Του Πάνου Τριγάζη*
Η πιο τραγική στιγμή για έναν ποδοσφαιριστή είναι όταν πετυχαίνει ακριβώς το αντίθετο αποτέλεσμα από εκείνο για το οποίο αγωνίζεται, δηλαδή τη νίκη της ομάδας του, σημειώνοντας γκολ σε βάρος της, το λεγόμενο αυτογκόλ (own goal).
Αυτό συμβαίνει συχνά και στην πολιτική, με την Αριστερά της χώρας μας να έχει ουκ ολίγες οδυνηρές εμπειρίες. Και για να μη γυρίσω πολλές δεκαετίες πίσω, θα αναφέρω το πιο πρόσφατο αυτογκόλ. Πιο συγκεκριμένα, τον Ιούνιο του 1989, ο ενιαίος συνασπισμός, που είχε βασιστεί στο κοινό μνημόνιο ΚΚΕ - ΕΑΡ ήταν ο ουσιαστικός νικητής των εκλογών με ποσοστών 13,2% (το υψηλότερο της Αριστεράς μεταδικτατορικά) και 28 βουλευτές, έχοντας καταστεί ρυθμιστής του πολιτικού παιχνιδιού, ενώ το τότε κραταιό ΠΑΣΟΚ (βουτηγμένο μέχρι τον λαιμό στα σκάνδαλα) είχε βγει πολιτικά και ηθικά ηττημένο και η Ν.Δ. υπό τον Κ. Μητσοτάκη δεν είχε πετύχει αυτοδυναμία, ελέω του τότε εκλογικού νόμου Κουτσόγιωργα.
Ορισμένοι τότε στον ΣΥΝ (που αργότερα έγιναν ΠΑΣΟΚ) πίστεψαν ότι μπορούσαν να «τελειώσουν» το ΠΑΣΟΚ κάνοντας «δόγμα» την «κάθαρση» και παραπέμποντας τον Ανδρέα Παπανδρέου στο Ειδικό Δικαστήριο, μέσω της συνεργασίας με τη Ν.Δ. και ειδικότερα με τον Κ. Μητσοτάκη.
Θα αναρωτηθούν οι αναγνώστες γιατί τα θυμήθηκα όλα αυτά τις γιορτινές αυτές μέρες (κυριολεκτικά και μεταφορικά). Θα απαντήσω ότι, πρώτον δεν μου είναι διόλου ευχάριστο προσωπικά να υπενθυμίζω «οικεία κακά», διότι είχα και εγώ ευθύνη (ως μέλος τότε της Κ.Ε. του ΚΚΕ, κατοπινά και του Π.Γ.), δεύτερον, και κυριότερο, διότι μπροστά μας σήμερα έχουμε μια ιστορική ευκαιρία την οποία δεν πρέπει να υπονομεύσουμε σημειώνοντας αυτογκόλ, είτε ως ηγεσία συλλογικά είτε ως ηγετικά στελέχη, βουλευτές και ευρωβουλευτές.
Ο σύντροφος Αλέξης Τσίπρας, πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ και επικεφαλής της πετυχημένης εκλογικής καμπάνιας της Ευρωπαϊκής Αριστεράς στις τελευταίες ευρωεκλογές, έχει έγκαιρα μιλήσει για την ανάγκη ανάδειξης του κόμματός μας σε πόλο συσπείρωσης ευρύτερων πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων, ώστε να οικοδομηθεί μια νέα κοινωνική και πολιτική πλειοψηφία ικανή να στηρίξει μια κυβέρνησης κοινωνικής σωτηρίας με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ. Δυστυχώς, ορισμένοι στο κόμμα μας δεν έχουν ενστερνιστεί τον στόχο αυτό και δεν καταβάλλουν τις απαιτούμενες προσπάθειες για την πραγμάτωσή του. Αυτό προκύπτει από την άρνησή τους σε εκλογικές συνεργασίες του ΣΥΡΙΖΑ σε κεντρικό επίπεδο (με μικρά ή μεγαλύτερα σχήματα), ενώ και σε τοπικό επίπεδο οι προτάσεις για τη στελέχωση των ψηφοδελτίων γίνονται με αμιγώς κομματικά (ίσως και εσωκομματικά) κριτήρια, που δεν εξασφαλίζουν την ευρύτερη δυνατή απεύθυνση του κόμματος στο εκλογικό σώμα. Έχω κατά νου τις διαδικασίες, απόλυτα νομότυπες αλλά όχι κατ' ανάγκη πολιτικοεκλογικά ορθές, που ακολουθήθηκαν στην εκλογική περιφέρεια της Ηλείας, όπου δεν επιλέχτηκε ως υποψήφιος κανένας εξωκομματικός, ούτε από μια ολόκληρη περιοχή, την πρώην επαρχία Ολυμπίας, ενώ προτάθηκαν αξιόλογα άτομα και από την τοπική κοινωνία, και από κοινωνικούς φορείς.
