Μετά τα αποτελέσματα των πρόσφατων ευρωεκλογών, το πασιφανές συμπέρασμα (το οποίο απλώς επικυρώθηκε από τα αποτελέσματα) είναι ότι η Ακροδεξιά επελαύνει. Δεδομένου ότι -αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς και να μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας- ο όρος «Ακροδεξιά» είναι ένας από τους πολλούς ευφημισμούς που χρησιμοποιούνται (και δεν είναι πάντοτε αθώοι) για να κρυφτεί το μαύρο πρόσωπο του φασισμού, το καθήκον που προκύπτει για όλες τις πολιτικές δυνάμεις του δημοκρατικού τόξου, για κάθε πολίτη που προσβλέπει σε δημοκρατικές λύσεις στα προβλήματα του βίου το πρώτιστο καθήκον είναι ένα και εξαιρετικά επείγον: Να ανακοπεί και να αντιστραφεί αυτή η επέλαση πριν τα πράγματα γίνουν δραματικά.
Ηδη στη Γαλλία, όπου η Λεπέν σαρώνει, φαίνεται πως κάτι αρχίζει να κινείται προς αυτή την κατεύθυνση, κι ας ελπίσουμε πως τα βήματα που χρειάζεται να γίνουν θα γίνουν γρήγορα, θα γίνουν αποφασιστικά, με τόλμη και ευρυχωρία στη σύνθεση των απόψεων. Ας ελπίσουμε πως επιτέλους (και φυσικά αυτό δεν ισχύει μόνο για τη Γαλλία) θ’ αρχίσει να γίνεται αντιληπτό ότι η άλλη άποψη (και δεν μιλάμε βέβαια για την ταξικά αντίθετη άποψη), εφόσον κινείται προς την ίδια κατεύθυνση, είναι μια εναλλακτική υπόθεση αλήθειας. Ας αντιληφθούμε επιτέλους ότι αυτό που θα έπρεπε να έχουν συνειδητοποιήσει πρώτες οι δημοκρατικές, λεγόμενες, δυνάμεις (από τη φύση της ιδεολογίας τους, διάβολε!), την ενότητα των ετεροτήτων δηλαδή, το έχουν ενσωματώσει η Δεξιά και με ιδιαίτερη ένταση η νεοφιλελεύθερη Δεξιά. Για να είμαστε ακριβείς, όχι μόνο το έχουν ενσωματώσει, αλλά το έχουν κάνει ακρογωνιαίο λίθο της πολιτικής τους στρατηγικής, με άμεση εφαρμογή σε κάθε τακτικό στόχο και με εξαιρετικά επιτυχημένα (για τα συμφέροντά τους, πρακτικά και ιδεολογικά) αποτελέσματα.
Με άλλα λόγια, οι ταξικές δυνάμεις της άρχουσας τάξης εμφανίζονται πολύ περισσότερο ταξικά συνειδητοποιημένες από τις δυνάμεις εκείνες που είτε ομνύουν στο όνομα της ταξικής πάλης είτε απλώς τοποθετούν τον εαυτό τους στον χώρο της ισότητας, της ισονομίας, της ισοπολιτείας, των ίσων ευκαιριών, των πολιτικών και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Ένας χώρος δηλαδή τόσο φωτεινός, που θα έπρεπε να φωτίζει όλες τις πλευρές όλων των απόψεων ώστε οι δυνάμεις που συντάσσονται με αυτές τις απόψεις να βαδίσουν προς έναν κοινό στόχο, έγινε χώρος αβυσσαλέας αντιπαράθεσης, που στην ιστορική διαδρομή των προοδευτικών δυνάμεων κατέληξε σε απίστευτες αγριότητες. Ου μην αλλά και γελοιότητες.
Η Δεξιά (ως γενικός πολιτικός όρος) ποτέ δεν ξέχασε ούτε την ταξική πάλη ούτε τον ταξικό αντίπαλο. Ο μεγιστάνας του Τύπου Ρούπερτ Μέρντοχ το διατύπωσε με εξαιρετική σαφήνεια: «Βεβαίως υπάρχει η πάλη των τάξεων, και προς το παρόν η δική μου τάξη νικάει». Τι ακριβώς δεν είναι κατανοητό εδώ; Ή μήπως η επέλαση της Ακροδεξιάς δεν είναι μια νίκη αυτού του άγρια εκμεταλλευτικού, απάνθρωπου και αιματοβαμμένου καθεστώτος παγκοσμίως, του οποίου τις συνέπειες όλοι βιώνουμε με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο, στον έναν ή στον άλλον βαθμό, αποκοιμισμένοι ότι οι τραγωδίες συμβαίνουν πάντοτε μακριά από εμάς; Γι’ αυτό είναι εγκληματική αμέλεια να ξεχνάς ότι η πολιτική σου παρουσία αντανακλά ανάγκες και αξίες που η διεκδίκησή τους δεν συμβαίνει «εν ου παικτοίς». Το διατύπωσε επίσης με εξαιρετική σαφήνεια ο Ζαν Πολ Σαρτρ: «Σε έναν ποδοσφαιρικό αγώνα τα πάντα περιπλέκονται από την παρουσία της αντίπαλης ομάδας».
Ας μην ξεχνάμε ότι, όπως όλα τα ομαδικά παιχνίδια, έτσι και η πολιτική, ως το ύψιστο των παιγνίων, εκτός από παιχνίδι τακτικής, είναι και παιχνίδι λαθών. Το παιχνίδι κερδίζει εκείνος που κάνει τα λιγότερα λάθη. Και τα περισσότερα λάθη τα κάνει η ομάδα όπου ο καθένας παίζει για τον εαυτό του. «Όποιος παίζει για τον εαυτό του παίζει για τον αντίπαλο» έλεγε ο μεγάλος ποδοσφαιράνθρωπος Ελένιο Ερέρα. Τόσο απλό.
Τόσο απλά η Δεξιά συσσωματώνεται με την Ακροδεξιά ως «ένα σώμα μια ψυχή», παρά την όποια γλωσσική χλαπαταγή διαφοροποιήσεων. Και τόσο εγκληματικά απλά στις προοδευτικές δυνάμεις ανθίζει «το μίσος των ομοίων» την ώρα που ο αντίπαλος τους έχει τινάξει τα δίχτυα στον αέρα.
Ας το προσέξουν αυτό, γιατί ήδη παίζουμε τις καθυστερήσεις. The game is over.
