Τα κυβερνητικά στελέχη της Ν.Δ. αντιδρούν στην προεκλογική πρόκληση που έθεσε ο αρχηγός τους, πρωθυπουργός Κυρ. Μητσοτάκης, με τον πιο αναμενόμενο τρόπο για τη συγκεκριμένη αμετροεπή κυβέρνηση, αλλά και με τον πιο παράδοξο τρόπο για ένα κόμμα που προπορεύεται αρκετές μονάδες στις δημοσκοπήσεις: με έναν παροξυσμό πολιτικής χυδαιότητας, ψεμάτων και με την εργαλειοποίηση του ανθρώπινου δράματος στη Θεσσαλονίκη, παρότι θα περίμενε κανείς λίγο μέτρο.
Ωστόσο η φαινομενική αντίφαση μπορεί να εξηγηθεί. Η Ν.Δ. φοβάται. Και ανεβάζει ένταση. Φοβάται διότι το κρίσιμο ζήτημα γι’ αυτήν δεν είναι πού βρίσκεται σύμφωνα με τα αποτελέσματα των δημοσκοπικών εταιρειών, αλλά πού μπορεί να φτάσει. Οι ραγδαίες μεταβολές των πολιτικών συσχετισμών, που αποτυπώνονται στις τελευταίες δημοσκοπήσεις, καθώς και η γενική ρευστότητα στο πολιτικό σκηνικό, ευνοούν τις εκλογικές ανατροπές. Όλα είναι ανοιχτά.
Έχοντας προ πολλού χάσει την αυτοδυναμία, με τον Α. Σαμαρά να ετοιμάζει τη δική του κάθοδο και με εκκρεμότητες στη Δικαιοσύνη που φθείρουν διαρκώς την εικόνα της, με κοινοβουλευτικές πρακτικές ξεκάθαρα σαθρές στα μάτια κάθε, στοιχειωδώς σκεπτόμενου, ανθρώπου, και με την υλοποίηση μιας βαθιά αντικοινωνικής πολιτικής, δεν έχει και άδικο να «ιδρώνει». Η πίεση μεγαλώνει συνεχώς, ιδίως επειδή εκτός της πολιτικής λογοδοσίας μπορεί να υπάρξουν και άλλες οδυνηρές συνέπειες σχετικές με θέματα δικαιοσύνης για κάποια στελέχη της.
Έτσι, μετά από μια επταετία ηχηρών σκανδάλων, με ρεκόρ απευθείας αναθέσεων και συχνά αποτελέσματα τύπου «σκόιλ ελικικού», με σκανδαλώδεις συγκαλύψεις και με βολικές αρχειοθετήσεις που προκαλούν το κοινό αίσθημα, έρχονται τώρα να κουνήσουν το δάχτυλο στην Αριστερά με τέτοιο πάθος λες και κρατούν κάποια πύρινη ρομφαία της δικαιοσύνης, ενώ στην πραγματικότητα κραδαίνουν ένα μίζερο, τσίγκινο σουγιαδάκι.
Πρωταγωνιστές της όξυνσης οι συνήθεις ύποπτοι. Ο κ. Γεωργιάδης, ο κ. Λαζαρίδης -ο ίδιος που είχε ένα θέμα με τα τυπικά προσόντα του- ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, κ. Μαρινάκης, εσχάτως και η εκπρόσωπος Τύπου της Ν.Δ., κ. Σδούκου. Κι από πίσω κάθε «πιστός» και ολόκληρος ο κομματικός μηχανισμός της Ν.Δ. -κρυφός και φανερός- σε έξαλλη κατάσταση να ζητούν την κεφαλή της Αριστεράς επί πίνακι, με ύφος τοπικών κουμανταδόρων της μετεμφυλιακής εποχής.
Δεν είναι ανάγκη να σταθεί κανείς ιδιαίτερα στο ηθικό πλεονέκτημα της Αριστεράς, που εκτός των άλλων σχετίζεται και με τον τρόπο που αντιμετώπισε τους αγωνιστές η συντηρητική παράταξη στα πέτρινα χρόνια. Τότε που επιφύλαξε φονικά, βασανιστήρια, φυλακίσεις, εξορίες, άδικες διώξεις και του κόσμου τα βάσανα για τους αριστερούς ανιδιοτελείς αγωνιστές. Ένα πλεονέκτημα που επιβεβαιώθηκε τα κατοπινά χρόνια στην Τοπική Αυτοδιοίκηση, στα εργατικά συνδικάτα, στα κινήματα, στον χώρο του πολιτισμού και της γνώσης, στους τίμιους αγώνες για απλά αλλά βασικά πράγματα. Για το μεροκάματο, για την ασφάλιση και τη σύνταξη, κατά της κρατικής αυθαιρεσίας, για δημοκρατικές ελευθερίες και ατομικά δικαιώματα. Μέσα και έξω από τη Βουλή, η Αριστερά με τα λάθη της και με τα σωστά της, στάθηκε δίπλα σε κάθε αδικημένο και αδύναμο άνθρωπο, χωρίς υπόγεια ανταλλάγματα, με χέρια καθαρά, με το κεφάλι ψηλά, συχνά με κυρώσεις για τους αγωνιστές, απώλεια εργασίας, «μαύρες λίστες» εργοδοτών και πολλά άλλα.
Είναι, λοιπόν, οξύμωρο να ζητάνε τα ρέστα οι πρωταγωνιστές της τοξικότητας, του διχαστικού λόγου, της διαστρέβλωσης της ιστορίας, που διακατέχονται από τη θεωρία των «δύο άκρων». Οι ίδιοι που κράτησαν τη χώρα στα δικά τους, μικρά μέτρα, στον πάτο της αγοραστικής δύναμης, στην εντατικοποίηση της εργασίας, στην έλλειψη συλλογικών συμβάσεων, σε ένα σύστημα υγείας που στηρίζεται κυρίως στον «πατριωτισμό» του προσωπικού του, σε ένα σύστημα παιδείας βαθιά ταξικό και σε ένα δημόσιο ταμείο που θεωρούν «ιδιοκτησία» τους.
Αλλά σίγουρα δεν ξαφνιάζουν κανέναν. Πίσω από τα μοδάτα κοστούμια και τις γραβάτες, βρίσκεται η βαθιά αντικοινωνική τους αντίληψη, που διατηρεί τα μεγάλα συμφέροντα στον «αφρό» την ίδια ώρα που συμβουλεύει τον λαουτζίκο να κάνει υπομονή για τις καλύτερες μέρες που θα έρθουν, αλλά που ποτέ δεν φτάνουν.
Επομένως, δικαιολογημένος ο πολιτικός πανικός της κυβέρνησης Μητσοτάκη. Γιατί η υπαρκτή και εντεινόμενη λαϊκή αγανάκτηση, που σχετίζεται με τα μεγάλα προβλήματα της ακρίβειας και του εισοδήματος, χωρίς να παραγνωρίζει τα θέματα της λειτουργίας των θεσμών και της δημοκρατίας, μπορεί να οδηγήσει σε βαριά εκλογική τιμωρία της Ν.Δ.
Η πρόκληση για την Αριστερά, παρά την μεγάλη αμφισβήτηση που εντοπίζεται στο εκλογικό σώμα για το πολιτικό σύστημα συνολικά και παρά τις δυσκολίες του κατακερματισμού δυνάμεων, είναι να εντοπίσει τις ανάγκες των καιρών και ενωμένη να μπορέσει να εκφράσει τις προσδοκίες της πλειοψηφίας της κοινωνίας. Άλλωστε, το έχει ξανακάνει.
