Χιλιάδες ανταποκρίθηκαν στη συμβολική κυριακάτικη συνάντηση για να δηλώσουν πως δεν νοείται ευρωπαϊκή πρωτεύουσα να μείνει με δυο-τρεις χειμερινές κινηματογραφικές αίθουσες όλες κι όλες. Οι εξόφθαλμα παραπλανητικές επεξηγήσεις περί αξιοποίησης του χώρου του Ιντεάλ από την ξενοδοχειακή μονάδα της Mitsis Company που διεκδικεί το ακίνητο και η ανάλγητη συμπεριφορά απέναντι στο Άστορ εξόργισαν τους πολίτες, που αποφάσισαν να διαμαρτυρηθούν με τον πιο άμεσο και ουσιαστικό τρόπο: με το να πάνε σινεμά.
Η κίνηση άρχισε από νωρίς το απόγευμα και συνεχίστηκε αδιάκοπα μέχρι το βράδυ. Αλλού υπήρχαν μια αίσθηση πένθους και ένας βουβαμός για την ανεξέλεγκτη «τουριστοποίηση» του ιστορικού κέντρου, για την εξάλειψη κάθε ίχνους αστικής κληρονομιάς και την απαξίωση του πολιτισμού από μια υπουργό η οποία από δειλία (αν υπάρχει συνείδηση) ή από νέτο κυνισμό μετακυλά την ευθύνη στο υπουργείο Περιβάλλοντος. Σε άλλα σημεία, ειδικά στα φουαγέ όπου μαζεύονταν υπογραφές, υπήρχε μια αισιοδοξία πως θα μείνουν ζωντανά αυτά τα τοπόσημα πολιτισμού και θα διασωθεί ένα μέρος της ζωντανής ιστορίας στο κλεινόν άστυ. Οι οθόνες στήθηκαν στην πλατεία Κοραή και στην Ακαδημίας, δηλαδή στο νοητό τρίγωνο που ενώνει το σινεμά Άστορ στη στοά Κοραή, το αιωνόβιο Ιντεάλ στην Πανεπιστημίου και τη δημοφιλή Ίριδα, την ιστορική αίθουσα που χρησιμοποιούν οι φοιτητές του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου.
Οι προβολές
Οι θεατές αφέθηκαν στη χειροποίητη μελαγχολία του «Aftersun» της Σάρλοτ Γουέλς, ήρθαν σε επαφή με το πεσιμιστικό όραμα του Ράινερ Βέρνερ Φασμπίντερ στη «Χρονιά με τα 13 φεγγάρια», διασκέδασαν με το αιματοβαμμένο «Final cut!» του Μισέλ Χαζιναβίσιους, ακολούθησαν το ανθρωπολογικό ταξίδι στο «Cannibal tours» του Ντένις Ο’Ρουρκ, χόρεψαν αυτοκαταστροφικά με το «Climax» του Γκασπάρ Νοέ, περιηγήθηκαν στον ονειρόκοσμο του Αλεχάντρο Γιοντορόφσκι με το «Ποίηση χωρίς τέλος», συγκινήθηκαν με το τρυφερό «Μπλε καφτάνι» της Μαριάμ Τουζάνι και θυμήθηκαν το αστικό νουάρ «Ο χαμένος τα παίρνει όλα» του αιρετικού Νίκου Νικολαΐδη. Τις ταινίες διέθεσαν το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας «Νύχτες Πρεμιέρας», το Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου, η Cinematek, η πρωτοβουλία Χαμένη Λεωφόρος του Ελληνικού Σινεμά και το Ethnofest. Οι προβολές ήταν κατάμεστες. Δεν περίσσεψε κάθισμα, όπως δεν περισσεύουν κανένας κινηματογράφος, κανένα θέατρο και κανένας συναυλιακός χώρος για να μετατραπούν σε boutique airbnb διαμερίσματα, καφέ και trendy στέκια για brunch, που απευθύνονται μόνο σε ανθρώπους που περπατούν στο ιστορικό κέντρο με κυλιόμενες βαλίτσες, συμβουλευόμενοι το google maps. Αλλά ακόμα και στο πλαίσιο της τουριστικής αξιοποίησης, οι πόλεις διατηρούν ανοιχτούς τους κινηματογράφους, που μάλιστα λειτουργούν και όλη την ημέρα.
O Φρανσουά Τριφό είχε πει κάποτε πως δεν υπάρχει ωραιότερη εικόνα από αυτή των θεατών ενός κινηματογράφου όταν αντανακλάται στα πρόσωπά τους το φως της οθόνης, τη στιγμή που την κοιτούν όλοι μαζί. Αυτό το απόφθεγμα ήταν πιο ζωντανό από την Κυριακή το βράδυ, με τον κόσμο να γεμίζει τόσο τις τρεις αίθουσες που απειλούνται, όσο και τις υπαίθριες προβολές, με τις μηχανές προβολής να φωτίζουν μαγικά τα βλέμματά τους. Δεν θα τους περάσει.
