Ο κιθαρίστας και συνθέτης Γιάννης Ντρενογιάννης σχημάτισε τους Yeah! λίγο μετά τα μέσα της δεκαετίας του ‘80 και κυκλοφόρησαν το πρώτο ομότιτλο album τους το 1988.
Με μόνο άλλο σταθερό από τα ιδρυτικά μέλη τον ντράμερ Τάκη Γιαννούτσο κυκλοφόρησαν ένα mini LP το ‘92 και έκτοτε συνέχισαν να παίζουν ζωντανά όποτε και όσο μπορούσαν. Σταδιακά η σύνθεση τους συμπληρώθηκε με την κιμπορντίστρια Αλίκη Πριόβολου, τον μπασίστα Στέφανο Γραμμένο και την τραγουδίστρια Michelle Morgan Houwers με τελευταία προσθήκη μια από τις πλέον εμβληματικές φωνές του ελληνικού rock, τον αρχικό και επί πολλά χρόνια τραγουδιστή των Magic De Spell Ηλία Ασλάνογλου. Τον περυσινό Δεκέμβριο κυκλοφόρησαν το EP «Dust Comes Up» με τρία δικά τους τραγούδια και δύο διασκευές.
Με αφορμή την παρουσίαση του - μαζί φυσικά με αρκετά άλλα τραγούδια, παλαιότερα και νέα - την Κυριακή 25 Ιανουαρίου στο «Tiki Bar» τρία μέλη των Yeah! μίλησαν στο avgi.gr δηλώνοντας παρόντες/ούσες και ολοζώντανοι/ες.
Τι σε έκανε τόσα χρόνια μετά την αποχώρηση σου από τους Magic De Spell να ξαναγίνεις μέλος ενός συγκροτήματος και πώς αισθάνεσαι για την μέχρι τώρα εμπειρία σου από αυτό;
Ηλίας Ασλάνογλου: Αγαπώ, εμπιστεύομαι και εκτιμώ από παλιά τον Τάκη και τον Γιάννη. Είναι άνθρωποι που ταιριάζουν τα γούστα μας καθώς μεγαλώσαμε μουσικά στις δεκαετίες του ´70 και του ´80 έχοντας κοινές επιρροές από σπουδαίους και αγαπημένους μουσικούς! Να φανταστείς ότι στην πρώτη μου εμφάνιση ως guest με το γκρουπ διασκευάσαμε το «No More Heroes» των Stranglers και το «Bela Lugosi`s Dead» των Bauhaus, ούτε παραγγελία να τα είχα κάνει! Οπότε η απόφαση του να γίνω μέλος των Yeah! όταν μου ζητήθηκε ήταν εύκολη. Άσε που στο σχήμα βρήκα μετά από δεκαετίες και τον Στέφανο, παιδικό φίλο που παίζαμε μαζί στη γειτονιά, στο Σίτυ!
Οι Yeah! είναι απλά το όνομα ενός προσωπικού project του Γιάννη Ντρενογιάννη, ένα γκρουπ με τις διαδοχικές περιόδους του ή το πρώτο που εξελίχθηκε στο δεύτερο;
Τάκης Γιαννούτσος: Ας τοποθετηθεί ο ιστορικός του μέλλοντος ως προς αυτό. Εμείς μια παρέα ήμασταν, μια παρέα είμαστε και μια παρέα θα παραμείνουμε, όσο αντέχει καθένας και καθεμία και όσο ζούμε και αναπνέουμε από τη μουσική.
MICHELLE MORGAN HOUWOERS: Ο Γιάννης είναι ο πυρήνας που συνεχώς πυροδοτεί και μας εμπνέει. Για εμένα όμως οι Yeah! είναι σαν δυναμική οντότητα μέσα στις δεκαετίες. Υπάρχουν δύο σταθερά μέλη, ο Γιάννης και ο Τάκης, αλλά αυτό δεν λέει πολλά από μόνο του. Η μπάντα αλλάζει συνεχώς μορφή, ανάλογα με τα εκάστοτε μέλη της και αυτό είναι το ωραίο.
