Η ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ
Πάγια τακτική των φορέων της φαύλης εξουσίας είναι ο κατακερματισμός της πραγματικότητας, η απο-πλαισίωση. Πρόκειται, βέβαια, για εγχείρημα ωμής χειραγώγησης που ευθέως οδηγεί στο άγος των επιλεκτικών αφηγήσεων: ό,τι περισπούδαστα σερβίρεται στα δελτία των οκτώ ως αυταπόδεικτο??? ό,τι ανόητοι (και συχνά αγράμματοι) δημοσιολογούντες διατρανώνουν ως "τον μόνο δρόμο"??? ό,τι όλοι εμείς οι υπόλοιποι οφείλουμε να αποκαλύπτουμε ως ψευδές και υποβολιμαίο. Μείζον θέμα εδώ είναι η ακριβής φύση της "κρίσης" και οι μηχανισμοί που την προκάλεσαν. Λέγεται συχνά ότι η "κρίση" δεν είναι απλώς ελληνική, αλλά διεθνής. Σωστά. Κατανοούμε όμως πραγματικά την υφή και τις προεκτάσεις αυτής της διαπίστωσης; Συνειδητοποιούμε τη "μεγάλη εικόνα"; Αν όχι, κινδυνεύουμε με απώλεια προσανατολισμού και παλινδρόμηση στο επουσιώδες.
Επί της ουσίας, η ελληνική κρίση δεν είναι διαφορετική: με ευθύνη της κυρίαρχης κοινωνικοπολιτικής και μιντιακής συμπαιγνίας (συν κουτοπόνηρους, διανοητικά ελλιποβαρείς γραφειοκρατίσκους τύπου ΔΗΜ.ΑΡ., που ονειρεύονται "μεταρρυθμίσεις"), η ελληνική κοινωνία βρίσκεται σήμερα στην ίδια θέση με όσους έχαναν τα σπίτια τους στις ΗΠΑ την περίοδο της κρίσης των ενυπόθηκων δανείων. Όλοι πλέον γνωρίζουμε πως η λιτότητα του Μνημονίου δεν έχει πάτο (και για όσους ακόμη δεν το κατάλαβαν, υπάρχουν δημόσιοι λειτουργοί του ύψους ενός Γεωργίου Μέργου για να τους το υπενθυμίζουν).
Το θέμα είναι αλλού: καθώς η νεοφιλελεύθερη πολιτική δεν λειτουργεί (για την ακρίβεια επιδεινώνει την υποκατανάλωση των λαϊκών στρωμάτων που δομικά πυροδότησε την κρίση) και οι ελλειμματικές δαπάνες απλώς δεν υφίστανται ως εναλλακτική, η κρίση καθίσταται συστημική και, στο πλαίσιο του συστήματος, αξεπέραστη. Μοιραία και ο καπιταλισμός, με διάφορα προσχήματα, στρέφεται στον οικείο γι' αυτόν τρόπο διαχείρισης των κρίσεων: τη μαζική καταστροφή παραγωγικού δυναμικού, τον πόλεμο: Όταν δεν είναι πόλεμος διακρατικός, με σφαίρες και κανόνια, είναι πόλεμος εναντίον των κοινωνιών, με εξαθλίωση και χημικά.
Διέξοδος από αυτόν τον σπειροειδή εφιάλτη δεν μπορεί να υπάρξει αν δεν συνειδητοποιήσουμε πάραυτα και σφαιρικά τις ακριβείς συντεταγμένες του προβλήματος και -προπαντός- τις απορρέουσες πολιτικές συνέπειες.
Από το άρθρο του Σεραφείμ Ι. Σεφεριάδη, επίκουρου καθηγητή Πολιτικής Επιστήμης στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, life member στο Πανεπιστήμιο του Cambridge
