Της Λήδας Καζαντζάκη
Ζούμε σ΄ έναν κόσμο κερματισμένο. Περισσότερο από ποτέ γίνεται σήμερα έκδηλη η διάσταση που ανέκαθεν δίχαζε τις κοινωνίες με τις ταξικές διαφορές της αλλά και η διάσπαση που προκάλεσε στον άνθρωπο όχι μόνο από τα προϊόντα του μόχθου του αλλά και από το πνεύμα του με το ίδιο του το σώμα η εποχή της ταχύτητας της βιομηχανικής παραγωγής, της μετακίνησης και της τηλε-επικοινωνίας, του μαραθώνιου της κάλυψης τεχνητών και επιβεβλημένων αναγκών.
Ο εικαστικός Βασίλης Καβουρίδης, κατ’ επιλογήν μόνιμος κάτοικος της Μυκόνου, δείχνει τη δουλειά του σ' αυτό το νησί όπου τους καλοκαιρινούς μήνες το φαίνεσθαι καλύπτει το Είναι. Την προβάλλει στον εγκαταλελειμμένο Επιβατικό Σταθμό στο Παλιό Λιμάνι, που του παραχώρησε ο δήμος. Αντλεί τα εναύσματά του από το εμβληματικό έργο του Νίκου Καζαντζάκη «Ασκητική» αλλά και από το ποίημα ενός Ισπανού φίλου του, το οποίο αυτός έγραψε στη διάρκεια της παραμονής του σε μια ψυχιατρική κλινική. Βαδίζει πάνω στ' αχνάρια των πρωτεργατών των ready mades της άρτε πόβερα αλλά και των σκαπανέων του εξπρεσιονισμού και της αφαιρετικής τέχνης.
Εν αρχή ήν ο λόγος ενός έγκλειστου ανθρώπου που παλεύει για την απελευθέρωσή του από τα δεσμά των ασυνείδητων εμμονών του, για να φτάσει στις «ανοιχτές πύλες της επιθυμίας». Απαγγέλλεται σε διαφορετικές γλώσσες σε ένα βίντεο που μας προϊδεάζει για τον σκοτεινό θάλαμο που πρέπει να διασχίσουμε. Φαντάζει σαν ένα υπογάστριο της ύπαρξης κατακλυσμένο με απειράριθμες πυγολαμπίδες. Είναι μια κατασκευή με πλαστικές επιφάνειες που κρέμονται σαν κουρτίνες μέσα στον χώρο και πάνω στις οποίες αντανακλώνται, με τη βοήθεια ενός προβολέα, οι μικρές οπές ενός ξύλινου ρολού παραθύρου. Πρέπει να τις ανοίξουμε, όπως μια μήτρα, για να βγούμε στο φως. Να αντικρίσουμε τις γραμμένες με κάρβουνο, σαν αχτίδες, γεωμετρικές γραμμώσεις που στερεώνονται σε καμένα κομμάτια ξύλου και θυμίζουν κατάρτια ενός παλιού ιστιοφόρου. Οδηγούμαστε στο ισόγειο από μικροσκοπικά, απλοποιημένα, όπως στα γκράφιτι, στροβιλιζόμενα ανθρωπάκια, πλασμένα με τσιμέντο, ρητίνη ή σύρμα που έχουν «στερεωθεί ως σημάδια μέσα στον ίλιγγο, γιοφύρια» πάνω στη τσιμεντένια κουπαστή. Εκεί η ζωή διατυπώνεται ως μια χρωματική πανδαισία. Το κέντρο του καταλαμβάνει μια κούκλα βιτρίνας που το κεφάλι της περιβάλλεται από εκτοξευόμενα παιχνίδια, σύμβολα της επινοητικότητάς μας αλλά και του σύγχρονου υπερκαταναλωτικού, μιας χρήσεως πλαστικού πολιτισμού μας. Βλέπουμε ξανά τις αφαιρετικές, γεωμετρικές συνθέσεις, βαμμένες με κίτρινες, κόκκινες, γαλάζιες και πράσινες τονικότητες. Ενώ ένας ολόκληρος τοίχος καλύπτεται από εκρηκτικά, ανοιξιάτικα τοπία, φτιαγμένα με παχιές κηλίδες αλλά και αληθινά φυτά, τοποθετημένα πάνω από στρώματα χώματος που συνομιλούν με τα ξεραμένα αγριοκάροτα της χλωρίδας της Μυκόνου.
Πρόκειται για ένα συναρπαστικό ταξίδι στα μύχια της δημιουργίας, όπου φανερώνεται η αντιπαράθεση του καλλιτέχνη με διαφορετικά ύφη και μορφές που «δίνει πρόσωπο, το πρόσωπό του στο χάος». Καταλήγουμε σε ένα δωμάτιο σκοτεινό, όπου μπορούμε να το αναλογιστούμε στο άκουσμα των μινιμαλιστικών ήχων του Βασίλη Τζαβάρα. Βρισκόμαστε εν τέλει αντιμέτωποι με τα μεταφερμένα στο έργο Καβουρίδη λόγια του Καζαντζάκη, «Ερχόμαστε από μια σκοτεινή άβυσσο. Καταλήγουμε σε μια σκοτεινή άβυσσο. Το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή».
Info: Βασίλης Καβουρίδης, «Praxis of Progress», επιμέλεια: designer art concepts Επιβατικός Σταθμός στο Παλιό Λιμάνι Μυκόνου. Διάρκεια έκθεσης: 17 Αυγούστου - 17 Σεπτεμβρίου. Ώρες λειτουργίας: 11.00 - 14.00 & 18.00 - 22.00
