Είτε οι εκλογές γίνουν σε τέσσερις μήνες είτε σε οκτώ, το αποτέλεσμά τους θα κρίνει πολλά περισσότερα από το ποιο κόμμα θα πάρει την εξουσία. Θα κρίνει το πώς θα υπάρχει αυτή η χώρα για τα επόμενα 50 χρόνια.
Η Ν.Δ. θα παίξει με τα πιο θολά, τα πιο πρωτόγονα ένστικτα της χώρας για να επιβιώσει. Θα τη στηρίξει μια Ελλάδα πλούσια, συντηρητική, σαλταδόρικη, παρασιτική, τα συμφέροντα της οποίας ο κ. Σαμαράς υπερασπίστηκε με νύχια και με δόντια.
Μια ψήφος αρχοντοχωριάτισσα, με διάφορες όψεις: φασιστική, θρησκόληπτη, κλεπτοκρατική, πλουτοκρατική, μανατζερίστικη, αλλά με έναν κοινό στόχο: την υπεράσπιση των πλούσιων, συμπεριλαμβανομένων των φτωχών που ονειρεύονται να γίνουν πλούσιοι.
Αυτή η Ελλάδα υπάρχει και θα υπάρχει. Είναι επικίνδυνη ουτοπία να πιστέψουμε ότι είναι ένα φαινόμενο συγκυριακό. Η Αριστερά οφείλει πρώτα να το αποδεχθεί, μετά να το καταλάβει, για να μπορέσει να το πολεμήσει και να το νικήσει. Αν αυτή η ανάλυση ισχύει, ο ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται (ή θα έπρεπε να βρίσκεται) επί ποδός πολέμου. Και όπως έλεγε ο Ναπολέων, «στον πόλεμο τίποτα δεν μπορεί να αναπληρώσει το χάσιμο χρόνου». Η έκφραση «επείγον περιστατικό» είναι προφανής. Όπως προφανής είναι και η ακαταλληλότητα των διαφόρων προτάσεων που θέλουν ο ΣΥΡΙΖΑ να συνεχίσει όπως είναι.
Κάποιοι πρέπει να τολμήσουν. Να σπάσουν τον θανατηφόρο βρόχο, να αποσταθεροποιήσουν το πολιτικό σκηνικό, να επιχειρήσουν μια ποιοτική ανανέωση, να προσπαθήσουν για τη δημιουργία ενός πολιτικού σχήματος που να απευθύνεται στις εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες, οι οποίοι σήμερα ή δεν ψηφίζουν ή κλείνουν τα μάτια και τη μύτη τους ψηφίζοντας αυτό που θεωρούν μη χείρον. Όχι ενός κόμματος ή ενός συνασπισμού από τα διάφορα «κομμάτια της Αριστεράς», αλλά ενός νέου πολιτικού υποκειμένου που θα τα περιέχει, θα τα καταργεί και θα τα υπερβαίνει.
Μια Αριστερά νέα, που να εκφράζει την ελπίδα, το ήθος, την ευφυΐα, τις αξίες, τις εμπειρίες, τις μνήμες του λαού της Αριστεράς. Ένα πολιτικό σχήμα που να σπάσει τον διπολισμό μεταξύ του νεοφιλελευθερισμού της Αριστεράς και του νεοφιλελευθερισμού της Δεξιάς, που να θυμάται αλλά να μη μένει εγκλωβισμένο στο παρελθόν, να δίνει απαντήσεις πειστικές στα σύνθετα προβλήματα του παρόντος και ελπίδα για το μέλλον.
Μια Αριστερά νέα, που να έχει επίγνωση ότι οι παλιές συνταγές έχουν αποτύχει, αλλά οι διαχωριστικές γραμμές υπάρχουν και θα υπάρχουν φτιαγμένες με τα ίδια πάντα υλικά. Ένα πολιτικό σχήμα που θα ονειρεύεται μια κοινωνία πιο ελεύθερη και λιγότερο φιλελεύθερη, που θα αγωνίζεται για την αξιοπρέπεια του ανθρώπου, την κοινωνική δικαιοσύνη.
Έναν πολιτικό σχηματισμό που θα γεννηθεί από τα διάφορα κομμάτια της Αριστεράς, αλλά δεν θα είναι το αριθμητικό τους άθροισμα, που θα είναι απαλλαγμένος από τη μιζέρια μας, τις ζήλιες μας, τα μίση μας, τις εμμονές μας, τη σχιζοφρένειά μας. Αυτή είναι η πρόκληση για την Αριστερά «που δεν της αρέσει αυτός ο κόσμος και θέλει να τον αλλάξει». Να πεθάνει για να ξαναγεννηθεί. Και είναι μια πρόκληση ενάντια στον χρόνο. Είναι ζήτημα ζωής ή θανάτου εκατομμυρίων ανθρώπων να μη σβήσει η αχνή φλόγα της ελπίδας ότι ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός. Γιατί, όπως έγραφε ο Κάρλος Κιχάνο, οι αμαρτίες ενάντια στην ελπίδα είναι οι πιο τρομερές, οι πιο καταστροφικές. Είναι οι μόνες που δεν έχουν ούτε συγγνώμη ούτε λύτρωση.
