Εξίσου ηθοποιός και μουσικός ο Kristof, μετά από τρεις δίσκους με αγγλικό στίχο κυκλοφόρησε πριν από λίγο καιρό τον πρώτο του με ελληνικό στίχο, την «Ψυχαγωγία». Συνομιλήσαμε μαζί του γι' αυτόν και συνολικά για ό,τι κάνει, κάτι όχι πρωτόφαντο μεν, αλλά όχι και συνηθισμένο για τα δεδομένα της ελληνικής μουσικής σκηνής.
Ποιο ήταν το background σου όταν άρχισες να ασχολείσαι με τη μουσική, αμιγώς μουσικό ή είχες ασχοληθεί και με κάτι άλλο πριν;
Ήξερα από πολύ μικρός ότι θέλω να κάνω τέχνη. Έτυχε να παίξω ως παιδάκι ηθοποιός σε παραστάσεις της Εθνική Λυρικής Σκηνής, σε κάποιες όπερες που υπήρχαν ρόλοι για παιδιά, οπότε άρχισε να με ενδιαφέρει το θέατρο. Αν και είχα ξεκινήσει από πολύ νωρίς μαθήματα πιάνου, δεν φανταζόμουν ότι θα ασχοληθώ και επαγγελματικά με τη μουσική. Κάποια στιγμή στο Λύκειο άρχισα να αυτοσχεδιάζω στο πιάνο και να γράφω δικά μου κομμάτια. Λίγα χρόνια μετά έδωσα εξετάσεις, πέρασα και αποφοίτησα από τη Δραματική Σχολή του Ωδείου Αθηνών. Μου αρέσουν πολύ και τα δύο.
Αυτό που κάνεις, είτε στη σκηνή είτε στους δίσκους, είναι performance, μουσική ή κάτι ανάμεσα στα δύο;
Νομίζω κάτι ανάμεσα στα δύο. Το ένα συμπληρώνει το άλλο. Το ίδιο το τραγούδι είναι μια επιτέλεση. Τα τραγούδια μου τα αντιμετωπίζω σαν μονόπρακτα και για σκηνικά μού αρέσει να δημιουργώ ένα σόου με πρόζα, αυτοσχεδιασμό και μουσική, όπου όλα συμβάλλουν στο να αφηγηθώ μια ιστορία. Αυτή είναι η δουλειά μας. Το να λέμε ιστορίες.
Τι σηματοδοτεί η απόφασή σου να γράψεις ελληνικούς στίχους μετά από τρεις δίσκους με αγγλικούς και ποια ήταν η αιτία της;
Νομίζω πως ο αγγλικός στίχος είναι σαν μια μάσκα, ένα φίλτρο όταν δεν είναι η μητρική σου γλώσσα. Το να γράψω ελληνικό στίχο είναι κάτι νέο για εμένα και μπορώ να πω ότι μου αρέσει πολύ! Είχα την ανάγκη να εκφραστώ στη μητρική γλώσσα μου. Ένιωσα πως είχε έρθει η ώρα να γίνω πιο άμεσος και πιο σίγουρος ώστε να το μοιραστώ.
Ποιες είναι οι μουσικές καταβολές/επιρροές σου;
Γράφω ενδεικτικά κάποιες: Μάνος Χατζιδάκις, Αττίκ, Λένα Πλάτωνος, "Στέρεο Νόβα, Nalyssa Green, Agnes Obel, "Soap & Skin", "Cure", "Air", "Pulp", "Momus", Matt Maltese.
Είναι μόνο η ιδέα μου ή σωστά διέκρινα μια αρκετά έντονη επίδραση από τους "Στέρεο Νόβα" και τον Κωνσταντίνο Β;
Θα μπορούσε, εκτιμώ πολύ το έργο των "Στέρεο Νόβα". Περισσότερη επίδραση όμως από τη Λένα Πλάτωνος.
Εκκινείς από τον στίχο, τη μουσική ή μπορεί να συμβεί είτε το ένα είτε το άλλο;
Στον συγκεκριμένο δίσκο πρώτα ήρθαν οι στίχοι και μετά η μουσική. Μπορεί να συμβεί βέβαια και το αντίστροφο. Συνήθως έρχεται μια ιδέα, μετά λέξεις και μετά ξεδιπλώνεται το κομμάτι μόνο του.
