Του Πάνου Τριγάζη*
Κατά κανόνα αποφεύγω τη χρήση της φράσης «εθνική μειοδοσία», κατηγορία που συνήθως απευθύνουν οι ακραίοι εθνικιστές στους πολιτικούς τους αντιπάλους, ενώ την έχει υποστεί σχεδόν σε όλη τη διαδρομή της η Αριστερά. Πολύ πρόσφατα ο ΣΥΡΙΖΑ κατηγορήθηκε για «προδοσία» στο "Μακεδονικό", ενώ ζητήθηκε από αρχηγό ακροδεξιού μορφώματος η παραπομπή των Αλέξη Τσίπρα και Νίκου Κοτζιά για «εσχάτη προδοσία».
Δεδομένου ότι η κυβέρνηση Μητσοτάκη χαρακτηρίζει απόπειρα εισβολής τη δήλωση Ερντογάν ότι ανοίγει τα σύνορα της Τουρκίας για την έξοδο μεταναστών και προσφύγων προς την Ευρώπη, θα προβώ σε αυστηρή αξιολόγηση των πρόσφατων επιλογών της για το ζήτημα το οποίο έχει εξελιχθεί σε εθνικό θέμα της Ελλάδας.
Φοβάμαι ότι ο Κυριάκος θα την πάθει σαν τον ψεύτη βοσκό, μιλώντας για εισβολή σε βαθμό που ήδη στέλνονται ενισχύσεις στο «μέτωπο», ενώ σπεύδουν και οι ιεράρχες «να ευλογήσουν τα όπλα», όχι όμως τους κατατρεγμένους, όπως θα έκανε ο Χριστός. Δεν ξέρω αν οι αντιδράσεις αυτές, που ρίχνουν νερό στον μύλο του εθνικισμού, είναι για γέλια ή για κλάματα, όμως σε κάθε περίπτωση κάνουν κακό στη χώρα και στο διεθνές της κύρος. Άρα είναι έκθετη η κυβέρνηση Μητσοτάκη ενώπιον και της διεθνούς κοινής γνώμης, την οποία θέλουμε σύμμαχο για τα εθνικά μας θέματα.
Ξεσηκωμός για αποσυμφόρηση των νησιών
Υπάρχουν όμως και άλλες αρνητικές πτυχές. Σήμερα, η Λέσβος, η Χίος, η Σάμος, σε μικρότερο βαθμό και άλλα νησιά, έχουν ξεσηκωθεί (εννοώ τους καλόπιστα διαμαρτυρόμενους κατοίκους τους), ζητώντας την αποσυμφόρηση και μεταφορά μεγάλου μέρους των προσφύγων/μεταναστών στην ηπειρωτική Ελλάδα. Η κυβέρνηση όχι μόνο δεν ανταποκρίνεται, αλλά έστειλε και ΜΑΤ στα νησιά, στελέχη των οποίων αντιμετώπισαν τους νησιώτες (π.χ. στη Λέσβο) με βία και χαρακτηρισμούς όπως «τουρκόσποροι». Με άλλα λόγια, ο κρατικός μηχανισμός, πέραν των απαράδεκτων και αντισυνταγματικών επιτάξεων που γίνονται μόνο σε περιόδους πολέμου, επιτέθηκε στους ίδιους τους Έλληνες πολίτες που η Δεξιά προεκλογικά χαρακτήριζε ακρίτες για να τους κολακεύσει και αποσπάσει την ψήφο τους.
Σημαία της Ελλάδας, εδώ και δεκαετίες, είναι η τήρηση και εφαρμογή του Διεθνούς Δικαίου, κάτι που διεκδικούμε έναντι των παραβατικών συμπεριφορών της γειτονικής μας Τουρκίας. Το Διεθνές Δίκαιο προστατεύει και τους πρόσφυγες και γενικότερα τους αιτούντες άσυλο, ανεξάρτητα αν τελικά δικαιούνται προστασίας, ύστερα όμως από νόμιμες διαδικασίες εξέτασης του αιτήματος.
Δυστυχώς, η σημερινή κυβέρνηση, καθώς και τα φερέφωνά της, κατηγορείται από τον διεθνή Τύπο και την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες ότι παραβιάζει το Διεθνές Δίκαιο, π.χ αναστέλλοντας για έναν μήνα, με συνευθύνη και του Προέδρου της Δημοκρατίας, την εξέταση των αιτήσεων ασύλου, κάτι που το Δίκαιο αυτό δεν προβλέπει.
Σχετικά με τις διαδικασίες παροχής ή όχι ασύλου υπάρχει και πρόβλημα με τις λεγόμενες «επιστροφές» ή «επαναπροωθήσεις» στις χώρες προέλευσης. Με ποια κριτήρια αυτές θα αποφασίζονται και ποιοι τελικά θεωρούνται πρόσφυγες πολέμου ή πολιτικοί πρόσφυγες προερχόμενοι από χώρες με τυραννικά καθεστώτα; Υποθέτω ότι το ερώτημα αφορά την Ελληνική Δημοκρατία και ευρύτερα τη χώρα που καμαρώνει ότι γέννησε τη δημοκρατία.
Στη βάση των προαναφερθέντων, αναρωτιέμαι: θα είχα άδικο αν έλεγα ότι ο σημερινός πρωθυπουργός και στελέχη της κυβέρνησής του είναι εθνικοί μειοδότες;
* Ο Πάνος Τριγάζης είναι μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ
