Οι υπεύθυνοι της διοργάνωσης μάλλον προετοίμασαν καλύτερα τον δεύτερο ημιτελικό καθώς η αρχή του ήταν ακόμα πιο εντυπωσιακή από εκείνη του πρώτου με την εμφάνιση της Βίκυ Λέανδρος. Ο παρουσιαστής και η παρουσιάστρια έκαναν μια απολαυστική, δίχως ίχνος σοβαροφάνειας και στα όρια του τρολαρίσματος, ερμηνεία – παρωδία του τραγουδιού που έδωσε την πρώτη θέση στην Αυστρία πέρυσι. Πολύ ευχάριστη ήταν και η διασκευή – φόρος τιμής τους στο κλασικό disco τραγούδι των Pointer Sisters «I’m So Excited» μετά το πέρας των εμφανίσεων. Από την άλλη το νέο τραγούδι του περυσινού νικητή JJ που το ερμήνευσε πριν την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων της ψηφοφορίας στην ουσία ήταν μια επανάληψη του ύφους και της ατμόσφαιρας του «Wasted Love» το οποίο έφερε τον διαγωνισμό στη Βιέννη.
Το συνολικό επίπεδο των τραγουδιών του δεύτερου ημιτελικού ήταν ανώτερο από εκείνο του πρώτου και επίσης συνολικά σαφώς είχαν περισσότερο «νεύρο». Ας τα δούμε με την σειρά των εμφανίσεων.
Το «Bangaranga» με το οποίο συμμετέχει η Βουλγαρία - ανάμεσα στους δημιουργούς του και ο ημέτερος Δημήτρης Κοντόπουλος - αξιοποιεί όλες τις τεχνικές της εμπορικής χορευτικής μουσικής με ένα hook που «σκοτώνει» και την DARА να αναδεικνύει τόσο ερμηνευτικά όσο και με τη σκηνική παρουσία της την ενέργεια του πολλαπλασιάζοντας την. Το Αζερμπαϊτζάν έστειλε το «Just Go», μια τυπική «Eurovision-ική» μπαλάντα με αγγλικούς στίχους στη μεγαλύτερη διάρκεια του και αζερικούς στο φινάλε που παρά την ευσυνείδητη προσπάθεια της πολύ καλής ερμηνεύτριας JIVA δεν καταφέρνει παρά να συνιστά μια ουδέτερη μετριότητα.
Παρά το αμφιλεγόμενο των στίχων της συμμετοχής της Ρουμανίας η εξαίρετη ερμηνεύτρια και ταυτόχρονα ερευνήτρια φυσικός (!) Alexandra Căpitănescu στο «Choke Me» έγραψε ένα τραγούδι που αξιοποιεί την χορευτική φόρμα συνδυάζοντας την με rock drive σε ένα εκρηκτικό σύνολο το οποίο σε κερδίζει με τη δύναμη του – και με μια παρουσία επιτομή του όρου «θηρίο της σκηνής» - ακόμα και αν δεν σου αρέσει τόσο. Για το Λουξεμβούργο η συμπαθέστατη και προσωποποίηση της αθωότητας, κατά βάση σολίστ του βιολιού και δευτερευόντως ερμηνεύτρια, Eva Marija στο «Mother Nature» πηγαίνει μια βόλτα στα λιβάδια που δεν έχει η χώρα της πριν περάσει από τη σκηνή της Βιέννης για να επιστρέψει μετά στην ησυχία του σπιτιού της.
