Η ταινία «Wasp 22», που θα δούμε μέσα στη χρονιά, ίσως να σημάνει το τέλος μιας απλησίαστης καριέρας. Η βιομηχανία του κινηματογραφικού θεάματος έχει αλλάξει προς το χειρότερο σύμφωνα με τα λεγόμενα του 87χρονου πλέον Γούντι Άλεν και το ενδιαφέρον του για σκηνοθεσία έχει χαθεί. Ο αειθαλής δημιουργός κυκλοφόρησε σχετικά πρόσφατα ένα βιβλίο με χιουμοριστικά διηγήματα υπό τον γενικό τίτλο «Zero gravity» και σε μια σύντομη συνέντευξη που έδωσε για τις ανάγκες προώθησής του περιέγραψε νοσταλγικά τις περασμένες εποχές, που οι ταινίες παίζονταν για μήνες ολόκληρους στη μεγάλη οθόνη, και τη ζεστή ατμόσφαιρα που έφτιαχναν οι θεατές, οι οποίοι σέβονταν και απολάμβαναν τη θαλπωρή της σκοτεινής αίθουσας. Σε αντίθεση με τη σημερινή εποχή, όπου μια ταινία παραμένει το πολύ μία με δύο εβδομάδες σε ορισμένους κινηματογράφους προτού περάσει αυτόματα ως επιλογή στο μενού μιας streaming πλατφόρμας. Όπως χαρακτηριστικά δήλωσε με μπόλικη πικρία: «Δεν είναι πλέον μια ευχάριστη διαδικασία για μένα».
Οι συνειδητοποιημένοι λάτρεις του κινηματογράφου εδώ και δεκαετίες είχαν ένα σταθερό, ετήσιο ραντεβού στη μεγάλη οθόνη. Μια φορά τον χρόνο τα ασπρόμαυρα και απαράλλακτα ζενερίκ, συνοδευόμενα από ένα jazz/swing τραγούδι, προμήνυαν ότι για τα επόμενα 90 λεπτά θα ήμασταν στα χέρια του σαρκαστικού αφηγητή, του νευρωτικού ήρωα, του διανοούμενου Νεοϋορκέζου, του Γούντι. Είτε το αποτέλεσμα ήταν μια θριαμβευτική ταινία (μετράει δεκάδες αριστουργήματα), είτε προέκυπτε ένα σχετικά αδύναμο φιλμ (μετράει πολλά περισσότερα τέτοια), το ραντεβού διατηρούσε μια συμβολική σημασία. Σαν τη γιορτή ενός καλού φίλου ή σαν καλλιτεχνικός θεσμός. Δυστυχώς, η πανδημία, ο βρόμικος πόλεμος με τους Φάροου και οι αλλαγές στις κινηματογραφικές συνήθειες χάλασαν αυτή την όμορφη παράδοση.
50ή σκηνοθετική δουλειά
Η ταινία «Wasp 22» γυρίστηκε στο Παρίσι τον περασμένο Οκτώβριο και αποτελεί την 50ή σκηνοθετική δουλειά του αγέραστου δημιουργού, ο οποίος άλλαξε το πρόσωπο της κωμωδίας. Από το υβριδικό «What’s up, Tiger Lily?» του 1966 μέχρι το «Rifkin Festival» του 2021, ο Γούντι μετράει 49 σκηνοθεσίες μεγάλου μήκους - εξαιρούνται οι δύο τηλεοπτικές δουλειές «Don’t drink the water» (1994) και «Crisis in six scenes» (2016), όπως και το σκετς του σπονδυλωτού «Ιστορίες της Νέας Υόρκης» (1989). Οπότε λογικά συμπεραίνουμε ότι ένας εσωτερικός ψυχαναγκασμός του Γούντι δεν θα του επέτρεπε οι κινηματογραφικές δουλειές του να αριθμούνται 49 και χρειαζόταν άλλη μία για το στρογγυλό 50άρι.
Ο Γούντι Άλεν έχει βραβευτεί με τέσσερα Όσκαρ: για τα σενάρια των ταινιών του «Μεσάνυχτα στο Παρίσι» (2011), «Η Χάνα και οι αδελφές της» (1987) και «Νευρικός εραστής» (1977), για το οποίο είχε βραβευτεί και για τη σκηνοθεσία του.
Δεν έχει γίνει ακόμη γνωστό το φεστιβάλ που θα διεξαχθεί η παγκόσμια πρεμιέρα της ταινίας «Wasp 22» ούτε έχει διαρρεύσει οτιδήποτε για την πλοκή. Ο Γούντι την έχει περιγράψει ως μια «μια σοβαρή ιστορία εγκλήματος και τιμωρίας με μια δόση ρομαντισμού» και οι φήμες λένε ότι κινείται στο ύφος του «Match point». Ελπίζουμε ωστόσο ο Άλεν να καταφέρει να σκηνοθετήσει κι άλλες ταινίες και μετά το 2024. Ακόμη όμως κι αν δεν το καταφέρει, το έργο που θα έχει αφήσει πίσω του είναι μνημειώδες και ανεπανάληπτο.
