Γυναικείες κουβέντες (Women talking) ****
Σκηνοθεσία: Σάρα Πόλεϊ
Πρωταγωνιστούν: Ρούνι Μάρα, Κλερ Φόι, Τζέσι Μπάκλεϊ, Φράνσις Μακ Ντόρμαντ
Οι γυναίκες επιλέγουν: να πολεμήσουν, να μην κάνουν τίποτα ή να φύγουν
Οι γυναίκες μιας απομονωμένης θρησκευτικής κοινότητας έχουν υποστεί συστηματικά τις βίαιες επιθέσεις των ανδρών, που κάνουν ατομικές επιδρομές από τους κοντινούς οικισμούς. Η σωματική κακοποίηση συνεχίζεται για χρόνια και φτάνει η στιγμή όπου η σκληρή πραγματικότητα πρέπει να έρθει σε συμβιβασμό με την αυστηρή πίστη τους και τον πράο τρόπο ζωής τους.
Οι γυναίκες διαφωνούν, καθώς άλλες νιώθουν ότι ήρθε η ώρα για αντίσταση και βίαιη αντίδραση απέναντι στους αρσενικούς επιδρομείς, άλλες πιστεύουν ότι πρέπει να εγκαταλείψουν τον οικισμό τους για άλλα μέρη ώστε να χτίσουν έναν καλύτερο κόσμο για τις ίδιες και τα παιδιά τους και κάποιες έχουν αποθέματα αντοχής και δεν θέλουν να αφήσουν τη βάση τους.
Η Καναδή ηθοποιός Σάρα Πόλεϊ διασκευάζει το μυθιστόρημα της Μίριαμ Τόους και σκηνοθετεί μια ταινία δίχως δράση, όπου η ένταση χτίζεται μέσα από διαλόγους και παθιασμένες ανταλλαγές ιδεών. Και τελικά καταφέρνει και υποβάλλει με τη φροντισμένη φωτογραφία της, υπνωτίζει με την υπαρξιακή της αναζήτηση και σε βάζει στο υπογάστριο της αγωνίας των γυναικών χάρη στο εκτόπισμα της θεολογικής και υπαρξιακής αναζήτησης των συζητήσεών τους. Η αντίσταση κατά του αυταρχικού κατεστημένου, το ανάχωμα των θρησκευτικών ηθών και η απόγνωση απέναντι στην παράδοση και στους νόμους που οι εκφραστές της πατριαρχίας έχουν γράψει προκειμένου να προστατεύονται οι ίδιοι.
Με μια ιδεολογική καθαρότητα και ένα αγνό βλέμμα που φέρνει στο μυαλό το «Days of Heaven» (1979) του Τέρενς Μάλικ η Σάρα Πόλεϊ καταγράφει το φλογερό ιδεολογικό ντιμπέιτ των γυναικών, ενώ αλλού πονάει μαζί τους και αλλού διασκεδάζει με το πνεύμα τους. Θαυμάζει τη «χάρη» όσων αμφιβάλλουν, το σθένος όσων επαναστατούν και συμμερίζεται το κουράγιο όσων θέλουν να παραμείνουν γιατί φοβούνται την αλλαγή. Η σκηνοθέτιδα ιχνογραφεί μια μυθοπλαστική αντανάκλαση των φεμινιστικών ερωτημάτων, ποντάροντας στον στιλιζαρισμένο διάλογο. Εκθέτει, λοιπόν, τα τραύματα που κουβαλάνε οι γυναίκες, προσεγγίζει τις ενοχές τους -αυτές που έχουν εμφυτευθεί στη συνείδησή τους- και καταφέρνει να διατυπώσει σημαντικά ερωτήματα: «Πώς θα ένιωθες εάν η γνώμη σου δεν είχε σημασία ποτέ και για τίποτα;». Τα ερωτήματα υπαγορεύουν την οδό για την αποδοχή και την πληρότητα. Οι απαντήσεις μπορεί να περιμένουν για μετά τους τίτλους τέλους της ταινίας.
Τα πνεύματα του Ινισέριν (The banshees of Inisherin) ****
Σκηνοθεσία: Μάρτιν ΜακΝτόνα
Πρωταγωνιστούν: Κόλιν Φάρελ, Μπρένταν Γκλίσον, Κέρι Κόντον
Η σχέση δύο παλιόφιλων κόβεται χωρίς προειδοποίηση, με ολέθρια αποτελέσματα
Η τριανδρία του εξαιρετικού «Αποστολή στην Μπριζ» (2008) συναντιέται ξανά σε μια υπέροχη ιλαροτραγωδία με χαρακτηριστικά πολιτικής αλληγορίας. Ο Κόλιν Φάρελ και ο Μπρένταν Γκλίσον αποδεικνύουν ξανά τη χημεία τους στην οθόνη κάτω από τις σκηνοθετικές οδηγίες του Μάρτιν ΜακΝτόνα, ο οποίος επιστρέφει μετά τον οσκαρικό θρίαμβο της ταινίας «Οι τρεις πινακίδες έξω από το Έμπινγκ, στο Μιζούρι».