Η Τσεχία εκπροσωπείται από το «Crossroads», μια power ballad που στο τέλος της επιχειρεί να εκτοξευθεί αλλά, παρά τις ερμηνευτικές δυνατότητες του Daniel Zizka, παραμένει καθηλωμένη στο έδαφος. Ο εκπρόσωπος της Αρμενίας SIMÓN μάλλον μπέρδεψε λίγο τα πράγματα στο «Paloma Rumba», για κανένα club της Ίμπιζα πήγαινε αλλά είπε να περάσει και από την Ισπανία, τραγούδησε λίγο και στη γλώσσα αυτής της χώρας και κυρίως χόρεψε με την ψυχή του. Ελπίζουμε τουλάχιστον να το ευχαριστήθηκε όσο κράτησε…
Η συμμετοχή της Ελβετίας, το «Alice» που έγραψε η ίδια η Veronica Fusaro, είναι μια «πονηρή» μπαλάντα καθώς «μπολιάζει» ανεπαίσθητα την φόρμα με soul στοιχεία τα οποία υποστηρίζει με μιαν ερμηνεία υψηλού επιπέδου. Όχι τόσο πολύ όμως ώστε να φτάσει στο ύψος της πρόκρισης. Η Βρετανοκύπρια Antigoni που εκπροσωπεί την δεύτερη χώρα καταγωγής της θα μπορούσε πολύ ωραία να είναι μια λευκή και ξανθιά εκδοχή της Beyonce με τους αγγλοκυπριακούς στίχους του «Jalla», το τσιφτετέλι να εισχωρεί στο Eurobeat, πραγματικά εντυπωσιακές χορευτικές ικανότητες και πολλές, πάρα πολλές φωτιές στη σκηνή. Είναι μια από τις συνταγές που έχουν πέραση στον διαγωνισμό.
Δράμα, πάρα πολύ, υπέρ του δέοντος δράμα η μπαλάντα «Ēnā» της Λετονίας και παρότι η Atvara είναι περισσότερο και από καλή ερμηνεύτρια τόση πολλή θλίψη δεν την σηκώνει η Eurovision, πιθανόν ούτε και η διοργανώτρια του διαγωνισμού EBU. Μπορεί το «Før Vi Går Hjem» της Δανίας να μην είναι παρά ένα τραγούδι το οποίο ισορροπεί έξυπνα ανάμεσα στην χορευτική μουσική και την ατμόσφαιρα της μπαλάντας αλλά, κακά τα ψέματα, είναι η καθηλωτική ερμηνεία και η κυριολεκτικά «μαγνητική» σκηνική παρουσία του Søren Torpegaard Lund που κερδίζουν αβίαστα τις εντυπώσεις.
Για όσους και όσες δεν γνωρίζουν την μουσική σκηνή της της Αυστραλίας η Delta Goodrem είναι μια πραγματικά ξεχωριστή περίπτωση. Σαράντα ενός ετών σήμερα ξεκίνησε ως παιδί θαύμα σε ηλικία δέκα ετών, αρχικά ως ηθοποιός, κάτι που συνεχίζει μέχρι σήμερα έχοντας παίξει, ανάμεσα σε άλλα, στην θρυλική - και μακροβιότατη – τηλεοπτική σειρά της χώρας της «Neighbours» από την οποία πολύ παλαιότερα είχε αναδειχθεί και η Kylie Minogue. Πριν και πάνω από όλα όμως είναι ερμηνεύτρια και μουσικός, του είδους που δεν σταματά να κοπιάζει και να μελετά, φτάνοντας μέχρι του να μάθει πιάνο και κυρίως του να γράφει η ίδια τα τραγούδια της. Αυτό ισχύει και για το «Eclipse» με την απόλυτη ισορροπία φόρμας και περιεχομένου και την κυριολεκτικά άψογη ερμηνεία της που το παρουσίασε με όλη τη χάρη αλλά και τη σιγουριά μιας γεννημένης (διεθνούς) σταρ.
Ίσως στο μέλλον η εκπρόσωπος της Ουκρανίας, η LELÉKA, να γίνει κάτι σαν την Delta Goodrem, χρειάζεται όμως πάρα πολλή δουλειά και σίγουρα πολύ μεγαλύτερη εμπειρία για να το καταφέρει. Και μάλλον ένα πιο ισχυρό συνθετικά τραγούδι από το «Ridnym»…Με το «Nân» η Αλβανία έστειλε ένα goth Balkan rock τραγούδι που με την βαρύγδουπη «οπερετική» ερμηνεία του Alis είναι μόλις ένα κλικ πριν γίνει αυτοπαρωδία.
