Ο Γιώργος Κοντραφούρης έχει καταξιωθεί εδώ και χρόνια -και όχι μόνο στη χώρα μας- ως ο κορυφαίος Έλληνας jazz πιανίστας. Δύο περίπου χρόνια μετά το προηγούμενο ήρθε το νέο του album με το τρίο του (το οποίο συναποτελούν ο κοντραμπασίστας Κίμων Καρούτζος και ο ντράμερ Jason Wastor) «Deeo South». Συνομιλήσαμε μαζί του γι' αυτό αλλά και συνολικά για τη jazz, τι σημαίνει για τον ίδιο και πώς την προσεγγίζει.
Σε ποιο βαθμό διαφέρει και σε ποιο βαθμό είναι συνέχεια του «The Passing» το «Deep South»;
Νομίζω ότι τα κομμάτια με τη φόρμα του τρίο είναι μια συνέχεια του «The Passing». Τα κομμάτια με το κουαρτέτο θα έλεγα ότι διαφέρουν στην ατμόσφαιρα και στη διάθεση.
Πώς αποφάσισες να σπάσεις την φόρμα του τρίο με την προσθήκη του Μπάμπη Τυρόπουλου στα μισά περίπου κομμάτια του album και γιατί η επιλογή της (slide) ηλεκτρικής κιθάρας για αυτό και όχι κάποιου άλλου οργάνου;
Πάντα ήθελα να κάνω κάτι που να βασίζεται στη γενικότερη ατμόσφαιρα των blues (όχι μόνο στη δωδεκάμετρη φόρμα) και είχα για αρκετό καιρό στις σκέψεις μου την ηλεκτρική κιθάρα σε συνδυασμό με το πιάνο τρίο. Ο Μπάμπης ήταν καταλυτικός παράγοντας για όλο τον ήχο που φανταζόμουν.
Το γεγονός της ύπαρξης της ηλεκτρικής κιθάρας σε συνδυασμό με τον τίτλο του δίσκου δείχνει ότι αυτή τη φορά είχες επηρεαστεί περισσότερο από άλλες από το blues και συνολικά τη μουσική, ίσως ακόμα και την ατμόσφαιρα του αμερικανικού Νότου;
Όπως προανέφερα, πάντα ήθελα να κάνω κάτι που να βασίζεται στην αγάπη που έχω για τα blues και για την ατμόσφαιρα που βγαίνει από αυτά. Το σκεφτόμουν καιρό και συνέβη τώρα.
Πώς αποφάσισες να επανεκτελέσεις οργανικά ένα τραγούδι του Διονύση Σαββόπουλου και, ακόμα περισσότερο, γιατί το συγκεκριμένο; Υπάρχει κάτι ιδιαίτερο που σε συνδέει μαζί του;
Το «Βρώμικο Ψωμί» είναι ένας από τους δίσκους με τους οποίους μεγάλωσα και πάντα θεωρούσα πρόκληση να προσπαθήσω να κάνω κάτι με κάποιο τραγούδι από αυτόν. Το «Έλσα» είναι για εμένα μοναδικό στην ελληνική τραγουδοποιία, τόσο στιχουργικά όσο και αρμονικά και μελωδικά.
Ποιο είναι το αγαπημένο σου κομμάτι από το album και γιατί;
Μου αρέσει ολόκληρο το album. Το κομμάτι που ξεχωρίζω για την ιδιαίτερη ατμόσφαιρά του είναι το ομότιτλο.
Τόσο σε αυτόν τον δίσκο όσο και γενικότερα σε ποιο ποσοστό τα κομμάτια, πριν ακόμα τα πας στην μπάντα σου, είναι συνθέσεις και σε ποιο αυτοσχεδιασμός;
Πρώτα ετοιμάζω την κεντρική ιδέα και τη βασική ατμόσφαιρα μιας σύνθεσης και μετά τη δουλεύουμε όλοι μαζί. Ύστερα την αφήνουμε να εξελίσσεται και να αλλάζει ανάλογα με τη στιγμή και τη διάθεση.
Αυτοσχεδιασμός χωρίς jazz είναι πολύ δύσκολο να υπάρξει. Μπορεί όμως να υπάρξει jazz δίχως καθόλου αυτοσχεδιασμό;
Αυτό δεν το ξέρω, νομίζω όμως ότι η jazz έχει ταυτιστεί με τον αυτοσχεδιασμό.
