Όπως αποκαλύπτεται ήταν το πρώτο μέρος μιας τριλογίας της οποίας το δεύτερο, το «Μυστικός Χρόνος», πάλι σε μουσική και στίχους δικά του και σε ερμηνεία Δημήτρη Κωνσταντίνου, κυκλοφόρησε πριν λίγο καιρό ενώ είναι σχεδόν έτοιμο και το τελευταίο μέρος. Συνομιλήσαμε με τον δημιουργό ο οποίος πραγματικά σχεδιάζει τα επόμενα βήματα του με έναν διαφορετικό τρόπο από τους περισσότερους ομοτέχνους του.
Εξαρχής είχες συλλάβει αυτές τις εργασίες ως τριλογία ή προέκυψε στη συνέχεια;
Αυτό προέκυψε εκ του αποτελέσματος. Το υλικό που προέκυψε και εντάχθηκε σε αυτούς τους τρεις δίσκους έχει συνοχή και μια λογική αλληλουχία. Δεν το είχα συλλάβει έτσι. Απλώς το ακολούθησα.
Το ότι έχουν περάσει οκτώ ολόκληρα χρόνια από τον πρώτο δίσκο οφείλεται στο ότι δεν ήταν έτοιμα τα τραγούδια ή σε πρακτικούς λόγους;
Δυστυχώς σε πρακτικούς λόγους. Καθεμιά από αυτές τις παραγωγές έγινε με πολύ κόπο, απαίτησε χρόνο και αρκετούς οικονομικούς και ψυχικούς πόρους. Μακάρι να μην ήταν περιορισμένοι αυτοί οι πόροι. Θα προχωρούσαμε γρηγορότερα.
Τόσο αυτή τη φορά όσο και τις άλλες τα τραγούδια αφηγούνται μια ιστορία ή περιγράφουν μια σειρά συναισθηματικών, ίσως και διανοητικών καταστάσεων;
Ιστορίες, φαντασίες, συναισθήματα, όχι απαραίτητα δικά μου, καταστάσεις, καθημερινότητα, παρελθόν, μέλλον. Και λίγες σκέψεις για τη ζωή.. Για όλα αυτά δεν μιλάνε όλα τα τραγούδια, έτσι και αλλιώς;
Ποιος είναι αυτός ο «μυστικός χρόνος» και τι τον διαφοροποιεί από τον «φανερό» που υποθέτω ότι είναι αυτός στον οποίο ζούμε και ταυτόχρονα βιώνουμε όλοι και όλες;
Το εσωτερικό μας ρολόι, ο εσωτερικός χρόνος είναι τελείως προσωπικός. Λειτουργεί άλλοτε διεσταλμένος, άλλοτε συμπυκνωμένος, ποτέ γραμμικός, συχνά κυκλικός και ενίοτε παλινδρομώντας, λοξοδρομώντας, ακροβατώντας και επιστρέφοντας. Νομίζω ότι πολλά προβλήματά μας οφείλονται στο ασύγχρονο μεταξύ του έσω και του έξω χρόνου.
Πρέπει να εκλάβουμε τους στίχους μόνο για αυτά που λένε ή λειτουργούν το ίδιο, ίσως και ακόμα περισσότερο, συμβολικά;
Κάθε δημιούργημα που εκτίθεται παίρνει τον δρόμο του συναντώντας -ή όχι- τον δέκτη του με τρόπο μοναδικό, ειδικό και οριζόμενο αποκλειστικά και μόνο από αυτόν, τον δέκτη. Η πρόθεση του δημιουργού είναι αδιάφορη και συχνά άσχετη.
Ποια είναι τα στοιχεία της ερμηνείας του Δημήτρη Κωνσταντίνου που σε κάνουν να τον θεωρείς τόσο κατάλληλο για αυτά τα τραγούδια;
Ο Δημήτρης αγαπάει το τραγούδι και για αυτό είναι λιτός στις ερμηνείες του. Η δωρικότητα και ο τρόπος που εσωτερικεύει αυτό που τραγουδάει, μετά από σκληρή προετοιμασία και μελέτη, τον καθιστούν έναν πολύτιμο συνεργάτη.
