Η ζωή του, μια διαρκής σπουδή στην αξιοπρέπεια και την ευγένεια. Το έργο του, μια ελεγεία στη μελαγχολία. Εκείνη τη μελαγχολία που διαπερνά υποδόρια τη χαρά και τη λύπη μαζί για να φτάσει στην πεμπτουσία της ύπαρξης και στο νόημα του σκέπτεσθαι. Έκανε αυτό που σπάνια γίνεται, αλλά τόσο μοναδικά κατέγραψε ο Γιώργος Διαλεγμένος μέσα σε μια φράση τού «Σε φιλώ στη μούρη»: «Από τότε που σε γνώρισα, άλλαξες τη μελαγχολία μου». Ο Νότης Μαυρουδής αυτό έκανε: άλλαξε τη μελαγχολία μας.
Χαμηλόφωνος, ουδόλως χαμηλότονος. Δημιουργός και πολίτης, υπηρέτησε την τέχνη του προσφέροντας ταυτόχρονα το πολύτιμο αντίδωρο της συνύπαρξης σε κάθε ευγενές για τον άνθρωπο και τις κοινωνίες του. Ο Ν. Μαυρουδής διέθετε όλα εκείνα τα καλά που η ελληνική γλώσσα αποτυπώνει με αναρίθμητα επίθετα, στα οποία όμως ο ίδιος δεν κατέφευγε ποτέ. Ούτε όταν κουβέντιαζε ούτε όταν έγραφε. Τίποτα περιττό δεν σφήνωνε στη λέξη του. Όταν έπαιζε την κιθάρα του ή δημιουργούσε τραγούδια, δεν άφηνε τίποτα άλλο να διεισδύσει στη νότα του. Δεν στόλιζε. Κοσμούσε. Γιατί ήταν από εκείνη την ακριβή στόφα των καλλιτεχνών και δημιουργών που σκέφτονται και συναισθάνονται και δεν πετούσε την τέχνη του βορά σε κανέναν και τίποτα, αλλά την εναπόθετε με ευγένεια στην αγκαλιά μας. Γι’ αυτό άλλωστε αφήνει τόσο ευκρινές το στίγμα του στη σημερινή ελληνική τέχνη. Όχι μόνο ως ένας κορυφαίος κιθαριστής, όχι μόνο ως ένας φωτισμένος δάσκαλος, αλλά πάνω απ’ όλα ως ένας δημιουργός που το corpus τού έργου του διαθέτει υψηλή τέχνη και πολύτιμο mondus viventi.
Το «αχ» του παλιάτσου του, ο πικρός καφές του πρωινού τσιγάρου του, οι διαδρομές των cafe del arte του, οι «Φωνές της γραφής» με τις καταγεγραμμένες σε CD υπέροχες φωνές τής λογοτεχνίας μας, τα σχεδόν καθημερινά σημειώματα στο blog του, οι ραδιοφωνικές εκπομπές του, το TaR, έντυπο και ηλεκτρονικό, μας έμαθαν μουσική και γράμματα. Μας έμαθαν ότι το μεγαλείο της τέχνης κρύβεται σε μια σταλιά δάκρυ και σ’ ένα δράμι σκέψης.
Μια επίμονη και επίπονη μαθητεία στην κιθαρωδία και την τραγουδοποιία ήταν η ζωή του Ν. Μαυρουδή. Μια διαρκής σπουδή στην ίδια τη ζωή. Ήταν αυτό που σημείωσε η Μυρσίνη Ζορμπά με αφορμή τον αδόκητο χαμό του: «Ο θάνατος έχει πολιτική και πολιτισμική διάσταση, δεν είναι πέρασμα, είναι μαθητεία. Δεν είναι ατύχημα, συγκινησιακή απώθηση ή συντριβή, είναι συναισθηματική αγωγή. Είναι η πιο απαιτητική κοινωνική αλληλεγγύη. Είναι μια χρήσιμη εναλλακτική γραμματική της ζωής, που μπορεί να μας μαθαίνει ποιοι ζουν δίπλα μας και πώς να τους αγαπάμε εγκαίρως. Μια πολιτική οικονομία ανθρώπινης συμβίωσης που αντιστέκεται στον ναρκισσισμό, στη μοναξιά, στον φόβο, στον πανικό και κατοικεί την κουλτούρα της καθημερινής ζωής».
Ο Ν. Μαυρουδής, που απεχθανόταν τον θόρυβο, την κολακεία, την αδικία και την έπαρση, αυτός ο άνθρωπος που ακόμα και τον θυμό του τον έκανε αφορμή για ομορφιά, για στοχασμό, για διάλογο, ο Νότης, που ήταν στρατευμένος στην τιμιότητα της ζωής και την τιμιότητα της μουσικής και που δεν έκρυβε ότι ήταν αριστερός ούτε το κραύγαζε ποτέ, για μία και μοναδική φορά μας σόκαρε. Με τον ξαφνικό, τόσο άδικο θάνατό του. Μας σόκαρε γιατί είναι από εκείνους τους ανθρώπους που δεν θέλεις να πεθάνουν ποτέ, που τους νιώθεις πάντα δίπλα σου, σημείο αναφοράς και πηγή χιούμορ και ομορφιάς. Και γιατί μας θύμισε πόσο καθημερινό είναι το τανγκό της ζωής με τον θάνατο, αυτή τη σκέψη που πάντα αψηφούμε. Αυτό το αδυσώπητο τανγκό ο ίδιος το χόρεψε καλά. Δεν στραβοπάτησε, δεν πλήγωσε κανέναν παρτενέρ, δεν λιποψύχησε στην πίστα. Και μας αφήνει τώρα να συνειδητοποιούμε πόσο πολλά πράγματα έκανε και στη μουσική, και στην κοινωνία, και στον πολιτισμό μας. Να σκεφτόμαστε πόσο σπουδαίος ήταν. Πόσο πραγματικά σπουδαίος είναι.
