Πολλές φορές οι άνθρωποι είτε εξιδανικεύουν ορισμένες στιγμές της ζωής τους, αυτές τις οποίες θεωρούν σπουδαιότερες, είτε τις υποτιμούν, αδυνατώντας να κατανοήσουν την εξαιρετική τους σημασία. Το Ιδρυτικό Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι απλώς υποχρέωση, αλλά μια σημαντική στιγμή για την Αριστερά στην Ελλάδα και την Ευρώπη. Δεν θα ήταν υπερβολή να ειπωθεί ότι στον ΣΥΡΙΖΑ προσβλέπουν πολλοί σε ολόκληρο τον κόσμο, παρά τις αδυναμίες, τις ανεπάρκειες και τα προβλήματά του.
Ο Συνασπισμός, όλα αυτά τα χρόνια, ήταν κάτι σαν το δέντρο που πληγώναμε. Πολλοί γκρίνιαζαν με τις επιλογές του και τις εσωτερικές συγκρούσεις του, όμως -οι περισσότεροι-, την ώρα της κάλπης, τον στήριζαν ώστε να υπάρχει μια διαφορετική φωνή της Αριστεράς στη Βουλή. Με τη συγκρότηση του ΣΥΡΙΖΑ, τα πράγματα άρχισαν να αλλάζουν -όχι χωρίς προβλήματα και διαφωνίες, φαινόμενο σύνηθες στην ιστορική Αριστερά-, με αποκορύφωμα τη μετά Μνημόνιο εποχή, όταν πλέον ο ΣΥΡΙΖΑ αποτελούσε το κύριο πολιτικό ανάχωμα στα μέτρα - σοκ.
"Η μνήμη είναι το ημερολόγια της ζωής", έλεγε ο Όσκαρ Ουάιλντ. Όταν μάλιστα πρόκειται για τον Μανώλη Γλέζο, αισθανόμαστε όλοι πολύ τυχεροί που τιμά με τη συμμετοχή του και τη δράση του τον ΣΥΡΙΖΑ, όπως τιμά την ίδια την ιστορία της χώρας μας και τον μεγαλειώδη αντιφασιστικό αγώνα του λαού μας. Ο Μανώλης είναι ξεχωριστός, είναι φάρος για όλους μας. Οι απόψεις του είναι πάντα ενδιαφέρουσες και σεβαστές. Είναι απολύτως κατανοητή η μεγάλη ευαισθησία του για τη συλλογικότητα και το πάθος με το οποίο εναντιώνεται στα φαινόμενα γραφειοκρατίας. Κανείς δεν μπορεί να μην αναστοχαστεί δημιουργικά όταν ακούει τον Μανώλη. Όμως το ίδιο πρέπει να ισχύει και για τον ίδιο. Και ισχύει: αυτός ο αιώνιος έφηβος έχει αποδείξει ότι, εκτός από ανυπότακτος, είναι και ανοιχτός στις νέες αναζητήσεις.
Το παράδειγμα του ΚΚΕ Εσωτερικού, ως προηγούμενο συλλογικής ηγεσίας, δεν είναι το καλύτερο για τον σημερινό ΣΥΡΙΖΑ. Η αμφισβήτηση του τότε γραμματέα της Κεντρικής Επιτροπής, Γιάννη Μπανιά, έγινε με πρόσχημα τη συλλογική ηγεσία. Ο Γιάννης εξελέγη γραμματέας με μεγάλη πλειοψηφία, αλλά "πριν αλέκτωρ φωνήσαι τρις" η τότε δεξιά τάση του κόμματος έκανε ό,τι περνούσε από το χέρι της για να τον "κοντύνει". Πρόσχημα ήταν τα περί συλλογικής ηγεσίας. Όλοι γνωρίζαμε ποιος συμβόλιζε την ανανέωση και ποιος τη γραφειοκρατία, την πολιτική από τα πάνω, ποιος συνέθλιβε διαρκώς τον ριζοσπαστισμό της ανήσυχης βάσης. Τι επακολούθησε είναι γνωστό και δεν πρέπει επουδενί να σχετίζεται με τον σημερινό ΣΥΡΙΖΑ και τον Αλέξη Τσίπρα. Προφανώς ο ηγέτης του ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να δρα ανεξέλεγκτα, έξω από αναγκαίες συλλογικότητες.
Θέλουμε δεν θέλουμε, είτε μας αρέσει είτε όχι, ο "γερο-Μίχελς" μας έμαθε να μην εφησυχάζουμε γιατί πάντα ελοχεύει ο κίνδυνος της ολιγαρχικής μετάλλαξης των κομμάτων. Δεν μπορούμε όμως να "κονταίνουμε" τον Τσίπρα με πρόσχημα τη συλλογικότητα. Πολύ περισσότερο που δεν έχουμε να κάνουμε με έναν ηγέτη-μεσία, ούτε με έναν ηγέτη-Βοναπάρτη. Πέρασε ανεπιστρεπτί (;) αυτή η ιστορική περίοδος, μπήκαμε στην περίοδο των "γήινων" ηγετών. Ένας από εμάς ήταν κι ο Γιάννης Μπανιάς όταν εξελέγη γραμματέας της Κ.Ε. του ΚΚΕ Εσωτερικού. Άλλα, όμως, τα σχέδια του αιθεροβάμωνος Λεωνίδα. Εδώ που τα λέμε, για να ευθυμήσουμε, ποιος θα παίξει τον ρόλο του Κύρκου ή του Κουναλάκη; Ενδιαφέρεται κανείς και δεν τον βλέπουμε; Ένας Ρωμαίος σοφός έλεγε: "Δεν είναι δείγμα σοφίας το να σκοντάφτεις δύο φορές στην ίδια πέτρα".
Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι η Αριστερά του 21ου αιώνα. Σέβεται, εμπλουτίζει, υπερβαίνει την περιπετειώδη ιστορία της Αριστεράς. Συνείδηση ΣΥΡΙΖΑ χρειαζόμαστε σήμερα όσο γίνεται περισσότερη για να μετατραπεί σε "πυρηνική" η δύναμη της συνύπαρξης ανθρώπων από τον Ρήγα, την ΚΝΕ, τις συσπειρώσεις, οι περισσότεροι εκ των οποίων ήταν ανένταχτοι επί χρόνια. Ο Μανώλης είναι το πιο πολύτιμο πετράδι αυτής της συνείδησης.
