«Προτού πάω στη Λαμπεντούζα, το νησί σήμαινε και για μένα μονάχα αριθμούς από τις ειδήσεις: 250 πνιγμένοι σήμερα, εξήντα αγνοούμενοι χθες...», είπε χθες στη συνέντευξη Τύπου ο Ιταλός σκηνοθέτης Τζιανφράνκο Ρόζι, σκηνοθέτης του ντοκιμαντέρ «Φωτιά στη θάλασσα», που αναφέρεται στα κύματα των προσφύγων στο ιταλικό νησί νότια της Σικελίας, ταινία που κέρδισε τη Χρυσή Αρκτο στο πρόσφατο Φεστιβάλ Βερολίνου και θα τη δούμε στις ελληνικές αίθουσες από τις 14 Απριλίου. «Δεν θεωρώ ότι η ταινία μου είναι πολιτική, ωστόσο εμπεριέχει το πολιτικό στοιχείο κι ελπίζω να βοηθήσει σε κάποιο βαθμό στη συνειδητοποίηση του προβλήματος. Με ενδιέφερε κυρίως να προσεγγίσω τους ανθρώπους και μέσα από τον χαρακτήρα του παιδιού, του μικρού Σαμουέλε, να ανιχνεύσουμε το τι συμβαίνει εκεί, αλλά και να δούμε τους δικούς μας φόβους. Το σινεμά που κάνω είναι διαφορετικό από αυτό του Μάικλ Μουρ, εκείνος παραβιάζει πόρτες, εγώ μάλλον προτιμώ να μένω μέσα, πίσω από τις κλειστές πόρτες... Όσο για το τι αποτέλεσμα μπορεί να έχει η γενικά η τέχνη, ο κινηματογράφος, δυστυχώς, λίγο μετά το Φεστιβάλ Βερολίνου, στην ευρωπαϊκή σύνοδο κορυφής πάρθηκαν αποφάσεις που έδειξαν ότι η Ευρώπη δεν έχει συνειδητοποιήσει το πρόβλημα. Ο όρος 'emergency' -κατάσταση επείγουσας ανάγκης- πιστεύω ότι πρέπει να καταργηθεί από το λεξιλόγιό μας. Πρέπει να δούμε το πρόβλημα σε βάθος χρόνου. Αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει ευρωπαϊκή 'λύση' στο πρόβλημα, κι αυτό σίγουρα είναι ήττα της Ευρώπης. Η πολιτική που ασκεί η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι εντελώς μυωπική».
Στο Βερολίνο, το «Φωτιά στη θάλασσα» κέρδισε τη Χρυσή Αρκτο, και αποθεώθηκε από τους θεατές. Η πρόεδρος της κριτικής επιτροπής Μέριλ Στριπ, απονέμοντας το βραβείο στον Τζιανφράνκο Ρόζι, μίλησε για «το επείγον και απαραίτητο σκηνοθετικό επίτευγμά» του. Κάποιοι μίλησαν για «πολιτική» απόφαση που βάρυνε για τη βράβευση. Και λοιπόν; Από πότε το «πολιτικό» οφείλει να εξοριστεί από την κινηματογραφική - καλλιτεχνική πραγματικότητα;
Κ.Τ.