Βρισκόμαστε σε ένα μικρό νησί της Ιρλανδίας, όπου η ζωή της μικρής κοινωνίας θα διαταραχθεί όταν ο Κολμ αποφασίζει χωρίς κανέναν προφανή λόγο και χωρίς προειδοποίηση να σταματήσει να κάνει παρέα με τον κολλητό του Πάντρικ, επειδή απλώς... πλήττει. Μέσα από αυτό το φαινομενικά ασήμαντο συμβάν θα ξεδιπλωθεί μια ιστορία για τα όρια της ελευθερίας και την ευθύνη μας απέναντι στο συναίσθημα των άλλων. Στην πραγματικότητα, ο ΜακΝτόνα υπογράφει ένα αλληγορικό παραμύθι για τον εμφύλιο στην Ιρλανδία. Η ξαφνική ρήξη της φιλίας παραλληλίζει τη σύγκρουση που ξέσπασε μεταξύ των υπέρμαχων του ελεύθερου κράτους και του επαναστατικού IRA στον ιρλανδικό πόλεμο για ανεξαρτησία. Πέρα από το πρωταγωνιστικό δίδυμο που αναζητεί την ομαλότητα και την ειρήνη με διαφορετικό τρόπο, οι τρίτοι χαρακτήρες εκφράζουν την ιρλανδική Διασπορά, τον κλήρο αλλά και την αθώα νεολαία που το μέλλον της διαλύθηκε από την αιματηρή σύγκρουση. Ο Κολμ θέλει ανεξαρτησία, με βίαιο ξερίζωμα των παραδοσιακών δεσμών, και νοιάζεται για μια πολιτιστική κληρονομιά. Ο Πάντρικ δεν κατανοεί τον πόλεμο που μαίνεται απέναντι, δεν τον νοιάζουν οι ειδήσεις του έξω κόσμου· του αρκεί να έχει ένα γεμάτο ποτήρι στην παμπ κάθε μεσημέρι και η ζωή να περνάει απλά, χωρίς προστριβές. Ο Κολμ απειλεί να κόψει τα δάχτυλά του εάν δεν εισακουστεί το αίτημά του για τον αιματηρό αγώνα για απελευθέρωση. Το νήμα ανάμεσα σε πολλές αδελφικές φιλίες κόπηκε απότομα σε μια νύχτα κατά τη διάρκεια του εμφυλίου, όπως ακριβώς ο Κολμ ένιωσε την ανάγκη να επαναστατήσει δίχως αφορμή. Και οι μάταιες απόπειρες του Πάντρικ να προσεγγίσει τον πρώην φίλο του θυμίζουν τις προσπάθειες συμβιβασμού που απλώς οδήγησαν σε μεγαλύτερο αδιέξοδο.
Ο ΜακΝτόνα τοποθετεί έξυπνα τη δράση απέναντι από την ενδοχώρα όπου πέφτουν οι βόμβες. Τα φανταστικό νησί αποτελεί μια έξοχη δραματουργική επιλογή προκειμένου να οριοθετήσει ένα χωριό που λειτουργεί σαν την ιστορική και πολιτική συνείδηση της Ιρλανδίας, με τους δύο ήρωες να παρασύρουν τους συντοπίτες τους στην ένταση. Η ενδοοικογενειακή βία, η προτεσταντική ηθική και το αλκοόλ είναι τα στοιχεία που χορεύουν πάνω από το κουφάρι μιας ζύμωσης που διαμόρφωσε ένα κράτος. Και ο σεναριογράφος και σκηνοθέτης είναι τόσο σοφός, που μας τα παρουσιάζει όλα αυτά κάτω από την ανάγκη ενός φιλήσυχου χωριάτη να διεκδικήσει το αναφαίρετο δικαίωμά του να περάσει την υπόλοιπη ζωή του ξένοιαστος και ήρεμος.
Το πιο όμορφο αγόρι του κόσμου (The most beautiful boy in the world) **
Σκηνοθεσία: Κριστίνα Λίντστρεμ, Κριστιάν Πέτρι
Η σκληρή αλήθεια πίσω από την ομορφιά της νιότης
Στις αρχές της δεκαετίας του ’70 ο ποιητής του ιταλικού σινεμά Λουκίνο Βισκόντι αναζητεί σε ολόκληρη την Ευρώπη τον νεαρό πρωταγωνιστή της επόμενης ταινίας του. Τελικά, θα τον βρει στο πρόσωπο του δεκαπεντάχρονου Σουηδού Μπγιορν Άντρεσεν, ενός όμορφου αγοριού που θα αναλάβει να ενσαρκώσει τον Τάτζιο στην ταινία με τίτλο «Θάνατος στη Βενετία». Ο Άντρεσεν θα ανακηρυχθεί κάπως απρόθυμα στο «πιο όμορφο αγόρι του κόσμου» από τον Βισκόντι και η ταινία του θα αποκτήσει τεράστια φήμη και θα μνημονεύεται για δεκαετίες ως μνημείο σπουδαίου σινεμά. Μισό αιώνα αργότερα ο Μπγιορν θα επιστρέψει στην παιδική του ηλικία αλλά και στις απίστευτες περιπέτειες που έζησε μετά τα γυρίσματα και στα βάσανα που ήρθαν στην υπόλοιπη ζωή του.
