Ο Theodore κυκλοφόρησε πριν λίγο καιρό στη δική του δισκογραφική εταιρεία, τη United We Fly, το τέταρτο άλμπουμ του «The Voyage», που διαφοροποιείται αρκετά από το ύφος των προηγουμένων. Συνομιλήσαμε μαζί του γι’ αυτό και για τη μοναχική διαδικασία της δημιουργίας, που έγινε ακόμα πιο μοναχική, αλλά γι’ αυτό και πιο συναρπαστική, κατά την περίοδο της πανδημίας.
Φωτό: Πάρης Αναγνωστόπουλος
Πόση διαφορά έχεις, όχι ως άνθρωπος φυσικά, αλλά ως μουσικός, από το εικοσιτριάχρονο παιδί που πριν από περίπου δέκα χρόνια κυκλοφόρησε τον πρώτο δίσκο του;
Από τη μία, αφού είμαι ο ίδιος άνθρωπος, τα βασικά στοιχεία έχουν παραμείνει ίδια. Από την άλλη, όμως, έχω δει και έχω βιώσει τόσα, ώστε αναπόφευκτα έχουν επίσης αλλάξει πολλά. Πιστεύω πάντως ότι ωριμάζω μουσικά στο πέρασμα του χρόνου και αυτό επίσης προκαλεί διαφορές.
Καθένας από τους μέχρι τώρα δίσκους σου ερχόταν ως συνέχεια του προηγούμενου ή προσπαθείς συνειδητά να είναι κάτι διαφορετικό που ανοίγει ένα νέο κεφάλαιο;
Θα έλεγα ότι συμβαίνουν και τα δύο. Αφενός δηλαδή κάθε εργασία μου συνεχίζει από κει που σταμάτησε η προηγούμενη. Αφετέρου, όμως, το γεγονός ότι, όπως προανέφερα, ωριμάζω καθώς και το ότι κάθε φορά η συγκυρία αλλά και οι δημιουργικές ανάγκες μου είναι διαφορετικές με οδηγούν σε νέους δρόμους χωρίς να το σκεφτώ ή να το προσχεδιάσω. Σε στιχουργικό επίπεδο υπάρχουν τραγούδια μου που σχετίζονται άμεσα με άλλα από προηγούμενες εργασίες μου. Δεν είναι όμως κάτι που γίνεται συνειδητά και συνήθως πρέπει να περάσει αρκετός καιρός για να το καταλάβω και ο ίδιος.
Voyage προφανώς είναι ένα εσωτερικό ταξίδι. Είναι όμως το μέχρι τώρα ταξίδι σου, ένας απολογισμός δηλαδή, ή ένα διαρκές ταξίδι που συνεχίζεται και το άλμπουμ σε έναν βαθμό είναι και η προσπάθειά σου να φανταστείς τη διαδρομή στο μέλλον;
Κατ’ αρχάς δεν είμαι εγώ που κάνω το ταξίδι, είναι μια αφήγηση, μια ιστορία, αν και φυσικά υπάρχουν και αυτοβιογραφικά στοιχεία. Είναι η ιστορία ενός ανθρώπου που δεν του αρέσει η ζωή του, τον πνίγει και αποφασίζει να πάει κάπου αλλού για να την αλλάξει, να την κάνει καλύτερη. Στην πορεία όμως συνειδητοποιεί ότι τίποτα δεν θα αλλάξει αν δεν αλλάξει ο ίδιος και τότε αρχίζει το εσωτερικό ταξίδι του προς την ενδοσκόπηση και εντέλει την αυτογνωσία.
Έχει αλλάξει η προσέγγισή σου στη σύνθεση αλλά και στην ηχογράφηση σε σχέση με το ξεκίνημά σου; Αν ναι, πώς και σε ποιον βαθμό;
Νομίζω πως έχω πια ξεκαθαρίσει το μουσικό πλαίσιο που με ενδιαφέρει περισσότερο και εντός του οποίου λειτουργώ καλύτερα αλλά και εξυπηρετεί καλύτερα το δημιουργικό όραμά μου. Στο ξεκίνημά μου προσπαθούσα να βάλω ακόμα και σε κάθε τραγούδι αν ήταν δυνατόν όλες τις επιρροές μου, και μάλιστα μαζί. Τώρα ξέρω ότι αυτό είναι όχι μόνο ανέφικτο, αλλά τελικά και επιβλαβές δημιουργικά. Βρίσκομαι πια σε μια φάση αφαίρεσης, βγάζω συνέχεια πράγματα και γίνομαι ολοένα λιτότερος, καθώς και με ενδιαφέρει περισσότερο αυτό αλλά και θεωρώ πως έτσι μπορώ να προσεγγίσω πιο άμεσα και αποτελεσματικά το κοινό στο οποίο απευθύνομαι.
