Ο πάντα ανήσυχος Γουίλεμ Νταφό συνεργάζεται ξανά με Έλληνα σκηνοθέτη μετά τον Θεόδωρο Αγγελόπουλο στη «Σκόνη του χρόνου» και τον Γιώργο Λάνθιμο στο επερχόμενο «Poor things». Αυτή τη φορά δέχτηκε τις σκηνοθετικές οδηγίες του Βασίλη Κατσούπη, ο οποίος υπέγραψε την πρώτη του μεγάλου μήκους ταινία μυθοπλασίας - είχε προηγηθεί το ντοκιμαντέρ «My friend Larry Gus» για τον μουσικό Παναγιώτη Μελίδη.
Η υπόθεση της ταινίας είναι απλή, όμως το φιλμ δεν διαθέτει τίποτε απλοϊκό. Η υπόθεση αφορά έναν επαγγελματία διαρρήκτη που προσπαθεί να κλέψει έργα τέχνης από ένα ρετιρέ που διαθέτει άφθονα πανάκριβα αντικείμενα. Το «Inside» θα μπορούσε να είναι ένα θρίλερ επιβίωσης που ποντάρει στο σασπένς, όμως η επίμονη σκηνοθεσία, η ευρηματική πλανοθεσία και η αφοσίωση του Νταφό στο one man show που επιχειρεί μπροστά στον φακό δίνουν βάθος και πολλαπλές αναγνώσεις σε αυτή την παράδοξη κατάδυση στη μοναξιά και στην ανυπαρξία. Η προσπάθεια επιβίωσης του ληστή θυμίζει μοναχικό αλύχτισμα απελπισίας μέσα στην αφθονία που τον περιβάλλει.
Η τέχνη ως διαμαρτυρία
Η ταινία φιλοδοξεί να επαναπροσδιορίσει τη θέση του σύγχρονου κόσμου απέναντι στην τέχνη τόσο ως ιερό τοτέμ υπό προστασία σε σχέση με τους φυσικούς πόρους, αλλά και ως αντικείμενο βανδαλισμού, ως διαμαρτυρία απέναντι στην καταστροφή του περιβάλλοντος κόσμου. Μια προσεκτικότερη αυτοψία της εξαθλίωσης του κλειδωμένου ήρωα και του αυτοσχέδιου «εγχειριδίου επιβίωσης» που προσπαθεί να κατασκευάσει είναι από τα πιο ενδιαφέροντα κινηματογραφικά ζητήματα που είδαμε φέτος. Ο Β. Κατσούπης δίνει πιστότητα και βάθος στον εξαντλημένο ήρωά του, χωρίς περιττές εξάρσεις και ευκολοχώνευτες συγκινήσεις. Το μοναδικό συζητήσιμο ατόπημα του σκηνοθέτη είναι πως δείχνει να έχει μεγαλύτερη ανάγκη απ’ όσο θα έπρεπε τους προφανείς συμβολισμούς και τις εύκολες επεξηγήσεις προκειμένου να προστατεύσει το mainstream κοινό, στο οποίο είναι φανερό ότι στοχεύει και θέλει να κερδίσει. Για παράδειγμα, οι εποχές μεταβάλλονται εντός του πολυτελούς loft εξαιτίας του χαλασμένου θερμοστάτη, για όσους θέλουν να εντοπίσουν ένα εναλλακτικό σχόλιο για την κλιματική αλλαγή. Ωστόσο, είναι απολαυστικός ο τρόπος που η απελπισία κλιμακώνεται μελετημένα και υπνωτικά μέσα στα εγκαταλελειμμένα δωμάτια. Η αλλαγή της θερμοκρασίας, η έλλειψη νερού, η απροσπέλαστη ηχομόνωση και η μοναξιά συνθέτουν μια αδιόρατη γκιλοτίνα, κάτω από την οποία στέκεται ένας αβοήθητος άνδρας που κρατάει την ψυχραιμία του και σκέφτεται πρακτικά τι μπορεί να κάνει και πώς μπορεί να αντεπεξέλθει στα πετρώδη εμπόδια, που μοιάζουν γεννημένα από την πιο σκληρή νομοθεσία του Μέρφι.
