Αν παίζαμε στοίχημα θα λέγαμε «στάνταρ άσσος και πάμε ταμείο.» Όντως τα δύο τραγούδια του πρώτου ημιτελικού του εφετινού Διαγωνισμού Τραγουδιού της Eurovision τα οποία ανακοινώθηκαν ότι προκρίθηκαν στον τελικό (χωρίς να αναφερθεί ο αριθμός των ψήφων που τους έδωσαν οι κριτικές επιτροπές και το κοινό των χωρών οι οποίες έχουν δικαίωμα ψήφου) είναι αυτά που για μεγάλο χρονικό διάστημα οι στοιχηματικές εταιρείες δίνουν για νικητήρια στον διαγωνισμό, δηλαδή – με τη σειρά που ανακοινώθηκαν – της Ελλάδας και της Φινλανδίας.
Ναι, ο Ακύλας με το «Ferto» του ήταν ο πρώτος που προκρίθηκε στον τελικό του Σαββάτου. Το τραγούδι και την ερμηνεία του τα γνωρίζαμε ήδη καλά, αξίζει όμως να πούμε ότι αυτή τη φορά ο τόσο έμπειρος σε αυτόν τον διαγωνισμό Φωκάς Ευαγγελινός υπερέβαλλε εαυτόν ως προς την σκηνική παρουσίαση του. Πήρε το concept του video game που εξαρχής είχε υιοθετήσει ο Ακύλας και το πήγε σε ένα άλλο, φαντασμαγορικό και εξαιρετικά εντυπωσιακό επίπεδο το οποίο όμως παρέχει άνετα άφθονο χώρο και για την μελωδική «γέφυρα» του τραγουδιού.
Κατά τα άλλα το πρώτο συμπέρασμα που εξήχθη από τον πρώτο ημιτελικό είναι ότι τα τραγούδια της εφετινής διοργάνωσης είναι στην πλειονότητα τους εξαιρετικά αδύναμα μουσικά, κάποια δεν στέκουν ούτε καν ως απλά συγκροτημένες συνθέσεις, ακόμα και λαμβάνοντας υπόψη τα στάνταρ του διαγωνισμού. Αντίθετα είναι πάρα πολύ ενισχυμένο το οπτικό και γενικότερα σκηνικό στοιχείο με κάποιες από τις συμμετοχές να βασίζονται αποκλειστικά σε αυτό. Ας τις δούμε μία – μία συνοπτικά με τη σειρά εμφάνισης τους.
Η έναρξη έγινε με την Μολδαβία και το «Viva, Moldova!» του Satoshi που είναι ένα «φασαριόζικο» χορευτικό τραγούδι με δυναμικά και εντυπωσιακά χορευτικά αλλά δίχως καμία προσωπικότητα, μουσική ή άλλη. Από την εποχή που οι Abba κατέκτησαν την πρώτη θέση η Σουηδία παραδοσιακά είναι μια από τις «υπερδυνάμεις» του διαγωνισμού. Όμως αυτή τη φορά η μασκοφορεμένη (επειδή δεν αισθάνεται άνετα με την αναγνωρισιμότητα, κατά δήλωση της) Felicia με το «My System» έφερε ένα κομμάτι που θα παιζόταν για κανένα χρόνο το πολύ στα clubs του τέλους της δεκαετίας του ’90 πριν να το αντικαταστήσει το επόμενο ανάλογο και να ξεχαστεί.
Ένα άλλο κυρίαρχο στοιχείο του εφετινού διαγωνισμού είναι η θεατρικότητα και έστω οριακά διασώζει μερικά τραγούδια. Όχι πάντως και τη συμμετοχή της Κροατίας με το «Andromeda» του γυναικείου φωνητικού συγκροτήματος Lelek και το δήθεν τελετουργικό μουσικό και όχι μόνον κλίμα του, σταυροί και χριστιανισμός να ανακατεύονται με τον παγανισμό επικίνδυνα κοντά στα όρια του κωμικοτραγικού. Από την άλλη η Πορτογαλία έστειλε το αντρικό φωνητικό συγκρότημα Bandidos do Cante με το «Rosa», ένα πολυφωνικό τραγούδι χωρίς στοιχεία fados αλλά πάντως πολύ νοσταλγικό, ευχάριστα μελωδικό μεν αλλά εκτός εποχής, του διαγωνισμού της Eurovision και γενικότερα.
