Ο νέος δίσκος του Φίλιππου Πλιάτσικα «Ένας ολοκαίνουργιος κόσμος», που κυκλοφόρησε πριν από λίγο καιρό, αν και στο γνώριμο ύφος του, είναι ιδιαίτερα πολυσυλλεκτικός με ερμηνευτικές αλλά ακόμα και συνθετικές συμμετοχές, ανάμεσα σε άλλων, των Nina Hagen, Βασίλη Παπακωνσταντίνου, Γιάννη Μηλιώκα, Τόλη Φασόη και MC Yinka και σαφώς ο πλέον ώριμος συνθετικά στη μέχρι τώρα προσωπική διαδρομή του. Ταυτόχρονα, όμως εκδόθηκε και το πρώτο του βιβλίο «Το όνομα» (εκδ. Καστανιώτης) από του οποίου την ιστορία προέκυψαν τα τραγούδια του δίσκου. Οι εμφανίσεις στο «Ρυθμός Stage», που ξεκινούν σήμερα (και θα συνεχιστούν τα τρία επόμενα Σάββατα, μέχρι και τις 2 Ιανουαρίου), ήταν η τρίτη αφορμή για μια συζήτηση με τον τραγουδοποιό και ερμηνευτή η οποία κάλυψε πολλά θέματα.
Συνέντευξη στον Θάνο Μαντζάνα
* Πώς αποφασίσατε να γράψετε βιβλίο; Από πού προήλθε η έμπνευση για την ιστορία του και πώς από αυτήν προέκυψαν τα τραγούδια του δίσκου;
Άρχισε να δημιουργείται μια φανταστική ιστορία στο κεφάλι μου για λόγους που δεν μπορώ ακόμα να αναγνωρίσω και στη συνέχεια ξεχύθηκε σαν χείμαρος στα χαρτιά, με μια ανάσα...Τα τραγούδια προέκυψαν από την ανάγκη να λειτουργήσουν ως δεσμοί στις ενότητες της ιστορίας των ηρώων του βιβλίου που έζησαν κατά κάποιον τρόπο μαζί μου για ενάμιση χρόνο περίπου.
* «Ένας ολοκαίνουργιος κόσμος»... Όμορφος, ηθικός και αγγελικά πλασμένος, «θαυμαστός» σαν εκείνος του Άλντους Χάξλεϊ ή απλά επίφοβος;
Ο κόσμος αλλάζει κάθε μέρα κι έτσι από μια άποψη είναι συνεχώς καινούργιος. Δεν ξέρω ποια είναι η πιο τρομακτική εκδοχή του... Αυτή που είναι «θαυμαστός» χωρίς συλλογική συνείδηση, απόλυτα προβλέψιμος, με λυμένα όλα τα οικονομικά προβλήματα, αλλά με την προϋπόθεση τα πάντα να κινούνται γύρω από μια λογιστική λογική, ακόμη και τα συναισθήματα ή η «επίφοβη» που είναι γεμάτη ανασφάλειες και ερωτήματα; Στην περίπτωση του album μου, ο τίτλος συνοδεύεται από μια νοητή ευχή για κάτι καλύτερο από αυτές τις δύο εκδοχές!
* Δεν είναι μόνο ότι οι συμμετοχές είναι υπερβολικά πολλές, όχι μόνο για δικό σας δίσκο αλλά και οποιουδήποτε άλλου, αλλά δεν περιορίζονται μόνο στο ερμηνευτικό σκέλος, επεκτείνονται και στο δημιουργικό. Πώς αποφασίσατε να παραχωρήσετε τόσο πολύ δημιουργικό έδαφος σε άλλους; Δεν φοβηθήκατε ότι κάποιοι μπορεί να θεωρήσουν ότι το album φέρει την υπογραφή σας, αλλά τελικά δεν είναι δικό σας;
Υπήρξα και εξακολουθώ να είμαι φανατικός οπαδός της παρέας και της συλλογικής δουλειάς, ακόμα κι αν σε πρώτο επίπεδο η πορεία μου από ένα σημείο και μετά μοιάζει μοναχική και προσωπική. Θεωρώ ότι τίποτα δεν είναι απολύτως δικό μας, ειδικά στον χώρο της τέχνης, και το ίδιο θα ίσχυε ακόμα κι αν δεν συμμετείχε κανείς άλλος στο album.
