ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΧΡΗΣΤΟΥ
Την περασμένη εβδομάδα βρέθηκα στο 5ο Λύκειο Νίκαιας όπου η θεατρική ομάδα του σχολείου παρουσίαζε τη Λυσιστράτη. Πριν δύο χρόνια είχα παρακολουθήσει την ετήσια παράσταση της ομάδας, Όπερα της πεντάρας του Μπρεχτ, και είχα εντυπωσιαστεί από την επαγγελματικού επιπέδου αρτιότητα των συντελεστών. Αυτή τη φορά πήγα και παρακάτω. Συγκινήθηκα για όλα τα παραπάνω αλλά και για τη δίψα αυτών των νέων παιδιών, που αναζητούν δημιουργικά και ομαδικά και ακαταπαύστως την πρόοδο σε αυτό που αγάπησαν. Αυτό το σχολείο έχει παράδοση στις θεατρικές επιτυχίες. Επιτυχίες που τροφοδοτούν διαρκώς την ομάδα με νέο αίμα, με τα νέα μέλη να παίρνουν τη σκυτάλη για να την παραδώσουν στους επόμενους μαθητές, για ακόμα καλύτερες παραστάσεις. Και οι παλαιότεροι που συνέχισαν τις σπουδές ή βγήκαν στην εργασία παραμένουν πιστοί και ένθερμοι υποστηρικτές και ο καθένας με τον τρόπο του γίνεται χορηγός της προσπάθειας. Ένας σπόρος που έπεσε το 1994, με το Επικίνδυνο παιχνίδι του Μ. Κορρέ, έχει γίνει μεγάλο δέντρο πλέον, αφού από τότε η θεατρική ομάδα του 5ου Λυκείου Νίκαιας έχει ανεβάσει άλλες 18 παραστάσεις, όλες υψηλών απαιτήσεων.
Ασφαλώς η καλλιτεχνική πρόοδος έχει σημασία και αξία. Και στην αξία δεν περιλαμβάνεται μόνον το σκέλος της ερμηνείας. Λειτουργώντας ως ομάδα, όλοι έχουν άποψη για όλα και συζητούν. Την επιλογή του έργου, τη δημιουργική επικαιροποίηση των κειμένων, τη συζήτηση για τη σκηνοθεσία, τα σκηνικά και τη μουσική. Το έκαναν με εξαιρετικό τρόπο στην παράσταση, όπου παρουσίασαν τη Λυσιστράτη του Αριστοφάνη. Τα στοιχεία των πολεμικών καταστροφών και των προσφυγικών ροών εισήλθαν στο έργο με εμβόλιμα φιλμάκια που συνδέονταν με εξαιρετικό -ερεθιστικό- τρόπο στη ροή της παράστασης. Στα κείμενα οι παρεμβάσεις για επικαιροποίηση έγιναν τόσο αρμονικά που νόμιζες ότι αυτά τα έχει γράψει ο Αριστοφάνης.
Οφείλουμε να σταθούμε ιδιαίτερα στη σκηνοθεσία. Δεν είναι εύκολο να δέσεις το συγκεκριμένο έργο με 20 ηθοποιούς - μαθητές στο θέατρο ενός σχολείου. Δεν είναι εύκολο στον περιορισμένο χώρο να αναδείξεις την απαραίτητη κίνηση και τον ζητούμενο ρυθμό.
Το πιο σημαντικό όμως ήταν ο τρόπος που λειτούργησε η συγκεκριμένη παράσταση στο κοινό, μεγάλο μέρος του οποίου ήταν οι συμμαθητές των πρωταγωνιστών. Ήμουν ανάμεσά τους όρθιος, έβλεπα και άκουγα. Υπήρχε χαρά για το επίτευγμα των συμμαθητών ηθοποιών, υπήρχε θαυμασμός για κάτι πολύ δικό τους, που πολύ θα ήθελαν και οι ίδιοι να πάρουν μέρος. Το χειροκρότημα στο τέλος ήταν παρατεταμένο και τα νεολαιίστικα μπιζ ευρηματικά, σαν να νίκησε η ποδοσφαιρική ομάδα του σχολείου σε έναν αγώνα της. Και το έργο, όπως το έφτιαξαν, δεν ήταν κωμωδία για χαχανητά. Είχε όλα τα αριστοφανικά στοιχεία, δεμένα με το θέμα των συνεπειών του πολέμου. Αυτή ήταν η μεγάλη επιτυχία και μπράβο σε όλους.
Στο τέλος αυτής της παράστασης αισθανόσουν υπερήφανος και αισιόδοξος για το μέλλον, διότι υπάρχουν αυτά τα νέα παιδιά της δημιουργικότητας που μπορούν να σώσουν την πατρίδα μας από την υποβάθμιση και την υποτέλεια.
Οι συντελεστές της παράστασης
Μουσική: Σταμάτης Κραουνάκης, Στίχοι: Λίνα Νικολακοπούλου
Θίασος: Μαριάννα Λεμπέση, Γιώργος Μηλιώνης, Αιλιάνα Μαρκάκη, Πέννυ Δαρζέντα, Αναστασία Λουρίδα, Χρήστος Φάβιος, Στέλιος Πόλκας, Βασίλης Μηλιώνης, Νεκταρήλια Τσομπάνογλου, Νικολέτα Σαφράνογλου, Ελισάβετ Μπίρμπου, Δήμητρα Χάνα, Δημήτρης Καλογερόπουλος, Ιωάννα Κρητούλη, Δημήτρης Ανδρεαδάκης, Αγγελική Βασάλου, Μιχάλης Μανδαμαδιώτης, Γαβριήλ Κόκκινος, Ευαγγελία Σκλαβεντίτη.
Μουσικοί: Βάιος Πράπας - τύμπανα, κιθάρα, μπουζούκι, πλήκτρα. Τάσος Αρβανιτίδης - πιάνο, Φώτης Κορομηλάς - μπουζούκι, Γιώργος Τουρνάς - μπάσο, Γιώργος Παπαδημητρίου - κιθάρα.
Συντελεστές της παράστασης: Μαίρη Αδαμοπούλου, Κίκα Χαραλαμπίδου, Νίκος Παππάς, Σπύρος Χαρισιάδης, Κώστας Χάνας, Βάιος Πράπας, Λιάνα Κεραμιδά, Γιώργος Βουρδαμής, Βασίλης Μηλιώνης, Νεκταρήλια, Τσομπάνογλου, Άρης Κασαπίδης, Μάριος Λύσανδρος, Φώτης Κορομηλάς.