Πείτε μου λίγα λόγια για τα τρία νέα τραγούδια αλλά και για τους λόγους που κάνατε τις δύο διασκευές.
Τ.Γ.: Τα καινούρια τραγούδια μόνο καινούρια δεν είναι. Τα δοκιμάζουμε πολλά χρόνια και συνέχεια τα… πειράζαμε. Αν λοιπόν δεν τα ηχογραφούσαμε κάποια στιγμή θα τα ταλαιπωρούσαμε και θα μας ταλαιπωρούσαν για πολλά χρόνια ακόμα. Όσο για τις διασκευές πάντα είχαμε αρκετές που κατά καιρούς κολλάγαμε μαζί τους. Ε, αυτές οι δύο ανήκουν σε αυτή την κατηγορία.
M. M. H: Διαμαρτύρομαι, το «Peace Of Mind» είναι σαφώς πιο καινούριο, ούτε δεκαετία δεν πρέπει να έχει κλείσει! (γέλια)
Δεν ήταν πολύ ωραία η σύμπτωση του ότι και οι δύο διασκευές ήταν απολύτως κατάλληλες για την εκπομπή στην οποία πρωτοακούστηκαν;
Η.Α.: Αν δεν ήταν η εκπομπή (επρόκειτο για ένα αφιέρωμα, με αφορμή το θερινό ηλιοστάσιο, με διασκευές «καλοκαιρινών» τραγουδιών από αρκετά ελληνικά συγκροτήματα της εκπομπής του Τρίτου Προγράμματος της ΕΡΤ «Κριτικός Λόγος» της οποίας παραγωγός είναι ο υποφαινόμενος - σ.σ.) δεν θα είχαμε αποφασίσει να διασκευάσουμε τα «Someone, Somewhere, In Summertime» των Simple Minds και «Sunny Afternoon» των Kinks. Μας άρεσε τόσο το αποτέλεσμα που έπρεπε να δισκογραφηθούν
Τ.Γ.: Το σύμπαν βλέπεις, ο Κοέλιο, ο Μπουκάι και άλλες ανώτερες δυνάμεις έβαλαν το χεράκι τους. (γέλια)
M.M.H.: Δεν θα είχε ανάδρομο τότε Τάκη, ξεκάθαρα! (περισσότερα γέλια)
Διαχρονικά πολύ λίγα ελληνικά συγκροτήματα είχαν ή έχουν τραγουδιστή και τραγουδίστρια. Πώς είναι για εσάς που την βιώνετε αυτή η συνύπαρξη και τι θεωρείτε ότι προσθέτει στο γκρουπ;
Η.Α.: Η Μισέλ είναι εξαιρετική τραγουδίστρια και performer! Ταιριάζουμε απόλυτα και συμπληρώνουμε ιδανικά ο ένας την άλλη, τόσο φωνητικά όσο και στη σκηνή. Άσε που μαζί με την εκπληκτική κημπορντίστρια μας, την Αλίκη, ρίχνουν και τον μέσο όρο ηλικίας στο γκρουπ!
Τ.Γ.: Μέρος της μπάντας είναι και το ερμηνευτικό δίδυμο. Κάτι σαν μουσικά όργανα, έχουμε δύο κιθαρίστες, υπάρχουν μέχρι και συγκροτήματα με δύο ντράμερ…είπαμε να κάνουμε τη διαφορά.
M.M.H.: Η αλήθεια είναι ότι δεν ήταν προμελετημένο. Προέκυψε αυθόρμητα μετά από μια εμφάνιση στην οποία ο Ηλίας δέχθηκε να τραγουδήσει ένα - δύο κομμάτια μαζί μας. Μετά από αυτή τη συναυλία δεν χρειάστηκε να συζητήσουμε πολύ, ο Ηλίας ήταν ήδη μέλος των Yeah!.
