Η πλατεία της Τεχνόπολης ήταν κατάμεστη από κόσμο την Πέμπτη το βράδυ, η συναυλία ήταν όντως sold out και γι' αυτό προστέθηκε και δεύτερη εχθές. Ανοίγοντας την πρώτη βραδιά, που ήταν αφιερωμένη σε εκείνον, ο οποίος ήταν ο αδιαφιλονίκητος πρωταγωνιστής της, και μετά το από καρδιάς "ευχαριστώ" του στους θεατές ο Θάνος Ανεστόπουλος τα είπε όλα με μια μόνο φράση πριν ακόμα ξεκινήσει το πρώτο τραγούδι: «Ζούμε όσο θέλουμε να ζήσουμε»...
Έτσι άρχισε και πάνω σε αυτόν τον άξονα κινήθηκε μια συναυλία που, όσο και αν δεν μπορούσες να ξεχάσεις την κάθε άλλο παρά ευχάριστη αιτία της, το να ενισχυθεί οικονομικά ο Θάνος Ανεστόπουλος στον δύσκολο αγώνα του ενάντια σε μια σπάνια μορφή καρκίνου των οστών, εξελίχθηκε σε εορτασμό της ίδιας της ζωής και της δύναμής της και, ακόμα περισσότερο, σε πανηγυρισμό της αδάμαστης θέλησης γι' αυτήν. Τα Διάφανα Κρίνα δεν επανενώθηκαν, όπως ίσως πίστεψαν μερικοί, απλώς συγκεντρώθηκαν ξανά για να δείξουν την φιλία που εξακολουθεί να δένει τα υπόλοιπα μέλη με τον τραγουδιστή και ηγέτη τους αλλά και την έμπρακτη υποστήριξή τους στη μάχη ζωής την οποία δίνει.
Καλά προβαρισμένοι, επένδυσαν με τη μουσική τη φωνή και βέβαια τους εκ βαθέων και ουσιωδέστατους στίχους του Θ. Ανεστόπουλου ανταμείβοντας και με το παραπάνω το ενθουσιώδες κοινό που είχε στερηθεί για αρκετά μεγάλο διάστημα τη συναυλιακή τους παρουσία και δεν έπαυε να τραγουδά ομαδικά στην διάρκεια των περισσότερων κομματιών. Πρώτιστα ο Αλκίνοος Ιωαννίδης, που συμμετείχε στο σετ των Δ.Κ., όσο και ο Γιάννης Αγγελάκας και οι Last Drive με τις σύντομες προσωπικές εμφανίσεις τους ήταν εκεί εκφράζοντας τη συμπαράστασή τους, αλλά οι συμμετοχές τους δεν μπορούσαν παρά να είναι «τιμής ένεκεν» καθώς η βραδιά αυτή, από πάσης πλευράς και από την αρχή μέχρι το τέλος της, ανήκε μόνο στον Θ. Ανεστόπουλο. Και βέβαια στην ευχή όλων μας να βγει νικητής στον ωραίο αγώνα του...
ΘΑΝΟΣ ΜΑΝΤΖΑΝΑΣ
