Ακούγεται κυνικό, αλλά τα δεδομένα είναι τα εξής: Ένας άνθρωπος ξοδεύει το συντριπτικά μεγαλύτερο μέρος των δαπανών Υγείας τον τελευταίο χρόνο της ζωής του. Σχετικές μελέτες δείχνουν ότι η μέση κατά κεφαλήν δαπάνη για ιατρικές υπηρεσίες τους τελευταίους 12 μήνες της ζωής ενός ανθρώπου είναι 80.000 δολάρια στις ΗΠΑ, 60.000 δολάρια στη Δανία και 50.000 δολάρια στη Γερμανία. Αυτό σημαίνει τεράστια έξοδα. Οι ίδιες έρευνες υπολογίζουν ότι το 8,5% των ιατρικών δαπανών που καταβάλλουν οι ασφαλιστικοί οργανισμοί κατ’ έτος αφορά ανθρώπους που βρίσκονται στον τελευταίο χρόνο της ζωής τους. Και αυτό είναι τεράστιο ποσοστό διότι, προφανώς, το ποσοστό των ασφαλισμένων που βρίσκονται στον τελευταίο χρόνο της ζωής τους είναι ελάχιστο.
Μπίζνες και ανάπτυξη. Τι, όχι;
Αυτά, λοιπόν, είναι πάρα πολλά λεφτά για λίγους ανθρώπους χωρίς μέλλον, δηλαδή χωρίς την προοπτική να καταβάλουν νέες εισφορές του χρόνου. Δεν θα ήταν, λοιπόν, μια καλή λύση οι άνθρωποι αυτοί να πετιούνται ευγενικά εκτός συστήματος Υγείας; Θα ήταν μια τεράστια οικονομία για τους ασφαλιστικούς οργανισμούς, που σημαίνει τεράστια εξοικονόμηση για τους δημόσιους και μεγαλύτερη κερδοφορία και παχύτερα μερίσματα για τους ιδιωτικούς. Δηλαδή, ανάπτυξη. Αλλά όχι μόνο. Πάρα πολλοί άνθρωποι βάζουν χρήματα στην άκρη γι’ αυτή την περίοδο της ζωής τους. Γιατί να μην τους δοθεί η ευκαιρία να τα ξοδέψουν; Η αποπομπή τους από το σύστημα Υγείας δημιουργεί μια νέα αποδοτική αγορά. Και άλλη ανάπτυξη. Αυτά πάνω-κάτω εξήγησε στον Πορτοσάλτε ο βουλευτής της Ν.Δ. Σπ. Πνευματικός και πέσατε να τον φάτε.
Είναι αυτό το σχέδιο της Νέας Δημοκρατίας για την Υγεία; Δύσκολο να το πει κανείς κατηγορηματικά γιατί οι διατυπώσεις που χρησιμοποιεί ο Μητσοτάκης είναι συνήθως πολύ προσεκτικές και επιδέχονται πολλαπλών αναγνώσεων. Για παράδειγμα, η δέσμευση για μείωση του χρόνου αναμονής στα χειρουργεία στους περισσότερους ακούγεται ως σχέδιο στήριξης του ΕΣΥ. Στην πράξη πρόκειται για τη δυνατότητα που θα δίνεται στους ασθενείς να πληρώσουν και να χειρουργηθούν εκτός λίστας. Μείωση χρόνου είναι και αυτό.
