Τρεις μουσικοί που χρησιμοποιούν ελληνικό στίχο και πειραματίζονται με την ηλεκτρονική μουσική κυκλοφόρησαν ενδιαφέροντες δίσκους. Τρία χειροποίητα στολίδια που λαμπυρίζουν με ιριδισμούς που σπανίζουν στο προσκήνιο της σύγχρονης εγχώριας δισκογραφίας.
Pan Pan - Φαντασμαγορία τρία
Η «Ανισόπεδη ντίσκο» είναι ένα από τα πιο εθιστικά τραγούδια που διεκδικούν μια θέση στο soundtrack της πόλης. Ο Pan Pan μας επικοινωνεί την επιθυμία του να μιλήσει στην καρδιά με κανονικά, καθημερινά λόγια, που όχι μόνο δεν κοντράρουν την περιπετειώδη μουσική του, αλλά συνάδουν με αυτήν θαυμάσια. Πειραματίζεται παιχνιδιάρικα, λοιπόν, με τα synths, παρακινημένος από τη διέγερση των αισθητικών μας ραντάρ, και παράγει μια ευπρόσδεκτη συνθετική ατμόσφαιρα ήπιας μέθης. Ο δίσκος «Φαντασμαγορία τρία» μας υπόσχεται ομορφιά με στίχους που αντιμετωπίζουν με ρεαλισμό και γοητεία τις προκλήσεις της ενήλικης ζωής. Τα επτά τραγούδια του ακούγονται σαν βάλσαμο: είναι θετικά και διαθέτουν στέρεες βάσεις στην παράδοση που εμπνέουν τον Παναγιώτη Πανταζή. Επιπλέον, ο δίσκος έχει μια πολυτέλεια άνεσης, καθώς οι ιδέες του δείχνουν να μην βιάζονται να εκφραστούν και δεν κόπτονται να συντονιστούν με εξωγενείς τάσεις της εποχής. Τραγούδια, όπως το «Φωτιά στις κεραίες» και το «Κάτι στο κομοδίνο», υπακούουν σε έναν κοινό, δικό τους εσωτερικό ρυθμό και επικοινωνούν μέσα από ένα δικό τους ευχάριστο αλισβερίσι ιδεών.
Veslemes - Εξορκισμός
Με τον καινούργιό του δίσκο ο Γιάννης Βεσλεμές μας προσφέρει μια δική του, ελαφρώς συντριπτική αίσθηση προφητικής δυστοπίας, με διάκοσμο το νυχτερινό αστικό τοπίο, καθώς αφηγείται αυθόρμητα ιστορίες που υφαίνουν ένα μεταμοντέρνο νευρωτικό post-easy listening, γεμάτο οργή και ενέργεια. Ο Βεσλεμές χτίζει με κάθε τραγούδι του μια υποβλητική ατμόσφαιρα και έχει παράσημο στο πέτο του την ιδέα ότι λέει αλήθειες. Στην ουσία, αυτές οι αλήθειες ζωής που διηγείται είναι βουτηγμένες στο υποσυνείδητο: η φόρμα του είναι αλλού στρωτή, αλλού προκλητική, αλλά διαρκώς έχεις μια αίσθηση ότι στο υπόστρωμα χορεύουν οι αληθινοί εφιάλτες και οι εμμονές του δημιουργού τους.
Η αίσθηση του άλμπουμ είναι άβολη στον ακροατή που δεν είναι εξοικειωμένος και προετοιμασμένος, και ο Γ. Βεσλεμές θα αποζημιώσει τους τολμηρούς, καθώς ακροβατεί ανάμεσα στον στυγνό ρεαλισμό και στην ονειρική διάθεση, και αν και πέφτει σε μερικές παγίδες μοντερνισμού, ακούγεται συνδεδεμένος με μια εποχή που δεν έχουμε μάθει να νοσταλγούμε, αλλά θυμόμαστε καλά όσα συναρπαστικά συνέβαιναν τότε.
Φίλος Φίλου - Μπάσσο βεστιάριο
Ακούγεται αναζωογονητικός και καλλίγραμμος ο δίσκος του Κωνσταντίνου Τασσόπουλου, που υπογράφει με το ψευδώνυμο «Φίλος Φίλου» (πόσο έξυπνο όνομα). Πάνω απ’ το υγιές και έξυπνο περιβάλλον του «Μπάσσο βεστιάριο» πλανάται το φάντασμα της Λένας Πλάτωνος και των Στέρεο Νόβα, και ο δημιουργός προσφέρει ένα μπουκέτο από ηλεκτρονικά μοτίβα που δεν θέλουν να ταυτιστούν με μια συγκεκριμένη ομπρέλα. Ο επίμονος ρομαντισμός και τα ειρωνικά samples προσκαλούν σε ένα πάρτι τους αφοσιωμένους φίλους που έχουν new wave αναφορές και μνήμες από τα ξεσαλωμένα rave πάρτι, από μια εποχή που δεν καταγράφηκε ψηφιακά (ζει μόνο στη μνήμη) και έχει περάσει ανεπιστρεπτί.
Τα ηλεκτρονικά μοτίβα του δίσκου είναι φτιαγμένα με στιλ και σφοδρές εμπνεύσεις, και τα τραγούδια διαθέτουν προηγμένες κεραίες ώστε να ικανοποιούν τα αιτήματα του ακροατηρίου τους για καλοφτιαγμένη electronica με μυαλό και ουσία. Το «Μπάσσο βεστιάριο» έχει ψυχή και αίσθημα ευθύνης απέναντι σε ένα ακροατήριο που ξέρει να εκτιμά την τεχνοκρατική κομψότητα, αλλά αγαπάει την αγνότητα στην έκφραση.
