Απλός, φιλικότατος και απρόσμενα σεμνός, ο διάσημος πλέον -και κάτοχος ενός Όσκαρ για το soundtrack του για το περσινό «The Grand Budapest Hotel»- Αλεξάντρ Ντεσπλά, έχοντας δίπλα του στη σκηνή του αμφιθέατρου του Γαλλικού Ινστιτούτου Αθηνών τον καλλιτεχνικό διευθυντή της ΚΟΑ Στέφανο Τσιαλή, έδειξε κατά τη συνέντευξη Τύπου που δόθηκε τη Δευτέρα ότι, πριν και πάνω από όλα, είναι ένας εραστής της μουσικής, ο οποίος αισθάνεται πολύ τυχερός για το ότι μπορεί να την υπηρετεί. Εν όψει της αποψινής συναυλίας του στο Ηρώδειο, όπου με την εκατονταμελή για την περίσταση ΚΟΑ θα παρουσιάσει επιλογή από τα σημαντικότερα έργα του, ο συνθέτης μίλησε για τις επιρροές και τις εκλεκτικές συγγένειές του, για τη μουσική και τον τρόπο δουλειάς του.
Ο Γάλλος δημιουργός που, πριν λίγες ημέρες έκλεισε τα πενήντα τέσσερά του χρόνια, ξεκίνησε ως εκτελεστής, διαπρεπής φλαουτίστας για την ακρίβεια, γεγονός που εξηγεί τη λεπτομερειακή προσοχή την οποία επενδύει στις ενορχηστρώσεις του αλλά και την αγάπη του για τους μουσικούς. Αν και ελληνικής καταγωγής από την πλευρά της μητέρας του, δεν αισθάνεται μεν ότι ανήκει και στη χώρα μας, αλλά ολοφάνερα την αγαπά πολύ και θαυμάζει τον Πολιτισμό της. Ανέφερε πρόθυμα τις εξαιρετικά πλουραλιστικές επιρροές του, «κατ' αρχάς από την κλασική μουσική πρώτιστα ο Μότσαρτ αλλά και μεταγενέστεροι, όπως ο Προκόφιεφ και ο Στραβίνσκι, φυσικά Γάλλοι συνθέτες σαν τον Ντεμπισί και τον Ραβέλ αλλά και Έλληνες, όπως ο Μάνος Χατζιδάκις μα και ο Μάρκος Βαμβακάρης (!) αλλά και πολλή jazz, από τον Ντιούκ Έλινγκτον μέχρι τον Μάιλς Ντέιβις, που τον θεωρώ ιδιοφυΐα».
Χαρακτήρισε την κινηματογραφική μουσική "από τα πιο προνομιακά πεδία έκφρασης για έναν συνθέτη", ενώ ως προς τη μεθοδολογία που συνθέτει τα soundtracks του είπε ότι «δεν ακολουθώ κανένα συγκεκριμένο 'δόγμα' και γι' αυτό θέλω να δουλεύω κάθε φορά με διαφορετικό είδος σεναρίου, αλλά φυσικά το τελικό αποτέλεσμα εξαρτάται και από τον εκάστοτε σκηνοθέτη και γι' αυτό είναι πολύ σημαντική η άψογη επικοινωνία μαζί του». Κατέληξε χαρακτηρίζοντας τη μουσική του «λυρική και όχι ρομαντική, όπως την αποκαλούν οι περισσότεροι»...
ΘΑΝΟΣ ΜΑΝΤΖΑΝΑΣ
