Ποια σχέση λοιπόν μπορεί να έχει η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ με τον lifestyle μουσικό συρφετό που αναδείχθηκε μέσα από την επίπλαστη ευφορία σχεδόν δύο δεκαετιών και ταυτόχρονα αποτέλεσε ένα από τα κυριότερα υποστυλώματά της και του οποίου τη λειτουργία προσπάθησα να αναλύσω στα δύο προηγούμενα τεύχη; Αναφορικά με το ότι ο συρφετός αυτός ήδη λίγο μετά την αρχή της κρίσης θεωρητικά αποχωρεί και απομακρύνεται, αλλά στην πράξη επανέρχεται αμέσως μετά από την πίσω πόρτα –ή και το παράθυρο...–, πάρα πολύ μεγάλη. Στο πλαίσιο βέβαια της πολιτιστικής πολιτικής που μπορεί και οφείλει να εφαρμόσει η νέα κυβέρνηση...
Το αναμενόμενο δηλαδή από τους νέους αρμόδιους περί των πολιτισμικών και μουσικών πραγμάτων της χώρας είναι να μην πέσουν στην παγίδα της υποκριτικής μετάνοιας τύπου «εμείς πάντα ήμασταν ποιοτικοί, αλλά ο κόσμος άλλα ήθελε» όλου αυτού του εσμού. Θα το προχωρήσω μάλιστα ένα βήμα παραπέρα. Δεν πρέπει να πέσουν ούτε στην παγίδα κάποιων αξιόλογων μεν ονομάτων του παρελθόντος, που όμως ως μόνη καλή μαρτυρία πλέον έχουν αυτό το ίδιο το... όνομά τους. Έκαστος κρίνεται πρώτιστα από το έργο του και κατά δεύτερο λόγο από τη συνολική πολιτεία του κι αυτό συμβαίνει συνεχώς, σε ενεστώτα χρόνο και όχι για τη δόξα ή ακόμα και για τα επιτεύγματα του παρελθόντος.
Το ζητούμενο δεν είναι να αλλάξουμε το πολιτισμικό σύστημα του παρελθόντος με ένα «δικό μας», γιατί τότε αναπόφευκτα θα καταλήξουμε να χτίσουμε ένα νέο κτήριο με υλικά από την κατεδάφιση του προηγούμενου. Ο πολιτισμός και συγκεκριμένα η μουσική δεν μπορεί ποτέ και δεν πρέπει να είναι «καθεστώς», αλλά μια ανοιχτή θύρα από την οποία, όμως, θα διέρχονται μόνο όσοι αποδεικνύουν ξανά κάθε φορά ότι το αξίζουν και φυσικά όλοι οι ανάλογης αξίας νέοι. Κι αυτό που μπορεί και πρέπει να κάνουν οι αρμόδιοι θεσμοί είναι να παίζουν ευσυνείδητα τον ρόλο του... θυρωρού, επιβλέποντας άγρυπνα το άνοιγμα της θύρας και υποστηρίζοντας και βοηθώντας όσους τη διέρχονται!
ΘΑΝΟΣ ΜΑΝΤΖΑΝΑΣ
