Του Γιάννη Κουτσοκώστα
Ναι, είμαστε όλοι Γάλλοι. Είμαστε όμως και Λιβανέζοι. Και Τούρκοι. Και Ρώσοι. Είμαστε και οι χιλιάδες... Αϊλάν, που πνίγονται στο Αιγαίο, είμαστε και οι Σύροι, που εγκαταλείπουν τον τόπο τους για να γλιτώσουν από τις φλόγες του πολέμου. Δεν είμαστε όμως... λωτοφάγοι, ούτε πρέπει να γίνουμε φοβισμένα ανθρωπάκια που θα ζητάνε, απλά και τυφλά, εκδίκηση. Γι' αυτό και δεν κλείνουμε τα μάτια μπροστά στα πολλά γιατί αυτής της τραγωδίας.
Ναι λοιπόν, έχουμε να κάνουμε με πόλεμο. Ο λεγόμενος δυτικός πολιτισμός είναι σε πόλεμο με τους τρομοκράτες του ISIS, που αιματοκύλησαν το Παρίσι και απειλούν τώρα το Λονδίνο, τη Ρώμη και όλους όσοι στρέφονται εναντίον τους στον πόλεμο της Συρίας. Δικαίως η Γαλλία φοβάται, θρηνεί και οργίζεται και δικαίως η διεθνής κοινότητα αντιδρά και αποφασίζει να συντρίψει στρατιωτικά, και όχι μόνο, το Iσλαμικό Κράτος. Μόνο που αυτή η σύγκρουση δεν είναι πόλεμος πολιτισμών, ούτε πόλεμος θρησκειών, ούτε στρέφεται γενικά κατά του Ισλάμ, όπως ισχυρίζονται ορισμένοι εκ του πονηρού. Είναι ένας ιδιόμορφος πόλεμος εναντίον του μεσαιωνικού σκοταδισμού, εναντίον των τζιχαντιστών, που αποτελούν ό, τι πιο απάνθρωπο έχει «δημιουργήσει» η ανθρωπότητα από την εποχή των ναζί. Γιατί περί... δημιουργήματος πρόκειται.
Ποιοι «δημιούργησαν» το τέρας
Ναι. Μόλις χθες στην Αττάλεια ο πρόεδρος Πούτιν κατήγγειλε επισήμως ότι 40 χώρες -κάποιες ανήκουν και στους G-20 χρηματοδοτούν συστηματικά τους «τζιχαντιστές» του Ισλαμικού Κράτους. Ουδείς τον διέψευσε. Δεν θα μπορούσε άλλωστε, αφού είναι κοινό μυστικό ότι η Δύση, και κυρίως οι ΗΠΑ και όχι μόνο, έχουν χρησιμοποιήσει την ισλαμική τρομοκρατία στον διαρκή πόλεμο για την κυριαρχία στη Μέση Ανατολή και στον Περσικό Κόλπο. Η μέθοδος γνωστή και παλιά: Κατασκευάζονται «φίλοι», ενισχύονται για τις... βρόμικες δουλειές και όταν γίνονται ανεξέλεγκτοι, δαιμονοποιούνται, γίνονται «εχθροί» και εξοντώνονται για να πάρουν τη θέση τους νέοι «φίλοι», που γίνονται εχθροί και πάει λέγοντας. Έτσι «δημιουργήθηκε» ο Σαντάμ για τον πόλεμο κατά του Ιράν και το «τέρας» της Αλ Κάιντα για τον πόλεμο κατά των Σοβιετικών στο Αφγανιστάν. Έτσι «κατασκευάστηκε» το «τέρας» των τζιχαντιστών για τον πόλεμο κατά του Άσαντ στη Συρία. Μόνο που τα «τέρατα», όταν γίνονται ανεξέλεγκτα, στρέφονται και κατά των «δημιουργών» τους και στο τέλος την πληρώνουν οι αθώοι: οι χιλιάδες νεκροί στη Νέα Υόρκη, οι 224 νεκροί Ρώσοι στην Αίγυπτο, οι 40 νεκροί Λιβανέζοι στη Βηρυτό και τώρα οι 130 νεκροί στο Παρίσι.
Ίσως αυτό το μακελειό στη Γαλλική πρωτεύουσα να αποδειχθεί και μοιραίο για τους τζιχαντιστές. Συσπείρωσε εναντίον τους σύσσωμη τη διεθνή κοινότητα, η οποία συνειδητοποιεί πλέον ότι το Ισλαμικό Κράτος έγινε παγκόσμια απειλή, που πρέπει να εξοντωθεί.
Το σημείο «μηδέν» και οι επιλογές της Ευρώπης
Όσα έγιναν την περασμένη Παρασκευή, με τη σφαγή τόσων αθώων πολιτών στους δρόμους, σε εστιατόρια και σε θέατρα της γαλλικής πρωτεύουσας, είναι το σημείο μηδέν για τη Γαλλία. Και όσα θα γίνουν το αμέσως επόμενο διάστημα θα καθορίσουν αν από το σημείο αυτό θα ξεκινήσουν αλλαγές ιστορικών διαστάσεων στη Γηραιά Ήπειρο.
