Με ένα έργο του Μπέρτολτ Μπρεχτ, τον Βίο του Γαλιλαίου, σε σκηνοθεσία Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου, εγκαινιάζει τις χειμερινές της παραστάσεις, σήμερα, η Σκηνή «Μαρίκα Κοτοπούλη» του Εθνικού Θεάτρου, στο Rex.
Η προσωπικότητα του Γαλιλαίου απασχόλησε τον Μπρεχτ περίπου μία εικοσαετία. Η παράσταση του Εθνικού βασίζεται στην τρίτη εκδοχή του έργου, "αυτή που σκηνοθέτησε ο ίδιος το 1955", όπως μας λέει ο Χρήστος Στέργιογλου, που ερμηνεύει και τον ομώνυμο ρόλο.
Αυτό που έχει μεσολαβήσει, ώστε να αλλάξει τον "αισιόδοξο" χαρακτήρα των δύο πρώτων εκδοχών είναι η ατομική βόμβα και η ευθύνη των επιστημόνων, πρωτίστως του Οπενχάιμερ, στην κατασκευή της. "Έχει μια έμμεση, αλλά σαφή αναφορά, ειδικά στο τέλος ο Γαλιλαίος λέει ότι αν οι επιστήμονες αρκεστούν να συσσωρεύουν γνώση για τη γνώση, η επιστήμη θα καταλήξει ανάπηρη και οι μηχανές τους θα φέρουν βάσανα"...
Ο Μπρεχτ δίνει στον Γαλιλαίο του χαρακτήρα περισσότερο κοινωνικό, χωρίς να του λείπει το χιούμορ, καθώς παρουσιάζεται λαίμαργος για γνώση και... φαγητό. "Προσπαθούμε αυτή η χιουμοριστική πλευρά να τονιστεί από την ερμηνεία..." λέει ο Χρ. Στέργιογλου. Από την άλλη, είναι ένας χαρακτήρας που υποκύπτει στον εκβιασμό της εξουσίας: "Παρέδωσα την επιστήμη μου στην εξουσία, για καλό, για κακό ή για να την αγνοήσει, ανάλογα με τα συμφέροντά της, λέει. Ο Γαλιλαίος δεν αντιστάθηκε, έμεινε σιωπηλός για χρόνια και τέλος φυγάδευσε τα συγγράμματά του. Μια παρόμοια κατάσταση, χειρότερη, ισχύει και σήμερα, καθώς η εξουσία δεν είναι ορατή..." λέει.
Στην παρατήρηση ότι οι καλλιτέχνες δεν μένουν σιωπηλοί, καθώς μιλούν κάθε βράδυ στο κοινό, ο Χρ. Στέργιογλου παρατηρεί: "Η τέχνη καταφέρνει να μετακινήσει λίγο τους ανθρώπους, όμως πρόσκαιρα. Όπως όταν πεθαίνει ένας δικός μας, καταλαβαίνουμε τη ζωή αλλιώς, αλλά το ξεχνάμε μετά από λίγο και συνεχίζουμε..."
Κλείνοντας τη συζήτησή μας, τονίζει πως "το Εθνικό Θέατρο αφιερώνει την παράσταση στη μνήμη του Μηνά Χατζησάββα, που ερμήνευσε τον ρόλο αυτόν το 1998. Το ίδιο θα ήθελα να κάνω κι εγώ από τη μεριά μου..."
Σπύρος Κακουριώτης