Επίσης, κάποιες τοποθετήσεις κεντρικών στελεχών και επίδοξων υποψηφίων βουλευτών, για κρίσιμα θέματα, όπως η διαπραγμάτευση του δημόσιου χρέους, ώστε να μειωθεί δραστικά, δεν είναι αρκούντως προσεκτικές, με αποτέλεσμα ο καλά οργανωμένος εκλογικός μας αντίπαλος να μη χάνει ευκαιρία εκμετάλλευσης ή και διαστρέβλωσή τους. Στο σημείο αυτό θα ήθελα να παρατηρήσω και το εξής: Δεν ταυτίζονται οι συνεδριακές αποφάσεις του κόμματος με το προτεινόμενο κυβερνητικό πρόγραμμα. Πρόγραμμα που πρέπει να είναι εντελώς συγκεκριμένο και ρεαλιστικό, με προτεραιότητα αυτό που είπε ο σύντροφος Τσίπρας στη Θεσσαλονίκη, να αντιμετωπίσουμε την ανθρωπιστική καταστροφή της ελληνικής κοινωνίας και του τόπου. Το να λένε, π.χ., σύντροφοι και συντρόφισσες από τηλεοράσεως ότι τούτο ή τα άλλο αποτελεί συνεδριακή μας απόφαση δεν συγκινεί ιδιαίτερα το εκλογικό σώμα. Άλλωστε, οι παλαιότεροι εξ ημών στο κομμουνιστικό κίνημα και στην Αριστερά έχουμε μάθει από μπαρουτοκαπνισμένους δασκάλους της ΕΑΜικής γενιάς να διακρίνουμε τα συνθήματα ζύμωσης από τα συνθήματα δράσης. Σύνθημα δράσης, για παράδειγμα, δεν αποτελεί σήμερα ο σοσιαλισμός με Δημοκρατία και ελευθερία, που είναι συνεδριακή μας θέση, αλλά μια κυβέρνηση της Αριστεράς με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ, στη βάση του προγράμματος της Θεσσαλονίκης. Σύνθημα ζύμωσης αποτελεί η αποδέσμευση από το ΝΑΤΟ και η διάλυση της Ατλαντικής Συμμαχίας, αλλά σύνθημα άμεσης δράσης είναι και πρέπει να είναι η μη εμπλοκή της Ελλάδας σε πολεμικούς σχεδιασμούς του ΝΑΤΟ και η -στο μέτρο του δυνατού- αποτροπή τους.
Ας προχωρήσουμε, λοιπόν, «με λογισμό και μ' όνειρο», χωρίς τάσεις αλαζονείας και ακαμψίας. Διότι «οι καιροί ου μαινετοί», τόσο για την Αριστερά όσο και για την πολύπαθη χώρα μας.
* Ο Πάνος Τριγάζης είναι συντονιστής του Τμήματος Διεθνών Σχέσεων και Θεμάτων Ειρήνης του ΣΥΡΙΖΑ, έχει διατελέσει μέλος της Π.Γ. του ΣΥΝ και του Π.Γ. του ΚΚΕ (1991)