Οι μισοί τουλάχιστον από εσάς είστε ενεργοί στον χώρο του ελληνικού rock εδώ και πάρα πολλά χρόνια. Πέρα φυσικά από την αγάπη και το κέφι σας για αυτό που κάνετε πιστεύετε ότι υπάρχει χώρος και κοινό στη σημερινή rock σκηνή για ένα γκρουπ σαν τους Yeah!;
Τ.Γ.:Φυσικά και υπάρχει, πάντα υπήρχε. Αλλά και να μην υπήρχε ούτε ένας ή μία δύσκολα μπορείς να σταματήσεις κάποιον που έχει πράγματα μέσα του και θέλει να τα εξωτερικεύσει και να τα μοιραστεί. Πόσο μάλλον όταν μιλάμε για μια μπάντα έξι ανθρώπων…
Η.Α.:Να συμπληρώσω ότι όλοι και όλες εμείς που ασχολούμαστε, κοινό και μουσικοί, με τη rock σκηνή, σήμερα και πάντα, το κάνουμε και από...βίτσιο. Δεν περιμένουμε να γίνουμε πλούσιοι/ες από αυτή την ενασχόληση για αυτό κι όλοι και όλες κάνουμε άλλες δουλειές για να επιβιώνουμε και να στηρίζουμε το βίτσιο μας. Αν είσαι καλός και αγαπάς αυτό που κάνεις δημιουργείται και χώρος και κοινό. Οι μισοί από εμάς έχουμε «δώσει τις εξετάσεις μας» για δεκαετίες. Ο κόσμος ξέρει ότι είμαστε ειλικρινείς και γι’ αυτό μας στηρίζει.
Πόσο διαφορετικά είναι σήμερα τα πράγματα από την εποχή που ξεκινήσατε σχετικά με τους χώρους ζωντανών εμφανίσεων και όλες τις υπόλοιπες παραμέτρους της λειτουργίας ενός συγκροτήματος;
Τ.Γ.: Πολύ διαφορετικά αλλά και πολύ ίδια ταυτόχρονα. Εννοείται ότι από το άθλιο ηχητικά γήπεδο του Σπόρτινγκ βρεθήκαμε να παίζουμε στο «Ρόδον» από την άλλη όμως εμείς, οι Panx Romana, ο Πουλικάκος και μερικοί ακόμα γυρνάμε γύρω - γύρω τόσα χρόνια.
M.M.H.: Εγώ θα πω ότι ζηλεύω τα μέλη της μπάντας που έζησαν στο φουλ τις δεκαετίες του ´80 και του ´90 αλλά νιώθω πολύ τυχερή που κάπως τις αναβιώνω μέσα από τις ιστορίες τους!
Υπάρχουν σίγουρα κάποια έτοιμα τραγούδια, σε ποια μουσική κατεύθυνση θα λέγατε ότι κινούνται;
Τ.Γ.: Όπως αλλάζουμε σαν άνθρωποι αλλάζουν και οι μουσικές μας κατευθύνσεις. Γι’ αυτό σε κάποια στιγμή πρέπει να λες στοπ, να τα ηχογραφείς και να πηγαίνεις παρακάτω.
Ποια είναι τα επόμενα σχέδια σας; Θα υπάρξουν και άλλες συναυλίες εκτός από την επερχόμενη και ίσως και κάτι νέο δισκογραφικά;
Τ.Γ.: Θέλουμε να παίζουμε για όσο αντέχουμε. Αυτό είναι το όνειρο μας, πες το και «σχέδιο» αν θέλεις.
M.M.H.:Δεν είμαστε πολύ του σχεδιασμού…Όμως κάνουμε πρόβες σταθερά και πάντα κάτι ωραίο βγαίνει που μας δείχνει τον δρόμο.
Αν έπρεπε να συνοψίσετε με πέντε μόνο λέξεις τι είναι αλλά και τι θέλουν να πουν οι Yeah! σήμερα ποιες θα ήταν αυτές;
Τ.Γ.: All the dust comes up.
M.M.H.: The dust stays up θα πω εγώ. Χρόνια τώρα!
Είναι πολύ μεγάλος ο πειρασμός να αντιπροτείνω το rock’n’roll is life…
