Εντάξει, στο Γυμνάσιο δεν ήταν η πρώτη μαθήτρια. Θες η φτώχεια, θες η αδυναμία να ξοδέψει ακόμη και τα ελάχιστα για να βγει και να ξεσκάσει με τις φίλες, κατάφερε πάντως να φθάσει στο Λύκειο.
Και να, εκεί απογειώθηκε! Δεν χρειάστηκε ούτε φροντιστήριο για να περάσει στα ΑΕΙ Υγείας. Χρόνια στερήσεων και αυτά, αλλά έβγαζε ένα χαρτζιλίκι με κάποιες ψευτοδουλειές. Χωρίς να το καταλάβουμε πήρε πτυχίο, έκανε και ειδικότητα, επιτέλους βρήκε δουλειά.
Τα χρόνια πέρασαν με χαρές και με λύπες, όπως γιά όλους. Πότε πάνω, πότε κάτω.
Έλαμψε ολόκληρη όταν διαπίστωσε ότι ήταν έγκυος. Από κοντά η μάνα της στην εγκυμοσύνη να την προσέχει και να την κανακεύει. Και όταν το παιδί γεννήθηκε η γιαγιά χάιδευε το κεφαλάκι του με τα πρησμένα από αμέτρητες πλυμένες σκάλες χέρια της.
Όλα αυτά δεν είναι παρά ένα μόνο από τα άπειρα πιθανά σενάρια ζωής για τη 13χρονη Σάρα, την κόρη ολονών μας...
Κανένα από αυτά τα σενάρια δεν πρόκειται να υπάρξει. Η ζωή της κόρης μας έσπασε πάνω στα κοφτερά βράχια των Μνημονίων. Η ΔΕΗ είχε κόψει το ρεύμα, η μητέρα ήταν άνεργη, οι γείτονες δεν είχαν να δανείσουν μια σόμπα υγραερίου. Η Σάρα όμως ήταν κρυωμένη και η παγωνιά εκεί στην Ξηροκρήνη Θεσσαλονίκης περόνιαζε. Έτσι η μάνα βρήκε ένα μαγκάλι (μια παλιά ψησταριά δηλαδή) και άναψε μέσα κάρβουνα για να ζεσταθεί κάπως το φτωχικό δωμάτιο. Το μονοξείδιο του άνθρακα ανέλαβε τα υπόλοιπα.
Άραγε να αισθάνονται κάποια ευθύνη γι' αυτόν τον θάνατο οι Παπανδρέου, Σαμαράς, Βενιζέλος, Στουρνάρας και οι άλλοι μνημονιακοί;
Μπα, δεν νομίζω. Τα μαγκάλια ευθύνονται, αυτά τα καταραμένα μαγκάλια.
