Σε μια εποχή που οι περισσότερες κυκλοφορίες είναι μεμονωμένα τραγούδια/singles και πολύ σπανιότερα πλέον albums, η πρόσφατη εργασία του βιρτουόζου κιθαρίστα και συνθέτη Δημήτρη Μπαλογιάννη είναι ένα EP με τέσσερα τραγούδια. Αντίθετα μάλιστα σε ό,τι μας είχε συνηθίσει το «Στο Σπίτι» έχει έναν απόλυτα σύγχρονο ήχο, έναν συνδυασμό ηλεκτρικής κιθάρας και electronics, δηλαδή synthesizers. Θα το παρουσιάσει ζωντανά την Παρασκευή 15 Μαΐου στο Ov Off Studio (Φειδιππίδου 22).
Στην μπάντα της Ρένας Μόρφη έπαιζες κλασική και ακουστική κιθάρα, και ηλεκτρική ο Λάμπης Κουντορόγιαννης. Πώς και την έπιασες λοιπόν τώρα, αλλά και πώς προέκυψε το γενικότερο ηλεκτρικό, ακόμα και ηλεκτρονικό «χρώμα» του δίσκου;
Στις συναυλίες της Ρένας ως Σούλη Ανατολή, έπαιζα ηλεκτρική μαζί με τον Λάμπη Κουντουρόγιαννη με σκοπό να δημιουργηθεί μια αίσθηση μπουζουκιού με δισολίες από δύο ηλεκτρικές κιθάρες. Μετά, στα live του «Σάμπα Τσικίτα», όντως έπαιζα κλασική, γιατί εκείνος ο δίσκος είχε πιο «ισπανικό» ύφος. Έχω την άποψη ότι τα όργανα θα πρέπει να υπηρετούν τη μουσική. Με αυτό το σκεπτικό η κεντρική ιδέα στο EP «Στο Σπίτι» ήταν ο ηλεκτρικός ήχος από αναλογικούς «λαμπάτους» ενισχυτές σε συνδυασμό με synthesizers. Είναι ένας ήχος που μου αρέσει πολύ.
Πώς αποφάσισες μετά από τόσα τραγούδια που έχεις γράψει να αποκαλυφθείς και σαν ερμηνευτής, αναλαμβάνοντας μάλιστα εξ ολοκλήρου ένα τραγούδι;
Είναι αλήθεια ότι δεν αισθάνομαι απόλυτα άνετα με τον ρόλο του ερμηνευτή. Όμως, μερικά τραγούδια είναι τόσο προσωπικά ώστε δεν γίνεται να μην τα ερμηνεύσω ο ίδιος.
Το τραγούδι που ερμηνεύει η Ρένα Μόρφη είναι βέβαια η προέκταση της μακράς και τόσο γόνιμης συνεργασίας σας. Πώς προέκυψε όμως αυτό με τη Joanna Drigo, γνωστής για το ροκ ύφος της, στο οποίο μάλιστα έχει γράψει και τους στίχους;
Η Joanna, όπως και η Ρένα, είναι χρόνια φίλη και συνεργάτιδα. Της είχα στείλει το τραγούδι «Μόνο Εσένα» αλλά το ρεφρέν κάπως χώλαινε. Τότε προσφέρθηκε να γράψει εκείνη ένα ρεφρέν, το οποίο τελικά ηχογραφήσαμε. Μου άρεσε πολύ η ιδέα πέρα από την ερμηνεία να συμμετέχει και στη δημιουργική διαδικασία γιατί μια δική της μελωδία θα λειτουργούσε καλύτερα από ο,τιδήποτε άλλο. Επιπλέον απολαμβάνω αυτή τη διαδικασία της μείξης των ιδεών.
Η μεγαλύτερη έκπληξη, όμως, μάλλον είναι η συνεργασία σου με την Idra Kayne που πολύ δύσκολα θα τη συνδύαζε κανείς με το συνθετικό ύφος σου, ακόμα περισσότερο μάλιστα όταν ερμηνεύει ελληνικούς στίχους ενώ στην πλειονότητά του το ρεπερτόριό της είναι στα αγγλικά. Πώς σκέφτηκες εκείνη και ειδικά για το συγκεκριμένο τραγούδι;
Σχεδόν από τη πρώτη στιγμή αυτό το τραγούδι μου «φώναζε» Idra Kayne. Έχει αυτό το ζεστό soul χρώμα στη φωνή της που είναι πολύ ιδιαίτερο. Η γλώσσα για εμένα δεν είναι κάτι περιοριστικό. Υπάρχει ένας όμορφος δίσκος του Rodrigo Amarante, το «Cavalo», στον οποίο ερμηνεύει τραγούδια σε τρεις διαφορετικές γλώσσες: πορτογαλικά, αγγλικά και γαλλικά. Εντέλει, πρέπει να επιλεχθεί η γλώσσα που ταιριάζει καλύτερα στο τραγούδι. Με αυτή την έννοια, δεν είδα ποτέ την Idra ως μια τραγουδίστρια με υποχρεωτικά ξενόγλωσσο ρεπερτόριο.
Το ότι είναι ένα EP με τέσσερα τραγούδια, κάτι μάλλον ασυνήθιστο για τον καιρό μας, σημαίνει ότι είναι ένα «διάλειμμα» στη δισκογραφία σου ή ένας είδος «δοκιμής» για τη συνέχεια;
Θα έλεγα μάλλον το δεύτερο. Όμως, υπάρχει και ένας ακόμα σημαντικός λόγος για να κυκλοφορήσω EP αντί album, το ότι στο EP μπορείς να έχεις ένα πιο ισχυρό ηχητικό αποτύπωμα παρουσιάζοντας, για παράδειγμα, τέσσερα συγγενικά ως προς τον ήχο τους τραγούδια. Αντίθετα, ένα album δέκα τραγουδιών πρέπει να είναι πιο πολυμορφικό, γιατί δέκα τραγούδια με παρόμοιο ήχο θα κούραζαν. Με το «Στο Σπίτι» ήθελα να παρουσιάσω μια συγκεκριμένη αισθητική και τέσσερα τραγούδια είναι αρκετά γι' αυτόν τον σκοπό. Στη συναυλία της Παρασκευής, παρέα με τον Χάρη Χαραλάμπους, θα τα παρουσιάσουμε μαζί με μερικά ακόμα παλαιότερα.
Υπάρχουν ήδη κάποια τραγούδια για την επόμενη εργασία και σε ποια κατεύθυνση κινούνται;
Υπάρχουν κάποια, αλλά είναι ακόμα στο στάδιο του pre-production. Δουλεύω ακόμα την ενορχήστρωση και άλλα στοιχεία τους. Θα έλεγα ότι τελευταία προτιμώ τον αναλογικό ήχο, οπότε αυτό το στοιχείο σίγουρα θα κυριαρχεί.
Ο Δημήτρης Μπαλογιάννης είναι ένας από τους όχι πολλούς δημιουργούς που δεν επαναπαύονται στα κεκτημένα τους και γι' αυτό και μόνον αξίζει την προσοχή μας.
