Το αποτέλεσμα των βουλευτικών εκλογών τον Ιούνιο του 2012 ήταν μια ανολοκλήρωτη μεταβολή. Η τάση αλλαγής των πολιτικών συσχετισμών ήταν εμφανής, από τότε δεν ολοκληρώθηκε, όμως, κυρίως επειδή ο ΣΥΡΙΖΑ ταλαντεύτηκε μεταξύ των δύο γύρων. Η τάση έδειχνε τη συγκρότηση δύο κύριων πόλων εξουσίας: του κεντροδεξιού - νεοφιλελεύθερου υπό τη Ν.Δ. και του προοδευτικού - αριστερού υπό τον ΣΥΡΙΖΑ, και ενός τρίτου αποδιαρθρωμένου κεντροαριστερού πόλου σε βαθιά κρίση φυσιογνωμίας και πολιτικής επιρροής.
Οι εκλογές του πρώτου γύρου για τις Περιφέρειες και τους δήμους δείχνουν ότι η τάση που ξεκίνησε από τις εθνικές εκλογές παραμένει υπαρκτή, αν και χωρίς ισχυρές επιπλέον μεταβολές, πλην του αστερίσκου της Χρυσής Αυγής, που παραμένει ένα μεγάλο αγκάθι.
Ο ΣΥΡΙΖΑ διατηρεί τη δυναμική του στην Αττική και την Αθήνα, που δίνουν το κύριο πολιτικό μήνυμα των εκλογών. Η δυναμική αυτή, όμως, δεν πέρασε στην περιφέρεια, υστέρηση η οποία δεν είναι μόνο χρονική, αλλά έχει πολιτικές και κοινωνικές αιτίες που συνδέονται τόσο με ιδιαιτερότητες του τοπικού συστήματος εξουσίας όσο και με την αδυναμία των οργανώσεων του ΣΥΡΙΖΑ να αναλάβουν σημαντικές δράσεις και πρωτοβουλίες που θα αλλάξουν τους συσχετισμούς και σε τοπικό επίπεδο.
Η Ν.Δ. χάνει στην Αθήνα και την Αττική περιοχές με υψηλό πολιτικό συμβολισμό, αλλά παραμένει ισχυρός πόλος στην περιφέρεια, εξέλιξη που της δίνει πολιτικό χρόνο αν δεν αλλάξουν τα πράγματα στην κάλπη των ευρωεκλογών.
Η Κεντροαριστερά, με πολλές αποχρώσεις, παρά τη βαθιά πολιτική της κρίση, παραμένει υπαρκτή δύναμη στην Αυτοδιοίκηση ύστερα από μακρά περίοδο άσκησης της εξουσίας. Το πρόβλημα της Κεντροαριστεράς δεν είναι, όμως, μόνο τα πολιτικά ποσοστά της, όσο κυρίως η πρόσδεσή της στη στρατηγική Σαμαρά. Αυτός ο εγκλωβισμός της προκάλεσε την κρίση εκπροσώπησης και αποσάθρωσε την κοινωνική της βάση. Με άλλα λόγια η Κεντροαριστερά έχασε την κοινωνική της ραχοκοκαλιά εξαιτίας της πολιτικής της και η αναθεώρηση αυτής της μονοδιάστατα αντιαριστερής στρατηγικής αποτελεί προϋπόθεση της ανάκαμψής της.
Μπροστά στον κίνδυνο να ενισχυθεί στην κάλπη των ευρωεκλογών η τάση ενίσχυσης του προοδευτικού - αριστερού πόλου εξουσίας και να τεθεί πολιτικό ζήτημα για την κυβέρνηση, Σαμαράς και Βενιζέλος ενισχύουν τη συνεργασία τους τόσο στις υψηλού πολιτικού συμβολισμού μάχες της Αττικής και της Αθήνας όσο και στην περιφέρεια, όπου έχουν να αντιμετωπίσουν υποψηφίους οι οποίοι στηρίζονται από τον ΣΥΡΙΖΑ. Στόχος αυτής της σύγκλισης είναι να προσμετρηθούν στην κυβερνητική πλευρά οι δυνάμεις που κατέγραψαν οι κεντροαριστεροί υποψήφιοι προκειμένου να συνεχιστεί απαρέγκλιτα το πρόγραμμα της λιτότητας.
Με αυτόν τον τρόπο η σύγκλιση Σαμαρά - Βενιζέλου επιχειρείται να αποκτήσει στρατηγικό βάθος και να εγκλωβίσει στη στρατηγική Σαμαρά συνολικά τις διάσπαρτες, αλλά υπαρκτές δυνάμεις της Κεντροαριστεράς, ακόμη και αυτές που συγκέντρωσαν αξιοπρεπή ποσοστά παίρνοντας αποστάσεις από την κυβερνητική πολιτική.