Έτσι κι αλλιώς, η Ενωμένη Ευρώπη βρίσκεται πλέον αντιμέτωπη με τεράστια διλήμματα και οριακές προκλήσεις που θα κρίνουν το μέλλον ακόμα και την ύπαρξή της. Έχει μπροστά της τρεις βασικές επιλογές.
Η ΠΡΩΤΗ είναι να υιοθετήσει- κάτω από την επήρεια του σοκ των σφαγών στο Παρίσι, τη λογική των... σταυροφόρων και να κηρύξει τον πόλεμο στο Ισλάμ. Θα ήταν ο πιο ασφαλής και γρήγορος δρόμος προς την καταστροφή. Και ο λόγος είναι απλός. Θα ήταν σαν να κηρύσσει τον πόλεμο σε ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού της Ευρώπης, δεδομένου ότι εκατομμύρια μουσουλμάνοι ζουν στο περιθώριο των ευρωπαϊκών κοινωνιών και αποτελούν την πρώτη... εύφλεκτη ύλη του ισλαμικού φανατισμού. Το 7,5% του συνολικού πληθυσμού της Γαλλίας είναι μουσουλμάνοι, από τους 3.000 καταγραμμένους Ευρωπαίους «τζιχαντιστές» οι μισοί είναι Γάλλοι, οι 500 Βέλγοι, ενώ και ο αρχιεκτελεστής του ISIS, ο διαβόητος Τζιχάντι Τζον, είναι Βρετανός πολίτης.
Η ΔΕΥΤΕΡΗ επιλογή είναι εγκλωβιστεί στην πεπατημένη των υπερατλαντικών συμμάχων της, οι οποίοι αντέδρασαν στο σοκ της 11ης Σεπτεμβρίου εξαπολύοντας ατελείωτους πολέμους στο Ιράκ και το Αφγανιστάν από τους οποίους δεν μπορούν ακόμα να απεγκλωβιστούν. Θα ήταν ακόμα μια καταστροφική επιλογή, γιατί η Ευρώπη δεν είναι Αμερική, δεν... προστατεύεται από ωκεανούς, είναι δίπλα στη «φωτιά» και έχει στα σπλάχνα της εκατομμύρια μουσουλμάνους, εν δυνάμει επίδοξους καμικάζι, έτοιμους να σκοτώσουν και να σκοτωθούν.
Υπάρχει και μια ΤΡΙΤΗ επιλογή, ίσως η πιο δύσκολη και όχι η πλέον δημοφιλής σήμερα. Είναι η επιτάχυνση της πολιτικής της ενοποίησης, η φυγή της Ευρώπης προς τα εμπρός με τρόπο ώστε να διαφυλάσσει την εσωτερική της συνοχή και την ασφάλεια των πολιτών της, χωρίς να χάνει την... ψυχή της. Αυτή είναι η πλέον ενδεδειγμένη, συμβατή με το ευρωπαϊκό κεκτημένο και μακροπρόθεσμα η πλέον ασφαλής επιλογή. Οι «φράχτες» και το κλείσιμο των συνόρων θα μετατρέψουν χώρες όπως η Ελλάδα σε στρατόπεδα προσφύγων και την Ευρώπη ολόκληρη σε θέατρο εθνικιστικών διενέξεων, που, αργά ή γρήγορα, θα την οδηγήσουν στον εκφυλισμό και στη διάλυση.
Η Ευρώπη δεν έχει άλλη επιλογή πέραν της Ένωσης, δεν έχει όμως και χρόνο. Αν αργήσει, θα γίνει ουρά των εξελίξεων. Αν βιαστεί, μπορεί να τις επηρεάσει και να επιβάλει τις δικές της επιλογές σε μια σύγκρουση, η οποία δεν μπορεί και δεν πρέπει να είναι μόνο στρατιωτική. Γιατί όσες βόμβες κι αν πέσουν, όσοι στρατοί και αν εισβάλλουν στην ήδη ισοπεδωμένη Συρία, δεν πρόκειται να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα. Τώρα, περισσότερο από ποτέ, η Ευρώπη και η διεθνής κοινότητα οφείλουν να ρίξουν το βάρος τους σε πολιτικές λύσεις για τον τερματισμό του πολέμου στη Συρία και να βοηθήσουν τους Σύρους να αναλάβουν οι ίδιοι την ευθύνη για την πολιτική, οικονομική και κοινωνική ανασυγκρότηση του τόπου τους. Όσο δύσκολο κι αν είναι κάτι τέτοιο σήμερα, ωστόσο είναι ο μόνος ρεαλιστικός δρόμος για την ομαλοποίηση της κατάστασης Και θα είναι το πρώτο, αλλά αποφασιστικό βήμα για να εξαλειφθούν οι αιτίες, που γεννούν και εκτρέφουν το αποκρουστικό φαινόμενο του ισλαμικού σκοταδισμού και να απομονωθούν σιγά - σιγά οι πρωταγωνιστές του. Αν το «δένδρο» του φανατισμού «ξεραθεί» στη ρίζα του, τότε, με τις κατάλληλες πολιτικές κοινωνικής ενσωμάτωσης, πιο εύκολα θα «ξεραθούν» και τα κλαδιά, που έχει απλώσει στην Ευρώπη.
