Σε μια χώρα όπου όλα έχουν παραλύσει από το Μνημόνιο, που οι πολίτες της βιώνουν την πλήρη φτωχοποίηση από την πολιτική εξαθλίωσης που εφαρμόζει η κυβέρνηση, υπάρχει η δυνατότητα εφαρμογής ενός άλλου μοντέλου παραγωγικής ανασυγκρότησης της χώρας όπου η παραγωγή θα υπηρετεί τις ανάγκες της κοινωνίας, την προστασία του περιβάλλοντος και όχι την κερδοφορία του κεφαλαίου;
Η απάντηση στο ερώτημα αυτό είναι θετική και συζητήθηκε με διεξοδικό τρόπο στην εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε την Πέμπτη στο δημαρχείο της Θεσσαλονίκης με τη συμμετοχή του βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ Γ. Δραγασάκη, του περιφερειακού συμβούλου Κ. Μακεδονίας Γ. Θεοδωρόπουλου, αλλά και του Μ. Αναγνώστου, εκπροσώπου των εργαζομένων της Βιομηχανικής Μεταλλευτικής, του εγκαταλελειμμένου εργοστασίου που έχει τεθεί εδώ και δύο εβδομάδες σε επαναλειτουργία υπό τον πλήρη έλεγχο των εργαζομένων.
Το σχέδιο παραγωγικής ανασυγκρότησης της χώρας συνιστά κομβικό κομμάτι του προγράμματος του ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ και όπως τόνισε ο Γ. Δραγασάκης πρέπει να γίνει υπόθεση του λαού και των οραμάτων της κάθε τοπικής κοινωνίας. Περιλαμβάνει τόσο ένα βραχυπρόθεσμο σχέδιο «μέτρων ανακούφισης», όπως η επαναφορά του κατώτερου μισθού, μέτρα φορολογικής ανακούφισης για τους ανέργους και τους πολίτες που ζουν στο όριο της φτώχειας, μέτρα ενίσχυσης των μορφών αλληλεγγύης και κοινωνικής οικονομίας κ.ά. αλλά και ένα μακροπρόθεσμο, το οποίο προβλέπει ριζικές μεταρρυθμίσεις σε όλους τους τομείς με τη δημιουργία νέων θεσμών κοινωνικού ελέγχου και λαϊκής συμμετοχής.
Αποτελεί, σύμφωνα με τον ίδιο, ένα όραμα ρεαλιστικό, που προϋποθέτει όμως την ανατροπή των νεοφιλελεύθερων πολιτικών τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Ευρώπη. «Η καταστροφή που έχει συντελεστεί στη χώρα μας ισοδυναμεί με το να έχουμε ξαναβγεί από έναν πόλεμο. Πρέπει να ξαναχτίσουμε την οικονομία» δήλωσε συγκεκριμένα τονίζοντας ότι το σχέδιο αυτό θέτει ξανά τα ερωτήματα «τι παράγουμε, ποιος παράγει και ποιος αποφασίζει για το τι θα παραχθεί». Συνιστά μια διαδικασία αναστοχασμού και επιλογής νοήματος γύρω από τα ζητήματα των πραγματικών αναγκών, της κατανάλωσης και της παραγωγής που πρέπει να βρίσκεται στην υπηρεσία της κοινωνίας και όχι του καπιταλισμού.
Σύμφωνα με τον Γ. Δραγασάκη το σχέδιο αυτό ανασυγκρότησης περιλαμβάνει σημαντικούς τομείς που διαπλέκονται μεταξύ τους, όπως το αγροτοδιατροφικό σύμπλεγμα, το ενεργειακό αλλά και οι νέες τεχνολογίες, η ναυτιλία, η παιδεία και ο πολιτισμός. Επαναπροσδιορίζει τη θέση της εργασίας στην παραγωγή με τη συλλογική οργάνωση των εργαζομένων και της έκφρασής τους αλλά και του περιβάλλοντος με ιδιαίτερη έμφαση στην οικολογική διάσταση. Πρόκειται για μια πλουραλιστική, σύμφωνα με τον ίδιο, αντίληψη της οικονομίας που περιλαμβάνει τόσο τον δημόσιο όσο και τον ιδιωτικό τομέα, όπου ο τελευταίος θα λειτουργεί υπό το καθεστώς αυστηρών εργασιακών, κοινωνικών και οικολογικών δεσμεύσεων.
Τάσσεται όχι μόνο ενάντια στις ιδιωτικοποιήσεις των δημοσίων αγαθών (νερό, υγεία κ.λπ.) αλλά επιδιώκει την αποεμπορευματοποίησή τους με τον παράλληλο μετασχηματισμό του Δημοσίου. Ενισχύει τις νέες μορφές κοινωνικής και αλληλέγγυας οικονομίας δημιουργώντας έναν δημόσιο χώρο όπου οι άνθρωποι θα δοκιμάζουν νέους τρόπους ικανοποίησης των αναγκών, έναν χώρο που θα συνιστά σχολείο συλλογικότητας.
Στο σχέδιο αυτό εντάσσεται και το εγχείρημα της ΒΙΟΜΕ, καθώς αποτελεί ένα στοίχημα που, αν κερδηθεί, θα δώσει ελπίδα και σε άλλους εργαζομένους που βρίσκονται σε παρόμοια κατάσταση καθώς και τις βάσεις για τη δημιουργία ενός νέου θεσμικού πλαισίου για την παραγωγή.
Σταυρούλα Πουλημένη