Η Γεωργία κατέφυγε στη δοκιμασμένη εδώ και πολλά χρόνια στον διαγωνισμό λύση του ethnobeat με το φωνητικό τρίο (ένας ερμηνευτής και δύο ερμηνεύτριες) Bzikebi και το «On Replay» όπου όμως το beat είναι τόσο στερεοτυπικό και μονότονο ώστε μετά από κάποιο σημείο δεν μπορεί καν να σε δονήσει ανεπαίσθητα. Στη συμμετοχή του άλλου μεγάλου φαβορί μαζί με την Ελλάδα, της Φινλανδίας, την προσοχή τράβηξε αρχικά η επιμονή της σολίστ του βιολιού Linda Lampenius να παίξει ζωντανά (κάτι που, ενάντια στους κανονισμούς της διοργάνωσης, τελικά έγινε). Το «Liekinheitin» είναι σχεδόν σχηματικό από συνθετικής πλευράς αλλά είναι μία από τις περιπτώσεις που κερδίζει η θεατρικότητα σε συνδυασμό με την φορτισμένη αλλά όχι και υπέρμετρα συναισθηματική ερμηνεία του Pete Parkkonen.
Αντίθετα στην περίπτωση του Μαυροβουνίου η θεατρικότητα είναι υπέρμετρη, το δράμα χτυπάει κόκκινο και η Tamara Živković ερμηνεύει την μετα-φεμινιστική αλληγορία «Nova Zora» περίπου σαν πολεμικό παιάνα, τύπου «στην Eurovision αδελφές μου, στην Eurovision». Πήγαν και έτσι όπως ήταν έφυγαν…Το να ονομάζεται ένα συγκρότημα Vanilla Ninja είναι σαν να προκαλεί την μοίρα του ακόμα και αν είναι από αγγλοσαξονική χώρα, πόσο μάλλον όταν είναι από την Εσθονία. Τυπικά μία «ροκ» μπάντα την οποία αποτελούν τρεις κοπέλες και ένας ντράμερ με την κιθαρίστρια και την μπασίστρια όμως να είναι πιο απασχολημένες με το να γίνουν «σταρ» όπως η τραγουδίστρια και το «Too Epic To Be True» να είναι το είδος της κιθαριστικής pop - rock που θα μπορούσε να φτιάχνει η ΑΙ πριν καν επινοηθεί. Αν τουλάχιστον ο τίτλος ήταν αυτοσαρκαστικός θα μπορούσε να σταθεί ως μια ευφυής παρωδία αλλά δυστυχώς για εκείνες το εννοούν σοβαρά. Και η έλλειψη χιούμορ όταν εκτίθεσαι στο κοινό ισοδυναμεί με γκολ από τα αποδυτήρια…
Η συμμετοχή του Ισραήλ ήταν η αιτία για να αποχωρήσουν από την εφετινή διοργάνωση πέντε ευρωπαϊκές χώρες, ανάμεσα τους και μία από τις «big five», η Ισπανία. Σε πρώτο επίπεδο το «Michelle» ακολουθεί τη φόρμα της βαρύγδουπης μπαλάντας στην οποία επιδίδεται το Ισραήλ τα τελευταία χρόνια αλλά καταλήγει ένας «αχταρμάς» καθώς από τη μία ο Noam Bettan προσπαθεί να οικειοποιηθεί την γαλλική εκδοχή του είδους – και όχι μόνον επειδή τραγουδά και στα γαλλικά – και από την άλλη υπάρχουν μεσανατολικοί, αραβικοί (φευ) ρυθμοί. Την ίδια στιγμή ο νέος κανονισμός δεν επιβάλλει την απομόνωση του ήχου της αίθουσας και έτσι σε όλη την διάρκεια της εμφάνισης το «stop the genocide» ακουγόταν καθαρά.