Τα πιο δυνατά σημεία του ντοκιμαντέρ, που έκανε την πρεμιέρα του στο περσινό Φεστιβάλ Σάντανς, είναι αυτά που έρχονται από το αρχείο των γυρισμάτων, τις φωτογραφίσεις και τη σύντομη μουσική του καριέρα. Οι σκηνοθέτες δημιουργούν ένα άβολο αίσθημα στον θεατή γύρω από τη θεοποίηση της νεανικής ομορφιάς. Ορισμένα ζητήματα που εγείρει το ντοκιμαντέρ είναι ασαφή, όπως οι σχέσεις του Άντρεσεν με μεγαλύτερους άνδρες, και μερικά μηνύματα είναι λίγο θολά (οι τραγωδίες που επακολούθησαν δεν σχετίζονται με τον Βισκόντι), ωστόσο διατυπώνει κάποια διαχρονικά ερωτήματα σχετικά με τη βιομηχανία των σταρ και τη μεταχείριση ενός νεαρού από τον κινηματογραφικό κόσμο.
Μικρή μου Σολάνζ (Petite Solange) **
Σκηνοθεσία: Αξέλ Ροπέρ
Παίζουν: Τζέιντ Σπρίνγκερ, Κλοέ Άστορ, Λεά Ντρουκέρ, Φιλίπ Κατρίν
Γαλλικό δράμα ενηλικίωσης με αφορμή ένα επίπονο διαζύγιο
Η μικρή Σολάνζ είναι ένα κορίτσι με παραπανίσια συναισθηματική ευφυΐα που λατρεύει τους γονείς του. Όταν αυτοί αρχίζουν να απομακρύνονται μεταξύ τους εξαιτίας τσακωμών, το ενδεχόμενο ενός πιθανού διαζυγίου την κλονίζει και αποφασίζει να παλέψει για να τους κρατήσει μαζί.
Αυτή είναι μια ιστορία διαζυγίου μέσα από το τρυφερό βλέμμα μιας δεκατριάχρονης, που μεγαλώνει σε μια πολιτισμικά εκλεπτυσμένη οικογένεια, και ταυτόχρονα μια ιστορία βίαιης ενηλικίωσης. Το κορίτσι προσπαθεί να κατανοήσει τις συμπεριφορές και τις προστριβές ανάμεσα στον πατέρα, που είναι ιδιοκτήτης καταστήματος με μουσικά είδη, και στη μητέρα που είναι ηθοποιός.
Αν και η ιστορία εξελίσσεται με ευαισθησία απέναντι στο αποτύπωμα που αφήνουν οι σφοδρές συγκρούσεις των γονιών στα ευαίσθητα μάτια των τέκνων τους, τελικά δεν διαθέτει πρωτοτυπία ούτε συναισθηματικό βάθος, και επιπλέον οι ερμηνείες των γονιών δεν είναι πειστικές ώστε να αποκτήσουν κέντρο βάρους οι ενδοοικογενειακές σχέσεις. Κρατάμε μόνο τις συγκινητικές περιπλανήσεις της Σολάνζ στη νυχτερινή ζωή των δρόμων στο φινάλε, που αποτυπώνουν με γαλήνιο τρόπο την ανείπωτη αγωνία της.
Παίζονται ακόμη
Το παιχνίδι των 100 κεριών
Μια παρέα φίλων θα πρέπει να αντιμετωπίσει τους φόβους της με ένα τρομακτικό παιχνίδι. Θα πρέπει να καθίσουν σε έναν κύκλο φτιαγμένο από 100 κεριά, να παίρνουν ένα και να λένε τη δική τους τρομακτική ιστορία. Ανθολογία τρόμου από τη Νέα Ζηλανδία.
Missing
Η μητέρα της Τζουν εξαφανίζεται ενώ κάνει διακοπές. Η αναζήτηση ξεκινάει με τις προσπάθειές της να παρεμποδίζονται από τη γραφειοκρατία. Χρησιμοποιεί, λοιπόν, την τεχνολογία για να καταφέρει να τη βρει πριν είναι πολύ αργά. Τα ψηφιακά στοιχεία δημιουργούν περισσότερες ερωτήσεις παρά απαντήσεις. Ένα θρίλερ ιδωμένο μέσα από την οθόνη ενός υπολογιστή.
Θολή γραμμή
Ενα αγόρι και ένα κορίτσι προσπαθούν να βρουν τι είναι η αγάπη μέσα από ένα ταξίδι ανάμεσα στην πραγματικότητα και στη φαντασία. Η αναζήτηση και η επαφή έρχονται μέσα από σκέψεις και αισθήσεις. Ο Μένιος Καραγιάννης καταπιάνεται με μια πειραματική ιστορία.