Η πρώτη ύλη του σκηνοθέτη είναι το πέτρινο, μελιχρό βλέμμα του Νταφό που αποκρυσταλλώνει το πολυδύναμο ανθρώπινο πνεύμα, την κενότητα της γνώσης απέναντι στην προδιαγεγραμμένη, άνιση μάχη με τη μετεωρολογική απειλή. Είναι εντυπωσιακή η ερμηνεία του Νταφό στις στιγμές που με τα μάτια του προσπαθεί να συρράψει στο μυαλό του τα αποθέματα ψυχραιμίας και να μαζέψει τη θρυμματισμένη του λογική.
Το «Inside» είναι μια παραγωγή του Γιώργου Καρναβά και της ελληνικής εταιρείας Heretic, και η ελληνική πρεμιέρα της ταινίας θα γίνει στις 9 Μαρτίου.
Η συνέντευξη Τύπου του «Inside»
Η δημιουργική ομάδα του «Inside» βρέθηκε στο βερολινέζικο Grand Hayatt για τη συνέντευξη Τύπου της ταινίας. Εκεί ο παραγωγός της ταινίας Γιώργος Καρναβάς δεν έχασε την ευκαιρία να ενημερώσει τους ξένους ανταποκριτές για τις κινητοποιήσεις των καλλιτεχνών στην Αθήνα, εκφράζοντας τη συμπαράστασή του στον αγώνα τους για την κατοχύρωση των επαγγελματικών δικαιωμάτων τους.
Στη συνέντευξη, ο Γουίλεμ Νταφό δήλωσε σχετικά με τη δημιουργική προσέγγιση της ταινίας: «Ο Βασίλης (Κατσούπης) είχε την ιδέα να γυρίσουμε τα συμβάντα της ταινίας σε ευθεία χρονική σειρά, την οποία βρήκα πολύ ενδιαφέρουσα. Ξέραμε ότι θα βασιζόμασταν κατά πολύ στο σενάριο, αλλά υπήρχαν πολλά προβλήματα και τεχνικά θέματα που δεν ξέραμε πώς θα τα αντιμετωπίζαμε, μέχρι που βρεθήκαμε στον χώρο των γυρισμάτων. Είναι ωραίο το συναίσθημα να βρίσκεσαι στον χώρο που θα γίνουν τα γυρίσματα για να εμπνευστείς, γιατί βλέπεις τι έχεις στη διάθεσή σου και ανάλογα προσαρμόζεις την ιδέα σου και βρίσκεις λύσεις. Είναι προτιμότερο αυτό, παρά να έχεις μια συγκεκριμένη ιδέα και να ζορίζεις τα πάντα γύρω από αυτήν ώστε να πετύχεις αυτό που είχες αρχικά στο μυαλό σου. Νιώσαμε λοιπόν ελεύθεροι δημιουργικά». Επιπλέον επισήμανε την ελευθερία που του έδινε η απουσία διαλόγων λέγοντας πως «ήταν ελκυστικό επειδή μου αρέσει να προσπαθώ να μιλήσω χωρίς λέξεις όταν παίζω, με βοηθά να μπω σε ένα μυστηριώδες μέρος υποκριτικά».
Από την πλευρά του, ο Έλληνας σκηνοθέτης δήλωσε: «Η τέχνη η ίδια είναι πολύ σημαντική για την ιστορία της ταινίας. Είναι η συμπρωταγωνίστρια του Γουίλεμ, με κάποιο τρόπο, μαζί με τον σχεδιασμό παραγωγής και την αρχιτεκτονική του διαμερίσματος». Και συνέχισε τον συλλογισμό του λέγοντας: «Πολλές φορές αντιμετωπίζουμε την Τέχνη ως επένδυση ή ως εμπόρευμα, αλλά στην ουσία είναι μια μορφή επικοινωνίας. Η Τέχνη μάς κάνει να καταλαβαίνουμε πράγματα για την ίδια τη ζωή μας».
Οσον αφορά την Τέχνη, ο Νταφό δήλωσε: «Μεγάλωσα στη Νέα Υόρκη όταν η Τέχνη ήταν σε άνθηση και έχω μάθει να εκτιμώ τα έργα που ανατρέπουν τον τρόπο σκέψης μου και όσα θεωρώ δεδομένα. Θέλω η Τέχνη να μπορεί να με συνδέει με τα μεγάλα μυστήρια».
Α.Κ.