Μια ατζέντα που κανείς δεν γνωρίζει
Ετσι, λοιπόν, δεν μπορούμε να ξέρουμε αν όσα είπε ο Σπ. Πνευματικός είναι στην ατζέντα του Μητσοτάκη. Ξέρουμε, βέβαια, ότι κάθε πράγμα που ανοίγει κερδοφόρες προοπτικές για ισχυρούς οικονομικούς παράγοντες, όπως οι ασφαλιστικές εταιρείες, όπως και κάθε μεταρρύθμιση που μειώνει τις κοινωνικές δαπάνες είναι στην ατζέντα του Μητσοτάκη. Θυμόμαστε, επίσης, τον Μητσοτάκη το 2021, σε ένα συνέδριο για την Υγεία, να εξηγεί το σχέδιό του για το κλείσιμο νοσοκομείων. Και να εξηγεί ότι τα νοσοκομεία που μας περισσεύουν μπορούν να αξιοποιηθούν με άλλο τρόπο, να γίνουν, π.χ., «δομές για χρονίως πάσχοντες». Τι είδους δομές, δηλαδή; Εντός ΕΣΥ; Εκτός ΕΣΥ; Δημόσιες; Ιδιωτικές; Κανείς δεν ξέρει γιατί μόνο στους ιδιώτες της Υγείας και πίσω από κλειστές πόρτες εκφράζεται ελεύθερα ο Κ. Μητσοτάκης. Υπάρχει, όμως, μια εκδοχή του σχεδίου αυτού που ταιριάζει γάντι με την προσέγγιση Πνευματικού: Πάρτε τον άνθρωπό σας από εδώ, δεν τον δεχόμαστε, υπάρχει όμως εδώ παραδίπλα μια δομή. Καλή τύχη.
Μια μεγάλη νίκη της κοινής γνώμης
Ο Κ. Μητσοτάκης δεν καρατόμησε τον Σπ. Πνευματικό επειδή εξοργίστηκε με την οικονομοτεχνική προσέγγιση των ανίατων ασθενειών, αλλά επειδή εξοργίστηκε όλος ο υπόλοιπος κόσμος. Αν δεν το έκανε, θα φαινόταν σαν να υιοθετεί τις απόψεις του, και τέτοιου είδους απόψεις δεν πρέπει να τις ακουμπάς παραμονές εκλογών. Ειδικά όταν ο κόσμος σε έχει απόλυτα ικανό να τις ασπάζεσαι. Ήδη διάφοροι απίθανοι σαν την κυρία Αγαπηδάκη, που ηγείται του ψηφοδελτίου Επικρατείας της Ν.Δ., είχαν αρχίσει να βγαίνουν δειλά-δειλά να υπερασπιστούν τον κυνισμό του καθηγητή, με κίνδυνο να χαθεί ολοκληρωτικά η μπάλα. Έτσι ο Μητσοτάκης έκανε αυτό που είχε κάνει όταν πιάστηκε με τη γίδα στην πλάτη στο θέμα της ιδιωτικοποίησης του νερού. Μίλησε για την πίστη του στα δημόσια αγαθά και στην καθολική πρόσβαση όλων των πολιτών σε αυτά και επιχείρησε να κλείσει το θέμα. Κρυπτόμενος, δηλαδή, πίσω από σταθερές και αδιαπραγμάτευτες ανθρώπινες αξίες, στις οποίες αναφέρεται μόνο όταν βρίσκεται υπό ασφυκτική πίεση και με την πλάτη κολλημένη στον τοίχο. Και έτσι όλος ο κόσμος κατάλαβε ότι βρισκόταν με την πλάτη στον τοίχο.
Εκεί ακριβώς έγκειται η χθεσινή νίκη της κοινής γνώμης, που επέβαλε την άρον-άρον καρατόμηση του Σπ. Πνευματικού από τα ψηφοδέλτια της Νέας Δημοκρατίας. Ότι κόλλησε τον Μητσοτάκη στον τοίχο. Και τον κόλλησε, διατυπώνοντας μεγαλόφωνα και αυθόρμητα την αξίωση η προσέγγιση των ζητημάτων της δημόσιας Υγείας σε αυτή τη χώρα να γίνεται με όρους αξιοπρέπειας, ήθους και ανθρωπιάς και όχι με όρους κόστους-οφέλους και επιχειρηματικού κέρδους. Ήταν μια συλλογική νίκη των προοδευτικών αξιών εναντίον των αξιών του συστήματος Μητσοτάκη, αλλά και μια νίκη της κοινωνικής ευαισθησίας και του αυτοσεβασμού εναντίον της πολιτικής απάθειας. Αν αυτός ο μικρός ξεσηκωμός μετατραπεί σε συνειδητή πολιτική στάση πάνω από την κάλπη, μπορούμε να είμαστε πιο αισιόδοξοι για το μέλλον αυτής της χώρας.