Ο AIDAN που εκπροσωπεί την Μάλτα έχει ύφος αλλά και στιλ rock τροβαδούρου των αρχών της δεκαετίας του ’70 και ανάλογο είναι και το «Bella». Όχι κακό μεν αλλά με παραπάνω από πενήντα χρόνια καθυστέρηση. Το πάντα ισχυρό rock γονίδιο της Νορβηγίας φαίνεται ότι ξύπνησε για τα καλά στην εφετινή συμμετοχή της όμως φαίνεται ότι επενδύθηκαν πολλά περισσότερα στο ριφ της κιθάρας από όσα στο ίδιο το «LOVVYA YA YA» ενώ και ο JONAS μάλλον πιστεύει ότι τα πολλά τατουάζ και η πολύ μεγάλη φωνητική ένταση ισοδυναμούν με σπουδαία ερμηνεία. Δυστυχώς κάνει λάθος….
Ως μία από τις «big five» η Γαλλία πέρασε απευθείας στον τελικά αλλά ακόμα και αν συναγωνιζόταν θα προκρινόταν από τις πρώτες. Το «Regarde!» ακολουθεί την κλασική φόρμα γαλλικού τραγουδιού φέρνοντας την στο σήμερα και με την μόλις δεκαεπτάχρονη λυρική ερμηνεύτρια Monroe να δείχνει μέσα και από την φρεσκάδα της ηλικίας τις πάρα πολύ μεγάλες δυνατότητες της χωρίς να χρειάζεται να προσπαθήσει για τίποτα περισσότερο.
Μια ακόμα από τις «big five», το Ηνωμένο Βασίλειο, συνεχίζει τις σταθερά αντισυμβατικές συμμετοχές του. Φίλε LOOK MUM NO COMPUTER (Sam Battle γράφει η ταυτότητα του) προσωπικά καταλαβαίνω και εκτιμώ ιδιαίτερα την προσπάθεια σου να αναβιώσεις το new wave των αρχών της δεκαετίας του ’80 αλλά και την DIY αισθητική του με τα αυτοσχέδια και ιδιοκατασκευασμένα όργανα σου. Πολύ καλά κάνεις επίσης που εμφανίζεσαι σε φεστιβάλ όπως του Glastonbury και θα σου πρότεινα να συνεχίσεις εκεί και έτσι. Γιατί σίγουρα ο διαγωνισμός της Eurovision δεν σηκώνει τόσο «εκσυγχρονισμό» και, ακόμα περισσότερο, τέτοια ανατροπή εκ των έσω όπως αυτά του «Eins, Zwei, Drei» και φοβάμαι ότι θα το διαπιστώσεις το Σάββατο.
Επίσης πηγαίνοντας κατευθείαν στον τελικό η διοργανώτρια Αυστρία μάλλον αποφάσισε να τρολάρει εφέτος τον διαγωνισμό με το «Tanzschein» να μην μπορεί να αποφασίσει αν είναι dance ή rock, ίσως και το αν παίρνει τον εαυτό του στα σοβαρά και τον COSMÓ που το έγραψε να ερμηνεύει με ύφος «θέλω τα χάπια μου τώρα» τους στην κυριολεξία ό,τι ναναι στίχους. Θα δούμε τι θα πουν και οι επιτροπές και κυρίως το κοινό το Σάββατο.
Στον τελικό προκρίθηκαν οι Βουλγαρία, Ουκρανία, Νορβηγία, Αυστραλία, Ρουμανία, Μάλτα, Κύπρος, Αλβανία, Δανία και Τσεχία. Τα μεγάλα φαβορί λοιπόν για την πρώτη θέση είναι το λιγότερο πέντε, Ελλάδα, Φινλανδία, Γαλλία, Αυστραλία και Δανία, ίσως και η Ιταλία. Καλή επιτυχία φυσικά στον Ακύλα αλλά ας μη ξεχνάμε ότι το αποτέλεσμα είναι στα χέρια των επιτροπών και του κόσμου όλων των χωρών που ψηφίζουν. Δεν είναι αξιολογική κρίση αλλά ελεύθερη ψηφοφορία.
