Του Άγγελου Μανταδάκη
Δεν είναι τυχαίο ότι οι δύο βασικές συστημικές εφημερίδες εδώ και εβδομάδες συγκροτούν την αρθρογραφία τους πάνω στον ίδιο μύθο: "Η κυβέρνηση φταίει που καθυστερεί να επέλθει η τελική συμφωνία με τους εταίρους ώστε να ανοίξουν τη στρόφιγγα της ρευστότητας... Κι αυτό γιατί στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ υπάρχουν αντιδράσεις και η εσωκομματική αντιπολίτευση δεν συμφωνεί με τις μεταρρυθμίσεις που συζητά η Ε.Ε.".
Το δεύτερο σκέλος του μύθου αφορά στο "διά ταύτα". "Έστω και την ύστατη στιγμή, πριν συμβεί το μοιραίο, ο κ. Τσίπρας να αναλάβει τις ευθύνες του ως πρωθυπουργός..." .
Ο μύθος λοιπόν συγκροτείται από δύο μέρη, που το καθένα υπηρετεί έναν στόχο: τα εσωκομματικά βαρίδια του ΣΥΡΙΖΑ τού επιβάλλουν, αν και μειοψηφία, την άρνηση σε οποιαδήποτε "μεταρρύθμιση" υπαγορεύουν οι δανειστές. Και ο Τσίπρας, που δεν επιθυμεί ή φοβάται τη σύγκρουση, κωλυσιεργεί, με αποτέλεσμα να χάνεται πολύτιμος χρόνος και η Ελλάδα να κινδυνεύει από χρηματοδοτική ασφυξία.
Επιδίωξη του μύθου; Προφανής. Η αποδόμηση της κυβέρνησης της Αριστεράς. Η απαξίωσή της σε όλους αυτούς που την υποδέχτηκαν με ελπίδα και προσδοκία...
Ο Τσίπρας, το πρόσωπο της ελπίδας, πρέπει να μετασχηματιστεί σταδιακά σε μοιραίο άνθρωπο, σε αυτόν που οδήγησε τη χώρα στη χρεοκοπία. Ποιες, όμως, είναι οι επίδικες μεταρρυθμίσεις που οι καλοί και σώφρονες δανειστές και εταίροι μας μάς υπέδειξαν καλή τη θελήσει και εμείς αρνούμαστε επίμονα;
α) Στο φορολογικό επιμένουν ώστε να εξαλειφθούν οι διαφορές με το καθεστώς των νησιών. Δεν αναγνωρίζουν οι αρμόδιοι επί των φόρων της Ευρωζώνης την αναγκαιότητα να αναγνωριστεί η νησιωτικότητα ως ειδική κατηγορία. Έστω κι αν η ελληνική κυβέρνηση είναι έτοιμη να συζητήσει για τη Μύκονο και τη Σαντορίνη.
β) Στο ασφαλιστικό - συνταξιοδοτικό, απαιτούν δομικές αλλαγές με μείωση συντάξεων, αύξηση εισφορών, αύξηση ορίων ηλικίας, δηλαδή πλήρη ανατροπή.
γ) Στην αγορά εργασίας καταργούν και τα τελευταία δείγματα προστασίας της απασχόλησης, εμμένοντας στην απελευθέρωση των απολύσεων (το ζητούν κυρίως οι τραπεζίτες) κ.λπ.
δ) Στις ιδιωτικοποιήσεις επιμένουν δογματικά στην αποτυχημένη μέθοδο του ξεπουλήματος της δημόσιας περιουσίας.
Αυτές είναι οι κόκκινες γραμμές της ελληνικής πλευράς. Η ελληνική κυβέρνηση έχει εκπληρώσει στο ακέραιο τις υποχρεώσεις της, προτείνοντας πακέτο μεταρρυθμίσεων ύψους πάνω από τρία δισ. με κύριο χαρακτηριστικό τη μετατόπιση βαρών προς τους πλουσιότερους.
Οι μόνοι λόγοι, λοιπόν, που οι εταίροι επιμένουν στις παράλογες απαιτήσεις τους είναι πολιτικοί. Δεν τους ενδιαφέρουν τα χρέη, ο τρόπος αποπληρωμής τους, το δημοσιονομικό νοικοκύρεμα της Ελλάδας. Τους απασχολεί πρώτιστα η αποτυχία του εγχειρήματος που ακούει στο όνομα ΣΥΡΙΖΑ... Έστω κι αν χρειαστεί να κατεδαφίσουν τη χώρα. Θα τους το επιτρέψουν ο ελληνικός λαός και οι λαοί της Ευρώπης; Ασφαλώς όχι. Η Ευρώπη γράφει ξανά την ιστορία της.