Έχω την αίσθηση ότι τα τραγούδια μουσικά είναι τόσο «βραδύκαυστα» όσο και «βραδυφλεγή», η επιφανειακή ηρεμία, ίσως και αποστασιοποίησή τους, δηλαδή κρύβει πολύ εσωτερική ένταση όσο και πάθος, με όλες τις έννοιες που μπορεί να έχει αυτή η λέξη. Είναι σωστή;
Αν τα τραγούδια μου έχουν αυτό το εσωτερικό πάθος και την ένταση που λες, μακάρι να μπορούσα να τους μοιάσω! Ταυτόχρονα πάντως επιδιώκω και τη γαλήνη που η εξωτερίκευση της «μυστικής» έντασης εξυπηρετεί. Αν αυτά ακούγονται αντικρουόμενα, τότε τα διατύπωσα σωστά. Ετσι πιστεύω τουλάχιστον.
Στο πλαίσιο αυτό εντάσσεται και η δική σου απόφαση να χρησιμοποιηθούν μόνο ακουστικά όργανα, και μάλιστα ορχήστρας;
Στον πρώτο δίσκο μου «Τα θεατρικά» ο ήχος ήταν φυσικός και πληθωρικός με πολλά ακουστικά όργανα. Στον δεύτερο δίσκο συνδυάσαμε φυσικά όργανα με ψηφιακά και πολύ πιο λιτές ενορχηστρώσεις. Στα τραγούδια που δουλεύω αυτή τη στιγμή σκέφτομαι να χρησιμοποιήσω αποκλειστικά και μόνο ψηφιακά όργανα. Ελπίζω ότι θα διαμορφώσουν σωστά το ηχητικό τοπίο που φαντάστηκα.
Και στις δύο περιπτώσεις ανέθεσες σε άλλους τις ενορχηστρώσεις, δεν εμπιστεύεσαι τον εαυτό σου για αυτό; Και τι σε έκανε να επιλέξεις τον Νίκο Παπαδογιώργο;
Στα «Θεατρικά «ενορχηστρώσεις έκανε ο Γιώργος Κοκκινάκης, σε αυτόν τον δίσκο ο Νίκος Παπαδογιώργος και στον επερχόμενο «Ημερολόγιο φανταστικών γεγονότων» ο Γρηγόρης Σημαδόπουλος, πάντα φυσικά σε συνεργασία μαζί μου. Στον τέταρτο δίσκο που ετοιμάζω οι ενορχηστρώσεις είναι δικές μου, ίσως και στον επόμενο.
Όσον αφορά την επιλογή του Νίκου Παπαδογιώργου, πριν από όλα είναι εξαίρετος συνθέτης. Είναι άρτιος ενορχηστρωτής με κινηματογραφική αισθητική που μου ταιριάζει. Οι ενορχηστρώσεις έγιναν δίνοντάς του αισθητικές κατευθύνσεις, αλλά και μεγάλη ελευθερία. Σε κάθε περίπτωση, ο ενορχηστρωτής είναι συνδημιουργός και συνυπεύθυνος.
Έχεις κατά νου τη ζωντανή παρουσίαση των τραγουδιών ή για αυτό θα περιμένεις να ολοκληρωθεί η τριλογία;
Θα ήθελα να γίνει μια παρουσίαση αυτού του δίσκου από κοινού με τα τραγούδια του προηγούμενου, ελπίζω σύντομα! Το «Ημερολόγιο φανταστικών γεγονότων» θα κυκλοφορήσει μάλλον την επόμενη χρονιά.
Έχεις και κάποια άλλα σχέδια εκτός από το τελευταίο μέρος της τριλογίας και, αν ναι, ποια είναι;
Ετοιμάζω άλλες δύο εργασίες. Ο τέταρτος δίσκος είναι διαφορετικός από τους προηγούμενους, σε μουσική και ενορχήστρωση δική μου και σε ποίηση της Μιράντας Παπαδοπούλου, και έχει τίτλο «Ζην ακινδύνως». Τέλος, υπάρχει το «Περιβόλια με κερασιές» (χωρίς ο τίτλος να είναι οριστικός), που μόλις άρχισα να «καλλιεργώ» με δέντρα από παλιούς και νέους σπόρους.
Με όραμα, αλλά και με συγκρότηση και πρόγραμμα ο Σταύρος Σταυρίδης χαράζει προσεκτικά τα επόμενα στάδια της διαδρομής του και αυτό είναι πάντα εγγύηση για την ασφαλή μετάβαση σε προορισμούς που αξίζει να περιηγηθούμε.
