Σήμερα ξημέρωσε Πέμπτη. Το Υπουργικό Συμβούλιο έχει ήδη σχηματιστεί, έχει συνεδριάσει και έχει θέσει τους πρώτους στόχους. Οι περισσότερες πολιτικές δυνάμεις βολιδοσκοπούν την ύπαρξή τους στο επόμενο Κοινοβούλιο και γενικά στο πολιτικό σκηνικό. Εκτός από την Αριστερά.
Η βαριά διπλή ήττα δεν οδήγησε μόνο στην εσωστρέφεια, αλλά και στην -σχεδόν- πλήρη ανυπαρξία στον δημόσιο διάλογο. Κάποια ηρωικά στελέχη σηκώνουν το βάρος της επόμενης ημέρας, προσπαθώντας να δώσουν απαντήσεις που να μην εκθέτουν τους ίδιους και τη συλλογικότητά τους. Δεν είναι τόσο εύκολο όσο ακούγεται όταν δεν υπάρχει εσωτερικός διάλογος. Υποτίθεται ότι το σοκ της κάλπης ταρακούνησε, ξύπνησε και άνοιξε τον δρόμο για γενναίες και τολμηρές αλλαγές. Πού είναι όλα αυτά;
Αν παρατηρήσουμε δε πώς έχει διαμορφωθεί το πολιτικό σκηνικό, θα συνειδητοποιήσουμε την αναγκαιότητα να σταματήσει ο λήθαργος. Η Νέα Δημοκρατία, καβάλα στο άλογο, ετοιμάζεται να εφαρμόσει ένα νεοφιλελεύθερο τσουνάμι που δεν θα έχει προηγούμενο. Το ΠΑΣΟΚ με τη φόρα που έχει και μία άκρως φρέσκια κοινοβουλευτική ομάδα γλυκοκοιτάζει ψηλότερα. Πάντα χωρίς να δίνει λύσεις, πάντα χέρι-χέρι με την -καθόλου δημιουργική- ασάφεια του αρχηγού του. Η Ακροδεξιά με τριάμισι κόμματα (ναι, εντάσσω -σχεδόν- και τη Ζωή «καρδούλες» Κωνσταντοπούλου σε αυτήν την μπάντα) απειλεί την αξιοπρέπεια του πολιτικού βίου και λόγου.
Και οι υπόλοιπες αριστερές δυνάμεις; Το ΚΚΕ φαίνεται να μην σέβεται ούτε την ιστορία του ούτε τη νοημοσύνη μας, αλλά μάλλον σήμερα το αντίθετο θα ήταν περίεργο. Η έκτη (!) καλύτερη καταγραφή από το 1993 μέχρι σήμερα μάλλον είναι αρκετή για πανηγύρια τύπου Euro2004, την ώρα που η χώρα βυθίζεται στη μαυρίλα. Το ΜέΡΑ25 και τα λοιπά κόμματα της Αριστεράς παλεύουν με τους εξωκοινοβουλευτικούς δαίμονές τους. Πάντως, να δώσουμε το εύσημο στον Βαρουφάκη που είπε ότι η μη είσοδος του κόμματός του στη Βουλή είναι το λιγότερο και το μείζον είναι η Αριστερά και η ενίσχυση της Ακροδεξιάς.
Συμπέρασμα; Καλός ο αναστοχασμός, αλλά κάποια στιγμή και αυτός έχει ημερομηνία λήξης. Ή, στην τελική, να συνεχιστεί μέσα από συλλογικές και δημοκρατικές διαδικασίες. Να ξυπνήσει, όμως, και να βγει μπροστά. Ειδικά σήμερα αυτό είναι το χρέος της Αριστεράς απέναντι στην Ιστορία και στην κοινωνία.