* Γιατί θελήσατε να συμμετέχουν και αρκετοί μη Έλληνες μουσικοί και πώς προέκυψε ειδικά η συμμετοχή της Nina Hagen; Εννοώ πώς και γιατί τη θυμηθήκατε έπειτα από δεκαετίες και γιατί εκείνη θέλησε να συμμετάσχει;
Η μουσική είναι μια κοινή γλώσσα και, όταν υπάρχει λόγος, είναι ωραίο να συνομιλούν μέσω αυτής οι άνθρωποι όσο μακριά κι αν βρίσκονται. Η Nina Hagen είναι μια από τις πιο ενδιαφέρουσες καλλιτεχνικές περσόνες των προηγούμενων δεκαετιών. Η συνεργασία προέκυψε με αφορμή την κυκλοφορία τον Φεβρουάριο εκτός Ελλάδας ενός δίσκου με αγγλικό στίχο. Ήθελα τα δύο αυτά τραγούδια να υπάρχουν και στο album που κυκλοφόρησε εδώ. Έχουμε μια «επαρχιώτικη» συμπεριφορά σε σχέση με αυτά που μας έρχονται απ' έξω, ασπαζόμαστε εύκολα τα γυαλισμένα καθρεφτάκια που μας προτείνει ένα παγκόσμιο σύστημα για το τι είναι in και τι out, αλλά ελπίζω και στηρίζομαι στην άλλη μας πλευρά που κατά καιρούς εμφανίζεται, είναι κριτική και εκπλήσσει.
* Τι σας ελκύει τόσο πολύ στη φωνή αλλά και στη συνολική παρουσία του Βασίλη Παπακωνσταντίνου και η συμμετοχή του είναι τόσο μεγάλη; Και αντίστοιχα, τι εκτιμάτε τόσο στον επίσης ξεχασμένο πια Γιάννη Μηλιώκα;
Είναι παιδικοί μου ήρωες! Τα «Φοβάμαι» και το «Για το καλό μου» ήταν, μεταξύ άλλων, τραγούδια που με έβαλαν στις ράγες για να ξεκινήσω να ταξιδεύω. Η αγάπη και η αληθινή εκτίμηση δεν έχει σχέση σίγουρα με το ποιους θυμάται και ποιους ξεχνά κατά καιρούς ο κόσμος.
* Γιατί έχετε επιλέξει να συνεργάζεστε τακτικά για αρκετά χρόνια με τον MC Υinka; Το ότι είναι μετανάστης δεύτερης γενιάς έπαιξε ρόλο σ' αυτό;
Ο MC Yinka είναι κατά τη γνώμη μου από τους πιο ταλαντούχους ανθρώπους της γενιάς του. Έφτιαξα μαζί του δύο από τα πιο γνωστά μου τραγούδια και αυτά είναι πράγματα που δεν εξαρτώνται από το χρώμα ή την καταγωγή. Άλλωστε η συνεργασία και η αμοιβαία εκτίμηση μεταξύ μας ξεκίνησαν όταν όλα αυτά δεν ήταν «στη μόδα»...
* Έχει απoτυπωθεί καθόλου το κλίμα της κρίσης στο βιβλίο αλλά και στον δίσκο;
Αναπόφευκτα αποτελεί ένα μέρος του κι ας διαδραματίζεται η πλοκή της ιστορίας σε διάφορες γωνιές του πλανήτη.
* Καθώς οι μετανάστες παίζουν τόσο μεγάλο ρόλο ή μάλλον πρωταγωνιστούν στο βιβλίο, ποια είναι η γνώμη σας, από ανθρωπιστικής αλλά και πολιτικής πλευράς, για τα όσα συμβαίνουν αυτή τη στιγμή με την τεράστια εισροή προσφύγων από την Ασία και το πώς αντιμετωπίζει το φαινόμενο η Ε.Ε.;
Οι περισσότεροι από αυτούς τους ανθρώπους προσπαθούν να δραπετεύσουν από μέρη όπου αναρίθμητες πολύχρωμες βόμβες τσακώνονται μεταξύ τους για το πόσο «καλό» θα τους κάνουν, μόνο που σκάνε στα δικά τους κεφάλια! Όσο δεν αντιμετωπίζεται αυτό το ουσιώδες θέμα και εκείνοι που μπορούν να επιχειρήσουν να δώσουν λύση κρύβονται υποκριτικά σε γραφειοκρατικά ζητήματα, δεν είμαι πολύ αισιόδοξος. Άλλωστε, δεν είμαι και πολύ βέβαιος ότι η Ε.Ε. έχει ρόλο πρωταγωνιστή και όχι κομπάρσου σε όλο αυτό...