H jazz βασίζεται στο ομαδικό πνεύμα όσο ελάχιστα άλλα ιδιώματα. Από την άλλη, όμως, ο αυτοσχεδιασμός είναι μια πολύ προσωπική υπόθεση που απαιτεί τρομερή αυτοσυγκέντρωση. Θα έλεγες λοιπόν ότι το διάστημα της πανδημίας και των καραντινών ήταν ευνοϊκό για να μελετήσεις και να συνθέσεις ή ακριβώς το αντίθετο;
Για εμένα ήταν ευνοϊκό για σύνθεση αλλά και για μελέτη. Όμως μου έλειψε πάρα πολύ το παίξιμο με άλλους.
Πώς βίωσες σαν άνθρωπος αλλά και σαν μουσικός όλη αυτή την περίοδο της πανδημίας που δεν έχει τελειώσει ακόμα; Αισθάνεσαι ότι επηρέασε ή θα επηρεάσει μελλοντικά τον τρόπο που παίζεις, γράφεις, κάνεις μουσική;
Νομίζω ότι αυτό που συνειδητοποίησα πιο πολύ είναι το πόσο μου αρέσει να παίζω ζωντανά και πόσο εξελίσσομαι με τον έναν ή τον άλλο τρόπο μέσα από αυτή τη διαδικασία.
Το πιανιστικό και το Βaby Trio (στο οποίο αντί για πιάνο παίζει Hammond organ) είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος, αλληλοσυμπληρούμενα ή απλά δύο από τα πράγματα που κάνεις και θα μπορούσαν να είναι και περισσότερα;
Δεν θα έλεγα πως είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Απλά μου αρέσει πολύ να παίζω με νέους μουσικούς και νομίζω ότι έτυχε αυτό το πιάνο τρίο με τον Κίμωνα Καρούτζο στο μπάσο και τον Ιάσoνα Γουάστωρ στα ντραμς να φαίνεται ηλικιακά κάπως σαν Baby Trio.
Ποιο είναι το σχήμα των, εν ζωή και μη, σπουδαίων μουσικών της jazz που, αν ήταν δυνατόν, θα ήθελες να το συμπληρώνεις στο πιάνο;
Αυτό το σκεφτόμουν παλιότερα και είχα μεγάλες λίστες! Τώρα είμαι χαρούμενος και ευλογήμενος που παίζω με όλα αυτά τα παιδιά τα οποία βλέπω γύρω μου και περιμένω και τις επόμενες συνεργασίες. Δεν έχω πια τέτοιες λίστες στο μυαλό μου.
Αν το επέτρεπαν οικονομικές και άλλες παράμετροι, με πόσα μέλη και τι είδους θα ήταν ένα τρίτο μόνιμο σχήμα που θα ήθελες να έχεις εκτός από τα δύο υπάρχοντα;
Προς το παρόν θα ήθελα να εμφανίζομαι περισσότερο με σόλο πιάνο, ακριβώς το αντίθετο από αυτό που ρωτάς δηλαδή.
Και τα προσεχή σχέδιά σου, ενόψει καλοκαιριού αλλά και της επόμενης χειμερινής σεζόν, συναυλιακά αλλά ίσως και επόμενα δισκογραφικά, αν υπάρχουν και τέτοια;
Για την ώρα θα ήθελα στο εγγύς μέλλον να πραγματοποιήσω όσες περισσότερες συναυλίες μπορώ. Ήδη σκεφτόμαστε με την Puzzlemusik πώς, πότε και πού θα παρουσιαστεί live το «Deep South». Η δισκογραφική συνέχεια θα με απασχολήσει λίγο αργότερα.
Συνέχεια, συνέπεια, συγκρότηση, συνεχής εξέλιξη σε συνδυασμό με ωριμότητα, ήθος και σεμνότητα... Δεν είναι λίγα τα στοιχεία που κατέστησαν τον Γιώργο Κοντραφούρη έναν από τους αληθινά κορυφαίους της ελληνικής jazz σκηνής και σίγουρα θα παραμείνει για πολλά ακόμα χρόνια σε αυτή τη θέση.
