Τσακώθηκαν χθες οι από πάνω

Τσακώθηκαν χθες οι από πάνω και δεν μας άφησαν να κλείσουμε μάτι. Και δώστου βρισίδι και δώστου να σπάνε τα βάζα στον τοίχο κι εμείς να πεταγόμαστε σαν ελατήρια από το κρεβάτι με αυτά που ξεστόμιζαν ο ένας στον άλλον. Και νά οι απειλές και νά οι κατηγορίες και τα καρφώματα. Σήκωσαν τη γαλάζια πολυκατοικία στο πόδι. «Εσύ δεν ήσουν που με έπαιρνες τηλέφωνο και μου έλεγες να γυρίσω πίσω;» ακουγόταν μέσα στο καταμεσήμερο η τσιριχτή φωνή από τον τρίτο. «Εσύ δεν ήσουν που μου έλεγες πως εδώ είναι το σπίτι μου;» συνέχιζε η φωνή και έτριζαν τα γυαλικά στο σαλόνι. Ο άλλος, όμως, τσιμουδιά. Κιχ δεν έβγαζε. Μόνο άκουγε και κάτι ψέλλιζε μέσα από τα δόντια του. Κάτι «δεν θυμάμαι», «δεν ήμουν εγώ» και κάτι «με κάποιον άλλον θα με μπέρδεψες» μουρμούριζε. Η φωνή, όμως, δεν έλεγε να βάλει φρένο και η γλώσσα έσταζε φαρμάκι. «Βρε αχάριστε, εγώ που έκανα τόσα για σένα, άξιζα τέτοια ανταμοιβή; Αυτό μου άξιζε μετά από τόσα ερωτόλογα και τόσους όρκους αγάπης; Να με κλείσεις μέσα στους τέσσερις τοίχους;» συνέχισε να του φωνάζει κι άλλος προσπαθούσε αμήχανος να κατευνάσει την οργή. «Σώπα, θα μας ακούσουν οι γείτονες, θα γίνουμε ρεζίλι σε όλο τον κόσμο» έλεγε μιξοκλαίγοντας απελπισμένος για το ρεζίλεμα στη γειτονιά. Μα πού να κοπάσει ο χαμός. «Βρε ο κόσμος το' χει τούμπανο κι εσύ κρυφό καμάρι» του φώναζε ακόμα πιο δυνατά καθώς είχε βαλθεί να τον ξεφτιλίσει πια σε όλη την πολυκατοικία. Και ο καβγάς δεν έλεγε να τελειώσει. Ήταν τόσα τα παράπονα και τα απωθημένα για να κοπάσει η μπόρα και τα αστραπόβροντα έπεφταν το ένα μετά το άλλο. Βροχή και μάλιστα λασποβροχή έπεσε στην πολυκατοικία και έκανε την μπουγάδα χάλια. Τσάμπα το πλυντήριο και το ξέπλυμα. Τσάμπα το απορρυπαντικό και το λουλάκι να φύγει ο λεκές του Τάκη και τα ρούχα γέμισαν πάλι λάσπη μαύρη και φαιούς λεκέδες. Μα έτσι είναι οι οικογένειες. Με τα πάνω τους και τα κάτω τους. Με τις αγάπες και τους καβγάδες τους. Μα μένουν πάντα οικογένεια, γιατί παρά τους καβγάδες το αίμα νερό δεν γίνεται.