* Αισθάνεστε ότι αυτό που κάνετε είναι μια συνέχεια των Πυξ Λαξ ή κάτι ολότελα διαφορετικό και οι τελευταίοι είναι απλά ένα τμήμα του παρελθόντος σας;
Οι Πυξ Λαξ είναι ένα μεγάλο κομμάτι του παρελθόντος μου που παραμένει ενεργό ακόμα και μέσα στην ολότελα διαφορετική προσωπική μου πορεία. Η ανάγκη για εξέλιξη μόνο μέσα από τη συνέχεια μπορεί να έχει ελπίδες.
* Τελικά, το rock της δυτικής όχθης ήταν μια προσωπική υπόθεση τριών ή, έστω, λίγων περισσότερων ανθρώπων ή κατάφερε να αποτελέσει ένα ολόκληρο μουσικό και ίσως όχι μόνο κίνημα;
Κάπου στα μέσα της δεκαετίας του '90 εμφανίστηκε ένας ήχος, μια αισθητική προσέγγιση, μια πρόταση από μια ομάδα ανθρώπων της οποίας είχα την τύχη να είμαι μέλος. Ονομάστηκε πιο πολύ από τους γύρω μας και όχι τόσο από εμάς το rock της δυτικής όχθης, αγαπήθηκε έντονα από πάρα πολύ κόσμο, σχεδόν κυριάρχησε για κάποια χρόνια και κάποιοι άνθρωποι έζησαν και κινήθηκαν μ' αυτό τον ήχο για συντροφιά που λειτουργούσε ως κάτι παραπάνω από τραγούδια γι' αυτούς. Όπως, βέβαια, από την άλλη μεριά κάποιοι άλλοι για λόγους που χρίζουν ψυχανάλυσης έχασαν τον ύπνο τους και εμμονικά, μέσω της ανωνυμίας του Διαδικτύου κυρίως, εξέφραζαν το μένος τους απέναντι σ' αυτό με κάθε ευκαιρία, ενώ και κάποιοι μουσικοί έσυραν αυτό τον περίεργο χορό. Άρα, ναι, θα μπορούσε κανείς να πει ότι είχε τα χαρακτηριστικά του κινήματος, τα απαραίτητα συστατικά για να είναι αυτό.
* Τι είναι αλήθεια για εσάς προσωπικά το rock και πόσο rock αισθάνεστε;
Rock δεν ξέρω πια αν μπορεί οποιοσδήποτε να είναι. Δεν ξέρω καν αν υπάρχει συγκεκριμένος ορισμός... Το ζητούμενο είναι να το βιώσει κανείς έστω και λίγο, όποιος κι αν είναι ο ορισμός του.
* Πώς νιώθετε για το ότι οι θαμώνες του «Ρυθμός Stage» κατά κάποιον τρόπο θα περάσουν μαζί σας αυτές τις γιορτές και τι άλλο να περιμένουν εκτός φυσικά από τα τραγούδια του νέου δίσκου;
Θα παρουσιάσουμε και εκεί με μια πολύ καλή τετραμελή ηλεκτρική μπάντα (κιθάρα, keyboards, μπάσο και ντραμς) το rock της δυτικής όχθης και το βλέπω ως μια πολύ καλή ευκαιρία για να γιορτάσουμε το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον με τραγούδια!
* Και τα σχέδιά σας για το υπόλοιπο της χειμερινής σεζόν;
Την εξέλιξη αυτού του ήχου που περιέγραψα πριν, όπως τον αντιλαμβάνομαι στο κεφάλι μου και στην ψυχή μου μέσα στα χρόνια και το πώς κατέληξε στο 2015, προσπαθώ να καταγράψω τόσο με το album όσο και με μια περιοδεία σε όλη την Ελλάδα.
Όποιος θέλει λοιπόν έχει όχι έναν, αλλά δύο τρόπους για να σχηματίσει προσωπική άποψη για του πού έχει φτάσει σήμερα ο ήχος και το στιλ που ξεκίνησε με τους Πυξ Λαξ...
