Ανεξαρτήτως της πολιτικής διάστασης των εξελίξεων στη Βενεζουέλα, υπάρχει και η διπλωματική, η οποία έχει πολύ μεγάλο ενδιαφέρον για την Ευρώπη.
Και είναι γεγονός ότι αυτό προκύπτει κυρίως λόγω του ότι στη Βενεζουέλα διαμένουν άνω του 1 εκατομμυρίου Ευρωπαίοι, με την πλειονότητά τους να κατάγεται από την Ισπανία και την Πορτογαλία. Εξ αυτού προκύπτει ότι ακόμα και χώρες που ασκούν σφοδρή κριτική προς την κυβέρνηση Μαδούρο κινούνται πολύ προσεκτικά στο διπλωματικό επίπεδο και ειδικά στο ζήτημα των κυρώσεων στις οποίες έχει τη δυνατότητα να προβεί η Ε.Ε.
Είναι ενδεικτική η στάση της πορτογαλικής κυβέρνησης, η οποία, μέσω του υπουργού Εξωτερικών Αουγκούστο Σάντος Σίλβα δήλωσε ότι δεν δύναται να αναγνωρίσει τη Συντακτική Συνέλευση η οποία προέκυψε, χαρακτηρίζοντάς τη «αρνητικό βήμα». Απαντώντας όμως παράλληλα στο ζήτημα των κυρώσεων, τόνισε την ανάγκη να τηρηθούν οι διαδικασίες και ότι δεν πρόκειται να προβεί σε οποιαδήποτε ενέργεια η οποία πιθανά να βλάψει την πορτογαλική και τη λουσοβενεζουελανική κοινότητα, η ασφάλεια της οποίας είναι η νούμερο ένα υποχρέωση για την πορτογαλική κυβέρνηση.
Είναι λοιπόν σαφές ότι, πέρα από το απολύτως θεμιτό κομμάτι της πολιτικής κριτικής για όσα συμβαίνουν στη Βενεζουέλα, το θέμα είναι αρκετά σοβαρό για να γίνεται αντικείμενο πολιτικής εκμετάλλευσης στο εσωτερικό της χώρας.
Τη στιγμή που από πολλές πλευρές της Ε.Ε., οι χειρισμοί γίνονται με τη δέουσα σοβαρότητα και προσοχή, είναι εκτός τόπου και χρόνου η επιλογή της Ν.Δ. να εκμεταλλεύεται ένα εξαιρετικά λεπτό διπλωματικό ζήτημα για να στήσει με υπονοούμενα και εικασίες το αντιπολιτευτικό της αφήγημα απέναντι στον ΣΥΡΙΖΑ.
