Με τις διαδικασίες εξέλιξης της ΟΝΕ, όπως περιγράφονται στο άρθρο του Νίκου Χουντή στην "Αυγή" της 28ης Ιουλίου 2013, φαίνεται ότι τα κυρίαρχα συμφέροντα των πλουσίων-αστών αποκτούν νέα όπλα για την ισχυροποίησή τους. Αυτή είναι μια αντίθετη κίνηση στην κίνηση του πολύμορφου εργατικού-λαϊκού κινήματος, με στόχο την ανάσχεση της επίθεσης και τη διατήρηση στοιχειωδών όρων διαβίωσης.
Πρόκειται για ταξικό πόλεμο. Αιχμή της ιδεολογίας του πολέμου αυτού από την πλευρά των κυρίαρχων συμφερόντων των αστικών τάξεων των χωρών της ΟΝΕ είναι η ποινικοποίηση της φτώχειας.
Η φτώχεια, στην αρχή του καπιταλισμού, ήταν ζήτημα προσωπικών ικανοτήτων και τύχης και συγκέντρωνε τα φιλάνθρωπα αισθήματα των πιο ευαισθητοποιημένων αστών γυναικών και ανδρών.
Στη συνέχεια, με την οργάνωση και πολιτικοποίηση της εργατικής τάξης και των συναφών με αυτήν κοινωνικών στρωμάτων, η φτώχεια έγινε κίνδυνος για την αστική τάξη. Ο καπιταλισμός αντιμετώπισε τον κίνδυνο αυτό με ρεαλισμό στη βάση της αρχής: ο εργάτης, για να δουλεύει, πρέπει να έχει τους όρους αναπαραγωγής της εργατικής του δύναμης. Ο ρεαλισμός αυτός δεν ήταν αποτέλεσμα μιας ψύχραιμης καπιταλιστικής ανάλυσης, όσο κυρίως μια αταβιστική αντίδραση στη Ρώσικη Σοσιαλιστική Επανάσταση και τα όσα αυτή σήμανε για τα εργατικά δικαιώματα σε όλο τον κόσμο.
Σήμερα, που ο καπιταλισμός στα μητροπολιτικά του κέντρα αναζητεί μια νέα ταυτότητα, από την ταυτότητα της μεγάλης συστηματοποιημένης παραγωγής, η φτώχεια είναι ποινικό αδίκημα. Έφτασε λοιπόν το καπιταλιστικό σύστημα στο έσχατο μέτρο: τη νομική και, εξ αυτού, τη φυσική εξόντωση του ταξικού αντιπάλου.
Από δω και πέρα, η επίθεση των αστικών-κυρίαρχων συμφερόντων είναι ανελέητη. Η γρήγορη μετατροπή της ΟΝΕ σε μια ομοσπονδία οικονομιών, με κορμό την ενιαία οργάνωση των τραπεζών, δημιουργεί μια νέα εξουσία απέναντι στους εργαζόμενους της Ευρώπης με μη συμβατικά χαρακτηριστικά.
Και μόνο η «αυθάδεια» του να βγει μια αριστερή δύναμη στην Ευρώπη και να μιλάει για κυβέρνηση της Αριστεράς και να παίρνει 27% (δηλ. δεν είναι αυθάδης μόνο η πολιτική δύναμη που το πρότεινε, είναι αυθάδης και ο λαός που το ψήφισε) φτάνει για να είσαι ΣΥΡΙΖΑ για το υπόλοιπο της ζωής σου.
Βγήκαν όμως τώρα πολλά και πυκνά και μπερδεμένα γένια και χρειαζόμαστε κατεπειγόντως τα ανάλογα χτένια.
1. Το κόμμα: το Ιδρυτικό Συνέδριο έχασε μια μεγάλη ευκαιρία για ένα βασικό εργαλείο για την οργάνωση των κοινωνικών δυνάμεων της καπιταλιστικής ανατροπής.
Αντί να δημιουργήσει τον κορμό της κοινωνικής συμμαχίας που είναι απαραίτητη, δημιούργησε μια δομή για να χωρέσει μέσα στο κόμμα η κοινωνική συμμαχία και τμήματα της πολιτικής συμμαχίας, πράγμα καταδικασμένο να αποτύχει.
2. Η πολιτική πρόταση είναι σωστή και επιβεβαιώθηκε από το συνέδριο. Η κοινωνική και πολιτική συμμαχία όμως, που είναι απαραίτητη, θα σκοντάφτει συνεχώς στο κόμμα που δημιουργήθηκε.
3. Οι πολιτικές συμμαχίες: αυτό θα είναι πάντα ένα κεφάλαιο που θα καθορίζεται από συμφωνίες που θα καταπατούνται.
Θα δανειστώ ένα παράδειγμα από την ιστορία: Όταν ο Λένιν πρότεινε τη συνθήκη του Μπρέστ Λιτόφσκ με το επιχείρημα να σταματήσει ο πόλεμος, η εσωκομματική αντιπολίτευση τον κατηγόρησε ότι αυτή θα ήταν μια ασύμφορη συμφωνία. Ο Λένιν απάντησε: «Δεν είναι απλώς ασύμφορη, είναι υπέρ-ασύμφορη συμφωνία, αλλά πρέπει να σταματήσει ο πόλεμος».
Στον πόλεμο που έχουμε να σταματήσουμε εμείς στην εποχή μας, ασφαλώς θα υπάρξουν και υπέρ-ασύμφορες συμφωνίες. Φτάνει να υπάρχουν γερές οργανώσεις που θα αντέξουν και θα καταφέρουν να στήσουν αμέσως, μαζί με τον λαό, υβρίδια μιας νέας λαϊκής εξουσίας.
Η πείρα που αποκτούμε όλοι και όλες στα μέτωπα της δράσης για τις κατασχέσεις και τους πλειστηριασμούς, για τα κοινωνικά ιατρεία και φαρμακεία, για τις αγορές χωρίς μεσάζοντες, για το αναφαίρετο αγαθό της ενέργειας και της ύδρευσης, για την αυτοδιοίκηση, αυτοδιαχείριση και αυτοδιεύθυνση μονάδων οικονομίας, είναι το περιβάλλον στο οποίο θα αναδειχθούν τα υβρίδια της νέας λαϊκής εξουσίας. Μια εξουσία που θα στηρίξει την αριστερή κυβέρνηση στην αρχή, για να τη συλλάβει ίσως αμέσως μετά, αν αθετήσει τον ρόλο της (όχι στενά τις υποσχέσεις της), και το λαϊκό κίνημα βρεθεί μπροστά στο δίλημμα: Πίσω, ή σπάμε το φράγμα;