Υπάρχουν κάποιοι/ες που να σε έχουν επηρεάσει στιχουργικά και από τι εμπνέεσαι συνήθως για να γράψεις τους στίχους ενός κομματιού;
Οτιδήποτε μπορεί να λειτουργήσει ως έμπνευση, από μια κίνηση, μια ιστορία που θα διαβάσω, ένα όνειρο, τη μυθολογία, αυτόματη συνειρμική γραφή κ.λπ. Κάτι ξυπνάει και θέλει να βγει προς τα έξω. Στιχουργικά με έχουν εμπνεύσει πολύ ο Μίλτος Σαχτούρης, ο Σάμιουελ Μπέκετ, ο Δανιήλ Χαρμς και η Λένα Πλάτωνος.
Θα έλεγες ότι οι στίχοι σου έχουν πάντα και μια σατιρική διάσταση ή απλά διαθέτεις αρκετό χιούμορ σαν άνθρωπος και σου βγαίνει και εκεί;
Θα έλεγα ναι, αλλά εννοείται καi ότι δεν μπορώ να ζήσω χωρίς χιούμορ. Στo «Ψυχαγωγία» υπάρχει μεν μια κάποια ειρωνεία στιχουργικά αλλά δεν είναι ο πυρήνας του δίσκου, σε αντίθεση με τον προηγούμενο, το «Talkshow», που το χιούμορ και η σάτιρα ήταν τα βασικά συστατικά του.
Γιατί, αλήθεια, το ομότιτλο κομμάτι του άλμπουμ, που καθώς μάλιστα βρίσκεται και στο τέλος του θα περίμενε κανείς ότι θα συνόψιζε στιχουργικά όλο το περιεχόμενό του, είναι οργανικό;
Πράγματι, κατά μία έννοια το οργανικό συνοψίζει την ολότητα του άλμπουμ. Βρισκόμαστε στο τέλος και πλέον δεν υπάρχουν άλλες λέξεις να πλαισιώσουν την έννοια της ψυχαγωγίας, αλλά μόνο μουσική. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι είναι το μόνο οργανικό του δίσκου.
Ποια και πόσο μεγάλη ήταν η συμβολή του Βασίλη Ντοκάκη στον δίσκο; Και γιατί επέλεξες να ερμηνεύσεις ένα κομμάτι ντουέτο μαζί του, και μάλιστα το συγκεκριμένο;
Ο Βασίλης Ντοκάκης είναι φίλος και συνεργάτης που θαυμάζω πολύ, σαν παραγωγό και ως μουσικό στους "No Clear Mind". Η συμβολή του είναι τεράστια και του οφείλω πολλά γιατί αναδεικνύει τον δίσκο και αυτό μόνο καλό μπορεί να είναι. Δουλεύουμε πολύ ωραία μαζί τα τελευταία χρόνια. Όσον αφορά το «Ενυδρείο» που ερμηνεύουμε μαζί, του το ζήτησα εγώ. Δεν ήθελα να είμαι μόνος μου σε αυτό το κομμάτι, για πολύ δικούς μου λόγους. Μου άρεσε και η ιδέα να αλλάζει η φωνή διακριτικά σε συνδυασμό με τα φωνητικά του Βασίλη. Κάποια στιγμή ίσως κυκλοφορήσει και η ηλεκτρονική εκδοχή του.
Το άλμπουμ είναι φτιαγμένο απλά για να ακούγεται ή έγινε έχοντας κατά νου το να μετατραπεί σε ζωντανή παράσταση κάποια στιγμή;
Δημιουργήθηκε για να ακούγεται τις «μικρές ώρες».
Και τα προσεχή σχέδιά σου, δισκογραφικά και ίσως και άλλα;
Αυτή τη στιγμή κάνω πρόβες για τη νέα μεγάλου μήκους ταινία της Σοφίας Εξάρχου και ετοιμάζω κάποιες συναυλίες, με πρώτη στις 19 Μαΐου στην ταράτσα του «Ρομάντσο» με τη νεοσύστατη μπάντα μου. Σας περιμένω!
Αξίζει όντως να παρακολουθήσουμε τον Kristof, γιατί αυτό που κάνει μπορεί μεν να μην αλλάζει το μουσικό mainstream, αλλά σίγουρα λειτουργεί σαν μια πολύ ενδιαφέρουσα, ακόμα και απαραίτητη, ποικιλία σε αυτό.