Το ομότιτλο τραγούδι είναι ίσως το περισσότερο επηρεασμένο από την κλασική μουσική πράγμα που έχεις κάνει έως τώρα και δεν νομίζω ότι αυτό είναι συμπτωματικό, έτσι δεν είναι;
Θα έλεγα ότι αυτό ισχύει μάλλον για το τελευταίο, το «Transcendence of Man». Το ομότιτλο ήταν αυτό που το δούλεψα μόνος μου περισσότερο ίσως από οποιοδήποτε άλλο, το είχα σχεδόν έτοιμο στον υπολογιστή πριν αρχίσει η ηχογράφηση. Και μετά, όπως συνέβη και με τα περισσότερα άλλα, άρχισα να αφαιρώ όργανα πριν ακόμα το ηχογραφήσουμε…
Υπάρχουν κάποιοι συνθέτες της κλασικής μουσικής που σε επηρέασαν περισσότερο σ’ αυτό και συνολικά στον δίσκο;
Ήδη από τον πρώτο δίσκο μου υπάρχει και θα υπάρχει πάντα, ειδικά στον τρόπο που παίζω πιάνο, ισχυρή η επιρροή του Σοπέν, ενός συνθέτη που αγαπώ, εκτιμώ και μελετώ από την παιδική μου ηλικία ακόμα. Εκτός από αυτόν, όμως, στο «The Voyage» είναι έντονη -και απολύτως συνειδητή- η επίδραση του Γιόχαν Στράους υιού και του Γκούσταβ Μάλερ.
Τι σε έκανε να ιδρύσεις τη United We Fly; Είσαι ικανοποιημένος από τη μέχρι τώρα διαδρομή της τόσο καλλιτεχνικά όσο και εμπορικά;
Η United We Fly ιδρύθηκε κατ’ αρχάς για να κυκλοφορώ τη δική μου μουσική, γιατί κάποια στιγμή σκέφτηκα ότι αν θέλεις να γίνονται κάποια πράγματα, πρέπει να βρεις τον τρόπο να τα κάνεις μόνος σου. Σιγά-σιγά μας τίμησαν με την εμπιστοσύνη τους και μερικοί/ές άλλοι/ες ομότεχνοι που εκτιμώ πολύ, ο Παύλος Παυλίδης, η Νεφέλη Φασούλη, o Φώτης Σιώτας, η Danai Nielsen, οι Sworr., ο Στέφανος Ρόκος και πιο πριν η Ειρήνη Σκυλακάκη, ο George Gaudy και οι Whereswilder, Someone Who Isn’t Me και Afformanc. Εκμεταλλευτήκαμε το διάστημα της πανδημίας και δουλέψαμε σκληρά ώστε να γίνουμε ακόμα πιο αποτελεσματικοί ως εταιρεία.
Τρία είναι τα κριτήριά μας για να συνεργαστούμε με κάποιον/α. Πριν από όλα, φυσικά, να μας αρέσει το υλικό, δεύτερον να υπάρχει καλό πνεύμα και διάθεση για συνεργασία και τρίτον να μπορούμε να υποστηρίξουμε μια εργασία, γιατί αυτό δεν ισχύει πάντα και για όλες. Ναι, φυσικά και είμαι ικανοποιημένος, καλλιτεχνικά γιατί οτιδήποτε κυκλοφορήσαμε μου αρέσει και εμπορικά επειδή βλέπω ότι η προσπάθειά μας έχει ανταπόκριση στον κόσμο. Στη δύσκολη οικονομική συνθήκη που βιώνουμε όμως είναι ένα στοίχημα ακόμα ανοιχτό το να συνεχίσουμε να υπάρχουμε, να κυκλοφορούμε δίσκους αλλά και να είναι το εγχείρημα βιώσιμο οικονομικά. Αν δεν συμβαίνει αυτό, έχεις αποτύχει.
Υπάρχουν κάποιοι/ες άλλοι/ες νέοι/ες Έλληνες/ίδες δημιουργοί που να αισθάνεσαι πολύ κοντά τους, ίσως ακόμα και «συγγενής» τους από μουσικής πλευράς;
Αρκετοί και αρκετές, και δεν έχει τόσο να κάνει με μουσικές ομοιότητες όσο με κοινές επιδιώξεις και τρόπο με τον οποίο κινούμαστε. Με τον Leon Of Athens, για παράδειγμα, αν και μουσικά είμαστε πολύ διαφορετικοί, η διαδρομή μας έχει πολλά κοινά, πριν απ’ όλα ότι και οι δύο επιλέξαμε για κάποιο διάστημα να ζούμε και να εργαζόμαστε εκτός Ελλάδας.
