Μια ιστορία άτεγκτης και γι' αυτό ανάλγητης εφαρμογής των κανονισμών, με θύμα τον ζωγράφο Δημήτρη Μυταρά, αποκαλύφθηκε χθες χάρις σε τυχαία επικοινωνία του ζωγράφου με την εφημερίδα Ελευθεροτυπία: Ο εκλεγμένος το 2008 ακαδημαϊκός διεγράφη από τις τάξεις της Ακαδημίας Αθηνών δύο μόλις χρόνια μετά την εκλογή του, διότι λόγω της ασθένειας που τον ταλαιπωρεί από τότε (πάσχει από οπτική νευροπάθεια και δεν βλέπει σχεδόν καθόλου) δεν μπόρεσε να παρευρίσκεται στις συνεδριάσεις!
Πράγματι, ο οργανισμός του σώματος (που διέπεται από τις διατάξεις του Ν. 4398 του... 1929) προβλέπει στο άρθρο 31 πως αν κάποιος ακαδημαϊκός "απουσιάσει συνεχώς πλέον του έτους άνευ αδείας", τότε θεωρείται αυτομάτως ότι παραιτήθηκε. Ο ζωγράφος όμως, από τη μεριά του, όπως δηλώνει, ενημέρωσε την Ακαδημία με επιστολές και ιατρικά πιστοποιητικά για τους λόγους της απουσίας του, όμως στις 18 Μαΐου 2010, επί προεδρίας του Κωνσταντίνου Σβολόπουλου, διεγράφη ή, ακριβέστερα, εθεωρήθη ως παραιτηθείς, "της έδρας αυτού λογιζομένης ούτως ως κενής", ενώ μάλιστα του ζητήθηκε να επιστρέψει και την αποζημίωση που του είχε καταβληθεί.
Πικραμένος ο Δ. Μυταράς από την ανάλγητη αυτή αντιμετώπιση (μονάχα οι συνάδελφοί του Π. Τέτσης και Α. Ψαρούδα-Μπενάκη του έστειλαν δυο λόγια συμπάθειας), δεν θέλησε να δημοσιοποιήσει την υπόθεση. Εκ μέρους της Ακαδημίας επίσης, με τους αρμόδιους της οποίας επικοινωνήσαμε, δεν υπήρξε ουδεμία αντίδραση.
Όμως η αντιμετώπιση του διεθνώς καταξιωμένου ζωγράφου μας με βάση την αρχή dura lex, sed lex θέτει για άλλη μια φορά το ερώτημα: Ό,τι είναι νόμιμο είναι απαραιτήτως και ηθικό;
