Κάτι διαφορετικό εντελώς είχα σκοπό να γράψω σήμερα, για την πρόταση μομφής ας πούμε, αλλά μπήκα σε ένα ταξί. Και μιλούσα στο τηλέφωνο με τη μαμά μου.
Ο κύριος ταρίφας γελούσε, ήταν ένας κωμικός διάλογος, αλλά μόλις έκλεισα το τηλέφωνο, ήρθε η δική του σειρά να μιλήσει:
“Να κρατάς τη μητέρα σου κοντά. Τα βλέπεις τα μαύρα και τα γένια; Εγώ τη δική μου την έχασα πριν από δύο μέρες”.
Η μητέρα του πέθανε από κορωνοϊό. Την κόλλησε ο αδερφός της. Αρχικά την πήγανε στον «Ευαγγελισμό», αλλά η γυναίκα ήταν 81 ετών και βαριά άρρωστη. Την έστειλαν στο «Αμαλία Φλέμινγκ». Το «Αμαλία Φλέμινγκ» δεν έχει ΜΕΘ. Δεν είχε ούτε πριν την πανδημία, δεν έχει ούτε τώρα.
“Πάλεψε δυνατά το κορίτσι μου, όμως επτά μέρες ήταν διασωληνωμένη”. Το είχα, φυσικά, βουλώσει, γιατί καμιά φορά οι άνθρωποι θέλουν μόνο να τους ακούς, όχι να τους απαντάς.
“Και τα πνευμόνια της έσκισε και της έσκισε μετά τα νεφρά, στο τέλος της έβγαλε όγκο στο έντερο. Όλα τα βγάζει η κωλοαρρώστια”.
“Και πιο πολύ στεναχωριέμαι που δεν μπορούσα να είμαι εκεί να την αποχαιρετήσω”.
“Να πάνε όλοι να... Να γαρουφαλιαστούνε” είπε στο τέλος κι αν δεν είχε βουρκώσει, θα ήταν αστείο. Αλλά δεν ήταν. Μετά άρχισε να βρίζει τον Μητσοτάκη με μένος αληθινό και βαθύ, όχι οπαδικό.
Εξάλλου, Νέα Δημοκρατία μου είπε ότι υποστηρίζει. “Αλλά τη Νέα Δημοκρατία την παλιά, όχι αυτό το κ…σογο”.