Το Βέλγιο: έστειλε το «Dancing On The Ice» που ξεκινά ως εναλλακτική σημερινή ποπ και εξελίσσεται σε τυπική Εuropop μέχρι που η Essyla παθαίνει «Βαλκανίτιδα» και το όλο ακρόαμα τραβάει μάλλον προς καλοκαιρινό μαγαζί στην Ποσειδώνος αλλά χάνει τον προσανατολισμό του και βρίσκεται στη σκηνή της Βιέννης. Το «Sólo Quiero Más» της Λιθουανίας είναι παράξενη περίπτωση, δεν είναι σπουδαίο τραγούδι αλλά το σώζει η ιδιότυπη ατμόσφαιρα του και κυρίως η ερμηνεία του Lion Ceccah που ακολουθεί μια τάση η οποία είναι αρκετά έντονη τα τελευταία χρόνια στον διαγωνισμό με τον Nemo και άλλους/ες, εκείνη του συνδυασμού ενός πολύ βιωματικού στοιχείου με περισσότερο ή λιγότερο οπερετικά φωνητικά.
Το Σαν Μαρίνο πήγε να κάνει μια λίγο πονηρή ανατροπή εκ των έσω με το «Superstar», κάτι σαν Europop που αυτοανατρέπεται. Όμως η Senhit αναπαραγάγει όλα τα κλισέ του είδους ενώ η πολυδιαφημισμένη συμμετοχή μιας εμβληματικής προσωπικότητας της ποπ της δεκαετίας του ’80, του τραγουδιστή των Culture Club Boy George, καταλήγει όχι και τόσο επιτυχημένη «ατραξιόν» και όχι αληθινή σύμπραξη. Αντίθετα αληθινή ανατροπή και ευχάριστη έκπληξη είναι η συμμετοχή της Πολωνίας καθώς το «Pray» δεν έχει καμία σχέση με την μουσική παράδοση της χώρας ή της ευρύτερης περιοχής της αλλά είναι ένα όμορφο soul τραγούδι με την θαυμάσια – και σχεδόν gospel – ερμηνεία της Alicja. Τέλος οι συμπαθείς κατά τα άλλα Σέρβοι Lavina είναι ένα αρκετά ενδιαφέρον εξαμελές metal (progressive όπως αυτοχαρακτηρίζονται) αλλά σε σχέση με τον συγκεκριμένο διαγωνισμό το «Kraj Mene» είναι εκτός τόπου και χρόνου, πιθανότατα και εντελώς εκτός θέματος.
Οι τέσσερις εναπομείνασες μετά την αποχώρηση της Ισπανίας από τις «big five» προκρίνονται αριστίνδην στον τελικό, όπως και η διοργανώτρια χώρα, η Αυστρία σε αυτή την περίπτωση, αλλά οι εκπρόσωποι τους εμφανίζονται στους ημιτελικούς. Στον πρώτο είχαμε τη Γερμανία της οποίας το «Fire» - είτε θυμίζει το «Fuego» της Ελένης Φουρέιρα είτε όχι - είναι μετριότατο Eurodance με την τυπικότατη για το είδος ερμηνεία της Sarah Engels να το καθιστά ακόμα πιο αδιάφορο. Αντίθετα η Ιταλία ίσως και να έβγαλε άσο από το μανίκι της καθώς παρά την μεγάλη για τον εν λόγω διαγωνισμό ηλικία του ο Sal Da Vinci είναι εξαίρετος ερμηνευτής και το «Per Sempre Sì» ένα πολύ ευχάριστο τραγούδι με αναφορές στο παρελθόν αλλά και τα πόδια στο σήμερα που δεν θα ήταν παράδοξο αν το βλέπαμε να πλασαρίζεται στην πεντάδα του τελικού.
Από τον πρώτο ημιτελικό προκρίθηκαν οι Ελλάδα, Φινλανδία, Βέλγιο, Σουηδία, Μολδαβία, Ισραήλ, Σερβία, Κροατία, Λιθουανία και Πολωνία. Συνέχεια στον δεύτερο ημιτελικό, την Πέμπτη το βράδυ.
