Του Λευτέρη Καπώνη
Και περισσότερη τιμή τούς πρέπει... Μιλάω για εκείνους που πορεύτηκαν μια ζωή στην άλλη όχθη του ποταμού και στάθηκαν όρθιοι. Γιατί γι' αυτούς τα πράγματα ήταν πιο δύσκολα. Για μας η στάση μας ήταν αυτονόητη. Για κείνους όμως χρειαζόταν εσωτερική διεργασία. Μια πάλη αξιών. Και την έκαναν με αξιοπρέπεια και τοποθέτησαν στην κορυφή το συμφέρον του ελληνικού λαού. Το έκαναν με τον δικό τους τρόπο και έσωσαν την τιμή τους και την τιμή του "αντιπροσώπου του λαού". Θα μπορούσαν να είναι με τους απέναντι. Με την "πατρίδα της κονόμας". Προτίμησαν να ενταχθούν στη "μεγάλη πορεία" για τη σωτηρία της χώρας. Πρέπει δίκαιοι και νηφάλιοι να τους αποδώσουμε την τιμή που τους πρέπει. Γι' αυτή την τιμή και την υστεροφημία στάθηκαν όρθιοι.
Ο δρόμος άνοιξε. Η Ιστορία μάς περιμένει να αποδείξουμε πως υπηρετούμε το συμφέρον του ελληνικού λαού. Πολλές φορές η Ιστορία απέδειξε πως η ιδεολογία γίνεται το κρεβάτι του Προκρούστη και εν τέλει η απόλυτη καθαρότητα των ιδεών είναι η καθαρότητα του ενός. Η δημοκρατία είναι το πολίτευμα της πάλης των ιδεών και της σύνθεσης. Αυτό όμως που δεν αλλάζει και που πάντα θα πρέπει να υπάρχει σαν φάρος και να καθοδηγεί το πλοίο μέσα στους σκοπέλους του ρεαλισμού, είναι το αίσθημα, το πάθος, η πίστη ότι υπηρετούμε το συμφέρον του ελληνικού λαού. Ήπιοι, επιεικείς, αλλά και αμείλικτοι με τους εχθρούς του.
Είμαι βέβαιος ότι στις 25 θα νικήσουμε. Για μας και για όλη την ανθρωπότητα που έχει στρέψει τα βλέμματά της στην Ελλάδα. Τα 132 "όχι" απέναντι στην οικονομική Βέρμαχτ ήταν πιο δύσκολα από το "Όχι" του '40. Γιατί όλο το καθεστώς που κυβέρνησε τη χώρα επί σαράντα χρόνια ήταν εναντίον μας. Δειλοί ή φενακισμένοι χρησιμοποίησαν όλα τα μέσα χειραγώγησης και φόβου. Και νικήθηκαν. Γιατί η πίεση του λαού δεν άφηνε κανένα περιθώριο παρερμηνείας. Εμείς πρέπει να αποδείξουμε πως δεν ερχόμαστε σαν κατακτητής. Η αλαζονεία του νικητή δεν μας ταιριάζει. Ερχόμαστε να ενώσουμε τους τσακισμένους από τη φτώχεια και την απελπισία. Ερχόμαστε να αποδείξουμε πως η πολιτική δεν είναι ιδιοτέλεια και συμφέρον, αλλά υπηρεσία, προσφορά και καθήκον. Ερχόμαστε να δώσουμε αυτό που ανήκει στον καθένα. Στον εργαζόμενο ασφάλεια και αξιοπρέπεια. Στους συνταξιούχους τη χαμένη περηφάνια τους και στους νέους την ελπίδα.
Ξέρω ότι τα πράγματα θα είναι δύσκολα. Είμαστε όμως για τα δύσκολα, όπως και ο ελληνικός λαός, που έχει περάσει διά πυρός και σιδήρου για να υπάρξει. Ένας λαός που ψάχνει πάνω απ' όλα τη χαμένη αξιοπρέπεια και περηφάνια του. Με τη νίκη.
