Ο Στίβεν Κινγκ είναι Αμερικανός συγγραφέας περισσότερων από 60 μέχρι σήμερα μυθιστορημάτων, «θρίλερ» με αστυνομικό-ψυχολογικό περιεχόμενο, που όλα ανεξαιρέτως έχουν γίνει μπεστ σέλερς, με αποτέλεσμα να μαλώνουν οι διεθνείς κινηματογραφικοί και θεατρικοί παραγωγοί ποιος θα πάρει τα δικαιώματα διασκευής τους.
Είναι, πράγματι, ένα φαινόμενο η πρωτοφανής επιτυχία των βιβλίων του Στίβεν Κινγκ και πρέπει ασφαλώς να μελετηθεί. Ένας από τους λόγους είναι ίσως ότι ο συγγραφέας συνδυάζει επιδέξια στα βιβλία του τον πεζό ρεαλισμό με την υπερβατική φαντασία, το πραγματικό με το υπερφυσικό στοιχείο, έτσι ώστε να ικανοποιεί σύμμετρα τις δύο ανάγκες του αναγνώστη ή θεατή προσφέροντάς του μια διέξοδο λυτρωτική από την πνιγηρή πραγματικότητα.
Γεγονός αποτελεί επίσης ότι ο Στίβεν Κινγκ οφείλει την κινηματογραφική και θεατρική του επιτυχία κατά μεγάλο μέρος στους σπουδαίους σκηνοθέτες και ηθοποιούς των βιβλίων του που γίνονται κινηματογραφικές ταινίες ή διασκευάζονται για τη σκηνή. Ποιος, π.χ., δεν θυμάται τον σπουδαίο Τζακ Νίκολσον στην κινηματογραφική εκδοχή της «Λάμψης» από τον Στάνλεϊ Κιούμπρικ το 1980 στον ρόλο ενός αποτυχημένου συγγραφέα που έχει αναλάβει τη φύλαξη ενός κλειστού τον χειμώνα, άδειου ξενοδοχείου πολυτελών θερινών διακοπών, για να μπορέσει να γράψει εκεί απερίσπαστος το καινούργιο του βιβλίο, μάλιστα «συμπτωματικά» ένα αστυνομικό θρίλερ με ήρωα τον ίδιο τον εαυτό του! Και τον «τρελαίνουν» τα φαντάσματα που στοιχειώνουν το ξενοδοχείο, με αποτέλεσμα να μην γράψει τελικά το βιβλίο του αλλά να το ζήσει ως υπερβατική πραγματικότητα!
Ένας πετυχημένος συγγραφέας
Το «Misery», που παίζεται στο Θέατρο Άνεσις, είναι ένα ανάλογο έργο βασισμένο στο ομώνυμο έργο-μπεστ σέλερ του Στίβεν Κινγκ, σε θεατρική διασκευή του Γουίλιαμ Γκόλντμαν, με ήρωα επίσης έναν συγγραφέα, πετυχημένο αυτή τη φορά. Ίσως το alter ego του ίδιου του Στίβεν Κινγκ, που η μεγάλη επιτυχία των τυποποιημένων έργων του έχει μετατραπεί σε εφιάλτη, νιώθει εγκλωβισμένος στη φήμη που απέκτησε με αυτά και θέλει με κάθε θυσία να γράψει ένα έργο «διαφορετικό». Αλλά η μοίρα του, που ο ίδιος έχει ορίσει, είναι πια δεδομένη και δεν μπορεί εύκολα να ξεφύγει από αυτήν.
Σε μια προσπάθειά του να αλλάξει τόπο διαμονής, πέφτει θύμα αυτοκινητιστικού ατυχήματος σε μια ερημιά και μένει αναίσθητος στην άκρη ενός περιφερειακού δρόμου. Όταν συνέρχεται, βρίσκεται ξαπλωμένος, ακινητοποιημένος, με σπασμένα τα δύο πόδια σε ένα κρεβάτι σε άγνωστό του μέρος, έχοντας δίπλα μια επίσης άγνωστή του γυναίκα, που όμως τυχαίνει να είναι μια αναγνώστριά του, από τις πιο φανατικές. Εδώ αρχίζει το έργο που παρακολουθούμε εμείς, ένα επίσης ψυχολογικό θρίλερ φαντασίας και τρόμου, καθώς η γυναίκα, τέως νοσοκόμα κατά τη δήλωσή της, κρατάει τον συγγραφέα αιχμάλωτο στην ουσία, δεσμώτη με αόρατα αλλά παντοδύναμα δεσμά, περιθάλποντάς τον και υποχρεώνοντάς τον ταυτόχρονα να γράψει το καινούργιο «διαφορετικό» βιβλίο καθ’ υπαγόρευσή της! Ποιος, λοιπόν, στοιχειώνει ποιον; Ποιος είναι ο συγγραφέας του βιβλίου και ποιος ο αναγνώστης; Ποιος κρατάει ποιον αιχμάλωτο; Ποιος ο κυνηγός, ποιος το θήραμα; Πού σταματά το λογικό, πού αρχίζει το παράλογο; Τα όρια εδώ συγχέονται, οι ρόλοι αναμειγνύονται. Ποιος θα πει την τελευταία λέξη; Ποιος είναι ο νικητής, ποιος ο ηττημένος του αγώνα για την επικράτηση; Δεν θα αποκαλύψω το ευρηματικό φινάλε του έργου.
Μια λαμπρή παράσταση
Στο Θέατρο Άνεσις η Έλενα Καρακούλη σκηνοθετεί με φαντασία και τόλμη το έργο, στην καλή, ρέουσα μετάφραση του Αντώνη Γαλέου, σε μια λαμπρή παράσταση, με ρυθμό, ύφος, χρόνους όλα άψογα γεωμετρημένα, που κρατάει τους θεατές σε εγρήγορση μέχρι την τελευταία στιγμή.
Μεγάλο ατού της παράστασης οι πρωταγωνιστές της, η Φιλαρέτη Κομνηνού και ο Αναστάσης Ροϊλός, που δίνουν άμεσα και συγκλονιστικά τους δύο ρόλους σε μια εκφραστική συνομιλία πρόσωπο με πρόσωπο υψηλού επιπέδου, για να αποσπάσουν το έργο από τον χώρο του θρίλερ και να το προαγάγουν σε επίπεδο υπαρξιακό. Με τη σύντομη εμφάνισή του ο Ευθύμιος Χρήστου σκιαγραφεί τον ρόλο του σερίφη.
Η ωραία σκηνογραφία (Εύα Μανιδάκη), τα λειτουργικά κοστούμια (Αλέγια Παπαγεωργίου), οι ατμοσφαιρικοί φωτισμοί (Νίκος Βλασσόπουλος), η πρωτότυπη μουσική (Θοδωρής Οικονόμου) συμβάλλουν στο ευτυχές αποτέλεσμα.
