Τριάντα χρόνια συμπληρώθηκαν από τη νύχτα της 25ης προς την 26η Απριλίου, στις 1:23:40 ακριβώς, όταν ο αντιδραστήρας Νο 4 του πυρηνικού σταθμού του Τσέρνομπιλ εξερράγη, εκλύοντας ανεξέλεγκτα ραδιενέργεια στην ατμόσφαιρα, που μέσα σε λίγες ώρες μεταφέρθηκε ταχύτατα στον ουρανό σχεδόν της μισής Ευρώπης...
Οι συνέπειες της σύγχρονης αυτής τραγωδίας είναι ακόμη εμφανείς γύρω από τα καλυμμένα με τσιμέντο ερείπια του πυρηνικού σταθμού που ταύτισε το όνομά του με τον θάνατο. Εκτός απ' όσους πέθαναν επιτόπου, προσωπικό του σταθμού και πυροσβέστες, οι κάτοικοι στα περίχωρα του Τσέρνομπιλ, όπως εκείνοι της γειτονικής πόλης Πρίπιατ, απομακρύνθηκαν βιαστικά, για να μην επιστρέψουν ποτέ πίσω. Πολλοί από αυτούς πέθαναν σύντομα από λευχαιμία, ενώ όσοι επέζησαν, αλλά και οι απόγονοί τους, συνέχισαν να βασανίζονται από καρκίνους και άλλες μεταλλάξεις...
Αναγνωρίζοντας σε αυτό το γεγονός μια τραγωδία του καιρού μας, ο Δημήτρης Αλεξάκης συνέθεσε το έργο Στη χώρα μου, λένε ότι το Τσέρνομπιλ είναι ένα δέντρο που μεγαλώνει, το οποίο θα παρουσιαστεί, σε σκηνοθεσία Φωτεινής Μπάνου, από τις 21 Μαΐου στο Κέντρο Ελέγχου Τηλεοράσεων.
Πρόκειται για δεκατέσσερις αφηγήσεις που προσπαθούν να προσεγγίσουν το τραγικό γεγονός μέσα από καθημερινές πράξεις, μέσα από αναμνήσεις και αντικείμενα, αναζητώντας τη συλλογική μνήμη και τα ίχνη ενός από τα πιο σημαδιακά γεγονότα της δεκαετίας του '80.
Μολονότι δεν υπάρχουν ρόλοι και οι ηθοποιοί δεν υποδύονται πρόσωπα, καθεμία από αυτές τις 14 αφηγήσεις αποζητά την παρουσία του κοινού, καθώς απευθύνεται κάθε φορά σε έναν ακροατή / θεατή. Χωρίς να αποτελεί «θέατρο ντοκουμέντο», αφού κάθε αφήγηση είναι μια μυθοπλασία που εμπεριέχει και συμπυκνώνει δεκάδες πραγματικές μαρτυρίες, το έργο αποτελεί ένα «θέατρο φωνών», ένα είδος «μεταδραματικού χορού».
Στην παράσταση, που είχε παρουσιαστεί σε πολύ διαφορετικές εκδοχές στη Γερμανική Σχολή Αθηνών (2009) και στις «Αναγνώσεις» του Εθνικού Θεάτρου (2010), παίρνουν μέρος τέσσερις ηθοποιοί, οι Χρήστος Καπενής, Ιζαμπέλλα - Λουΐζα Κυριαζή, Φωτεινή Μπάνου, Παρασκευή Πατελάκη και 30 θεατές, όσα ακριβώς και τα χρόνια που πέρασαν, από την καταστροφή.
