Η κατακόρυφη πτώση της δημοτικότητας του Ντόναλντ Τραμπ συνδέεται μεν με τον πόλεμο, αλλά τροφοδοτείται κυρίως από την οικονομική δυσφορία της χειμαζόμενης μεσαίας τάξης και της νεότερης γενιάς, που συνθλίβεται από το κόστος ζωής. Στην Αμερική του Τραμπ ο αυξανόμενος πληθωρισμός, η ακρίβεια, τα φοιτητικά χρέη και η στεγαστική κρίση έχουν δημιουργήσει μια γενιά που αντιλαμβάνεται τον εαυτό της ως φτωχότερο από τους γονείς της. Πολλοί εικοσάρηδες και τριαντάρηδες πτυχιούχοι συνεχίζουν να ζουν με τις οικογένειές τους. Το πάλαι ποτέ αμερικανικό όνειρο φαντάζει όλο και πιο μακρινό, γλυκερή ανάμνηση παλαιών χολιγουντιανών παραγωγών.
Γίναμε «όπως Αμερική», κατά πως έλεγε μια διαφήμιση, την οποία θα θυμούνται οι παλαιότεροι. Μιμούμαστε την Αμερική κοινωνικά, αλλά και πολιτικά - αρκεί να δει κανείς τις επιθέσεις της κυβέρνησης Μητσοτάκη στο Κράτος Δικαίου, τις συγκαλύψεις σκανδάλων, τις γεωπολιτικές και οικονομικές επιλογές κι έπειτα να παρακολουθήσει τα ποσοστά του Τραμπ και τα επίσης καθοδικά ποσοστά του Μητσοτάκη. Υπ’ αυτό το πρίσμα έχει ενδιαφέρον να παρακολουθήσουμε έναν κοινωνικοπολιτικό σεισμό που βρίσκεται σε εξέλιξη στην άλλη όχθη του Ατλαντικού. Ο δεξιός ριζοσπαστισμός του αστερισμού MAGA έχει τροφοδοτήσει μια άνοδο του ρεύματος του δημοκρατικού σοσιαλισμού, που φέρνει στο προσκήνιο, όλο πιο δυνατά, το αίτημα για διάθεση των δημόσιων πόρων στην Υγεία, στην εκπαίδευση, στους παιδικούς σταθμούς και στις μεταφορές αντί τα χρήματα των φορολογουμένων να διατίθενται για στρατιωτικές επεμβάσεις ή πανάκριβους εξοπλισμούς.
Καταλύτης της αλλαγής στις ΗΠΑ ο Μαμντάνι. Οι υποψήφιοι που στήριξε στις πρόσφατες προκριματικές εκλογές για το Κογκρέσο σάρωσαν αναδιατάσσοντας τις ισορροπίες στο εσωτερικό του Δημοκρατικού Κόμματος, αφού ανατράπηκαν δύο πανίσχυροι εν ενεργεία βουλευτές της κομματικής ελίτ. Η επιτυχία δεν στηρίχθηκε σε υπέρογκα κονδύλια ή στη στήριξη των μεγάλων μέσων ενημέρωσης, αλλά -παράλληλα με μια χαμογελαστή ψηφιακή εκστρατεία- σε μια συντονισμένη κινητοποίηση εκατοντάδων εθελοντών, που χτένισαν πόρτα-πόρτα τις γειτονιές της Νέας Υόρκης, συζήτησαν προσωπικά με τους ανθρώπους, άκουσαν και ανέδειξαν τα προβλήματα σε λαϊκές και πολυπολιτισμικές συνοικίες αστικών περιοχών, που έχουν μεταμορφωθεί από το τόσο οικείο στα καθ’ ημάς φαινόμενο της gentrification.
Το Δημοκρατικό Κόμμα, που μετά τον Ρίγκαν στράφηκε στο Κέντρο, αναδεικνύοντας τον Κλίντον και τον Ομπάμα, βλέπει την πυξίδα να ταλαντεύεται προς τα αριστερά. Ο όρος «αριστερά», που ακουγόταν αιρετικός όταν τον εκφωνούσε μόνος ο Μπέρνι Σαντερς, κερδίζει έδαφος, απενοχοποιείται στην μητρόπολη του καπιταλισμού. Φυσικά, άλλο η Νέα Υόρκη, όπου άλλωστε ο Μαμντάνι αντιπαρατέθηκε και με κάποιους από τους υποστηρικτές του, και άλλο η περιφέρεια, όπου επικρατούν μετριοπαθέστερα ρεύματα στο εσωτερικό των Δημοκρατικών. Η τελική ισορροπία έχει σημασία, για να μην οξυνθούν τα δεξιά ανακλαστικά της συντηρητικής περιφέρειας. Η κινητικότητα, που δείχνει να μπορεί να απαντήσει στον τραμπισμό, είναι ωστόσο δεδομένη. Ο σταθμός των αμερικανικών εκλογών της 3ης Νοεμβρίου θα δώσει τις πρώτες απαντήσεις.