Απολαμβάνεις περισσότερο το συνθετικό/ενορχηστρωτικό/εκτελεστικό ή το ερμηνευτικό μέρος;
Και τα δύο, ανάλογα με την περίοδο και τη συγκυρία. Είναι πολύ διαφορετικές εμπειρίες. Το πρώτο απαιτεί πολύ χρόνο και συγκρότηση, το δεύτερο είναι πιο αυθόρμητο και βιωματικό. Είναι περίπου ανάλογη διαφορά μ’ αυτή που υπάρχει ανάμεσα στην ηχογράφηση και τη ζωντανή εμφάνιση. Πριν μπεις στο στούντιο, θα προετοιμαστείς, συχνά για αρκετά μεγάλο διάστημα. Στη σκηνή είσαι έτοιμος τη στιγμή που βγαίνεις, δεν μπορεί να γίνει διαφορετικά. Είναι μια σχεδόν μαγική συγκυρία, μια συμφωνία ανάμεσα σ’ αυτούς που είναι πάνω στη σκηνή και σ’ εκείνους οι οποίοι είναι από κάτω ότι για μιάμιση ή δύο ώρες θα μοιραστούμε μια κοινή εμπειρία με όχημα τη μουσική.
Πώς σε επηρέασαν, ως άνθρωπο αλλά και ως μουσικό, και ιδιαίτερα δημιουργικά, η πανδημία και οι καραντίνες;
Θα το πω λίγο διαφορετικά… Η μουσική ήταν ο τρόπος και η άμυνά μου για να μη με πάρει από κάτω ως άνθρωπο. Δημιουργικά μπορώ να πω ότι με βοήθησε, καθώς, δεδομένου ότι δεν υπήρχαν συναυλίες και ήταν περιορισμένες οι μετακινήσεις ακόμα και για τις βασικές ανάγκες, είχα όλον τον χρόνο για να ασχοληθώ με τη μουσική μου. Τον αφιέρωσα στο να γράφω τραγούδια, αλλά ίσως ακόμα περισσότερο στο προσωπικό στούντιό μου, προετοιμάζοντας το «The Voyage» όχι με την μπάντα μου, όπως τις προηγούμενες φορές, καθώς η καραντίνα το εμπόδιζε, αλλά αναγκαστικά μόνος μου. Αυτό αποτυπώθηκε και στον ίδιο τον δίσκο, καθώς είναι αρκετά διαφορετικός από τον προηγούμενο, το «Inner Dynamics», πολύ πιο ηλεκτρονικός και με ήχο πιο λιτό αλλά και πιο ρυθμικό. Επωφελήθηκα επίσης για να ασχοληθώ με παραμέτρους με τις οποίες διαφορετικά αμφιβάλλω αν θα είχα καταφέρει ποτέ να το κάνω, για παράδειγμα με το πρώτο μου αναλογικό synthesizer, το πώς παράγεται και διαμορφώνεται ο ήχος σ’ αυτό, διαβάζοντας και μελετώντας.
Το γεγονός ότι έγινες για πρώτη φορά πατέρας άλλαξε τον τρόπο που βλέπεις συνολικά τη μουσική και τη δημιουργία;
Και μόνο το γεγονός ότι αλλάζει πολύ ο τρόπος που κατανέμεις και διαχειρίζεσαι τον χρόνο σου κάνει πολύ μεγάλη διαφορά. Για το πώς θα φανεί στην πράξη αυτή η διαφορά ρώτησέ με ή περίμενε να το ακούσεις σε περίπου έναν χρόνο (γέλια).
Και τα προσεχή σχέδιά σου, τα άμεσα και ίσως και τα λίγο πιο μακροπρόθεσμα;
Είμαι πολύ ευχαριστημένος από την παρουσίαση του δίσκου που πραγματοποιήθηκε στο Temple. Ήταν μια πολύ όμορφη εμπειρία και το χάρηκε και ο κόσμος, όπως και από τις λίγες συναυλίες εκτός Αθήνας οι οποίες προηγήθηκαν. Σε λίγες ημέρες φεύγω για μερικές εμφανίσεις στο εξωτερικό, κάτι που ομολογώ ότι, ειδικά έπειτα από περισσότερο από δύο χρόνια πανδημίας, μου έχει λείψει πολύ, το να παίξω δηλαδή και σε άλλες χώρες. Θα ακολουθήσουν βέβαια και άλλες συναυλίες στην Ελλάδα το καλοκαίρι. Αυτό που μπορώ να πω είναι ότι το νιώθω, το ξέρω ότι σύντομα θα αρχίσω να γράφω καινούργια τραγούδια και επίσης δεν θα αργήσω και να ξαναμπώ στο στούντιο. Είμαι σε μια περίοδο που αισθάνομαι την ανάγκη να συνθέτω πιο συχνά και στη συνέχεια προφανώς να ηχογραφώ το αποτέλεσμα και όχι να περιμένω ενάμιση χρόνο ή και περισσότερο, όπως έκανα μέχρι τώρα. Οπότε ο κόσμος θα ακούσει καινούργια μουσική μου αρκετά σύντομα, ίσως και σε έναν χρόνο από τώρα.
Κάτι πολύ ευχάριστο, καθώς ο Theodore όντως βρίσκεται σε μια εξελικτική πορεία ωρίμανσης, η οποία καθιστά τη μουσική του όλο και πιο κατασταλαγμένη, αλλά ταυτόχρονα και πιο ενδιαφέρουσα.
