Υπάρχουν συναυλιακές στιγμές στις καλοκαιρινές ιστορίες όλων μας που ενσωματώνονται μουσικά αυτόματα στο ασυνείδητο, αφού καταφέρνουν πρώτα και κύρια να χτυπήσουν στην καρδιά, εκεί ακριβώς που στοχεύουν άλλωστε.
Το Θέατρο Βράχων αυτή τη φορά σκέπασαν όχι μόνο οι σκιές των δικών του βράχων, αλλά οι μυριάδες σκιές των φανατικών συνοδοιπόρων της Ματούλας Ζαμάνη, που ανέβηκε στη σκηνή πνιγμένη από το εκκωφαντικό χειροκρότημα χιλιάδων ακροατριών και ακροατών της καθώς την υποδέχονταν. Τα ντεσιμπέλ αυτού του χειροκροτήματος μαζί με το ασφυκτικά γεμάτο θέατρο ήταν η μεγαλύτερη εγγύηση ότι αυτή η βραδιά θα δημιουργούσε εκείνη τη συνθήκη για την τοποθέτησή της στο «χαρτοφυλάκιο της μνήμης».
Και τα φώτα σβήνουν, η σκηνή φωτίζεται, οι ανάσες συγχρονίζονται, το χειροκρότημα δυναμώνει και στη σκηνή χοροπηδάει, δίπλα ακριβώς από την κιθάρα της, ένα παιδί με αμοργιανό αέρα, που ξεκάθαρα εκείνη τη στιγμή έχει αφήσει τα πάντα πίσω για να βρεθεί στο κέντρο της βούλησής του. Είναι η Ματούλα ή Μάτα, με εκείνη τη φωνή που από την πρώτη νότα μας υπόσχεται το καλοκαίρι, καλωσορίζοντάς μας κάτω από τον αθηναϊκό ουρανό, που έστελνε ακόμα πού και πού αυτές τις μυρωδιές που είχε γεννήσει η απογευματινή βροχή που δεν πτόησε κανέναν.
Και η Ματούλα διάλεξε τα τραγούδια που θα συνέθεταν την ιστορία της βραδιάς. Τραγούδια δικά της, από την προσωπική της δισκογραφία, μπλεγμένα με τραγούδια δανεικά, που η οικειότητα τα έχει πια τοποθετήσει στο στόμα της σαν να είναι δικά της. Γιατί αυτό σίγουρα είναι και ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά της Ματούλας. Κάνει τα τραγούδια των άλλων να μοιάζουν δικά της. Όχι για να ξεχάσεις τους άλλους που πρώτοι τα έχουν πει, αλλά για να σου πει μέσα σε λίγα λεπτά που κρατάει ένα τραγούδι πώς από τα αυτιά της έφτασαν στην καρδιά της, από κει στον λαιμό της κι έπειτα κατευθείαν στα δικά μας αυτιά.
Και η Ματούλα διάλεξε τραγούδια που άφησαν χώρο. Χώρο στις δικές μας ιστορίες. Χώρο στις δικές μας ανησυχίες. Χώρο για να κουμπώσουμε το τώρα. Με αυτή τη φωνή εκείνο το βράδυ μίλησε τον έρωτα, την αγάπη, την ανησυχία, τη λύπη, τη χαρά, τον χορό, τη λύτρωση. Τα μίλησε στη δική της σκηνική γλώσσα. Γιατί είναι αλήθεια, η Ματούλα Ζαμάνη έχει αναμφισβήτητα τη δική της σκηνική μουσική γλώσσα. Ξεκάθαρη, αγνή και καθάρια.
Και η Ματούλα δεν είναι μόνη. Έχει την κιθάρα της και μαζί της στη σκηνή σπουδαίους, καλά κουρδισμένους μουσικούς συνοδοιπόρους: τους Κυριάκο Ταπάκη, Ανδρέα Ανδρέου, Γιάννη Κονταράτο, Σωτήρη Μαυρονάσιο και Διονύση Μακρή. Γιατί αυτό είναι ακόμα ένα βασικό χαρακτηριστικό της Ματούλας. Ξέρει πολύ καλά να φτιάχνει παρέες πρώτα πάνω στη σκηνή και μετά εκεί ανάμεσα στα γεμάτα από κόσμο θέατρα.
Αυτή η συναυλία ήταν και η αρχή του δρόμου του καλοκαιρινού που θα πάρει ξεκινώντας τη μεγάλη της περιοδεία. Και επειδή είναι σίγουρο ότι αυτό το κορίτσι κάπου θα το πετύχετε στο διάβα σας, κάτω από κάποιον έναστρο καλοκαιρινό ουρανό, κλείστε τα μάτια, ανοίξτε τις καρδιές και αφήστε τα υπόλοιπα στη Ματούλα. Έτσι κι αλλιώς, ξέρει καλά να «Μιλάει για σένα».
