Σε συμβολικό επίπεδο, η κραυγή "Ευρώπη, πού είσαι;" των διαδηλωτών στη Βουλγαρία συμπυκνώνει μια κρίσιμη σημασιοδότηση για τη ριζοσπαστική Αριστερά, αφού το πολιτικό ερώτημα αυτής της ρητορικής θα πρέπει να μεταφραστεί σε ερώτημα για τη διακυβέρνηση της Ευρώπης από τις δυνάμεις του νεοφιλελευθερισμού.
Ο ιστορικά και κοινωνικά διαμορφωμένος στην Ευρώπη, ακόμα και ουτοπικά, συλλογικός σκοπός της πραγμάτωσης της ελευθερίας και της δικαιοσύνης σήμερα τίθεται ως επίδικο και σηματοδοτεί μια κρίση ηγεμονίας του νεοφιλελεύθερου μοντέλου. Ποια είναι τα εμπράγματα δεδομένα που μπορεί να συνηγορούν σε κρίση ηγεμονίας ή κρίση διακυβέρνησης; Για την έννοια της διακυβέρνησης εδώ, υιοθετείται η θέση του Πιερ Νταρντό, όπου "διακυβέρνηση δεν είναι η διανοητική προσκόλληση των υποκειμένων στις νόρμες ούτε η ενεργός και εθελοντική συναίνεσή τους, αλλά ο περιορισμός των επιλογών που έχουν στη διάθεσή τους εξαιτίας συνθηκών που έχουν δομηθεί ακριβώς με σκοπό την παραγωγή αυτού του αποτελέσματος", όπου "ο εκβιασμός του χρέους μετατρέπεται σε μέθοδο διακυβέρνησης" (Transform, 11/2012). Οι φιλελεύθερες θέσεις για την κοινωνία των αξιών, την αστική δημοκρατία και τον οικονομικό φιλελευθερισμό τού λιγότερου κράτους, του απολύτως αναγκαίου, περνούν σοβαρή κρίση νομιμοποίησης στην Ευρώπη. Οι σοσιαλδημοκράτες, οι συντηρητικοί, οι φιλελεύθεροι, εκτός από τη μακροοικονομική ανασφάλεια και τον φόβο για την αποσταθεροποίηση των ισχυρών δεσμών αλληλεξάρτησης καπιταλισμού και δημοκρατίας, θα πρέπει να ανησυχούν (και ανησυχούν) για την επαύριο των ευρωεκλογών, για την έκταση του φαινομένου του ευρωσκεπτικισμού και την έκφρασή του στα έδρανα του Ευρωκοινοβουλίου. Ποιο είναι το επίδικο αυτών των ευρωεκλογών που μπορεί να αμφισβητήσει την πολιτική και ιδεολογική αποδοχή του ευρωπαϊκού "project";
Η κρίση ηγεμονίας είναι το επίδικο. Ποιο όραμα και πολιτική για την Ευρώπη θα κληθούν οι Ευρωπαίοι πολίτες να υιοθετήσουν μέσα από θετική ψήφο συναίνεσης; Για την κρίση διακυβέρνησης έχουν τον μηχανισμό του δημόσιου χρέους και για τον περιορισμό των επιλογών ή για την καθοδήγηση και χειραγώγηση των εθνικών επιλογών σχεδιάστηκε και αποφασίστηκε η οικονομική διακυβέρνηση. Το πολιτικό σκέλος όμως δεν έχει αποφασιστεί.
Στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, ο Ούγγρος δεξιός πρωθυπουργός στις 2 Ιουλίου υπερασπίζεται τις αυταρχικές συνταγματικές αλλαγές της κυβέρνησής του, που όμως η απόφαση των τριών πολιτικών ομάδων (σοσιαλιστών, πρασίνων και του αριστερού συνασπισμού) καταδίκαζε ως μη αποδεκτή κατάσταση καλώντας τον να επαναφέρει το Σύνταγμα πίσω στις αξίες της Ευρώπης (sic!). Μόλις λίγη ώρα πριν, στην ίδια αίθουσα, οι σοσιαλιστές είχαν αρνηθεί να συζητηθεί το θέμα της Βουλγαρίας, ενώ είχαν μόλις ολοκληρωθεί οι αποφάσεις για την αρχιτεκτονική της οικονομικής διακυβέρνησης ("six pack", "two pack", ευρωπαϊκό εξάμηνο, αναθεώρηση του Συμφώνου Σταθερότητας και Ανάπτυξης), όπου επιλέχθηκε η ελαχιστοποίηση της δυνατότητας των εθνικών αποφάσεων, αφού και οι προϋπολογισμοί των χωρών της Ευρωζώνης θα κρίνονται από τα όργανα της Ε.Ε. πριν κατατεθούν στα εθνικά κοινοβούλια. Υποκρισία και κυνισμός. Ποια γραμμή ενώνει όλες αυτές τις αποφάσεις κάτω από τη γενική οδηγία "περισσότερη Ευρώπη"; Η πολιτική και ιδεολογική νομιμοποίηση των επιλογών τους. Ο Γιούνκερ, ο κύριος συγγραφέας της συνθήκης του Μάαστριχτ, ο επί μια 8ετία πρόεδρος του Εurogroup, o θεμελιωτής της δημοσιονομικής επιτήρησης για τη σταθερότητα του ενιαίου νομίσματος συνηθίζει να αστειεύεται λέγοντας: "Εμείς οι πολιτικοί ξέρουμε πολύ καλά τι πρέπει να κάνουμε για να αντιμετωπίσουμε την κρίση· αυτό που δεν ξέρουμε είναι πώς να επανεκλεγούμε". Εν πολλοίς, η θέση ότι η αναζήτηση πλούτου για το κεφάλαιο θα πρέπει να εξασφαλιστεί με νομισματική και εδαφική ισορροπία πάνω στην ειρήνη και στη σταθερότητα, σήμερα δεν αρκεί στην Ευρώπη.
Ο πρωθυπουργός της Ιταλίας, σχολιάζοντας πρόσφατα την πρόταση του Ολάντ για την επίτευξη πολιτικής ενοποίησης της Ε.Ε. σε δύο χρόνια, δεσμεύτηκε ότι θα εργαστεί κατά τη διάρκεια της ιταλικής προεδρίας (2ο εξ. 2014) για το σχέδιο για τη φεντεραλιστική Ε.Ε. "Το θεσμικό μοντέλο είναι ο φεντεραλισμός, το μόνο μοντέλο που μπορεί να κρατήσει μαζί 500 εκατ. πολίτες με δημοκρατία και ελευθερία", είπε η Ιταλίδα υπουργός εξωτερικών.
Ποιο είναι το θεσμικό μοντέλο για την Ευρώπη για τις δυνάμεις της ριζοσπαστικής Αριστεράς και πώς θα υπηρετηθεί; Οι θέσεις χαρακωμάτων, οι ρήξεις ναι, αλλά προς τα πού;
