Καυτή πατάτα στον ΣΥΡΙΖΑ, λευκή πετσέτα στο ρινγκ (αποδοχή ήττας), όπως και να το ονομάσουμε τέλος πάντων, έντονες είναι οι ενδείξεις ότι ο Σαμαράς έχει συμφιλιωθεί με την ιδέα αποχώρησης από την κυβέρνηση.
Η κομματική υποψηφιότητα Δήμα, ακόμη και στην τρίτη ψηφοφορία, δείχνει ότι εγκαταλείφθηκε ο στόχος μιας υπερκομματικής προσωπικότητας που θα κατάφερνε να συσπειρώσει ευρύτερες δυνάμεις για τις 180 ψήφους στη Βουλή, άρα η συγκυβέρνηση αποδέχεται και τις βουλευτικές εκλογές. Εκεί δηλαδή όπου η νίκη της αντιπολίτευσης είναι σχεδόν βέβαιη, ακόμη και με αυτοδυναμία.
Σωστά ο ΣΥΡΙΖΑ έχει χαρακτηρίσει ενιαίο πολιτικό αγώνα τις ψηφοφορίες στη Βουλή για τον πρόεδρο και τις εκλογές που θα ακολουθήσουν. Προστίθεται ακόμη μία διάσταση που πρέπει να θεωρηθεί μέρος του ίδιου αγώνα: η ανάληψη της κυβέρνησης από τον ΣΥΡΙΖΑ.
Είναι προφανείς οι δυσκολίες που θα αντιμετωπίσει η επόμενη κυβέρνηση.
Πρώτον, οι ασφυκτικές προθεσμίες του Μνημονίου από την Ευρώπη για παροχή ρευστότητας στις τράπεζες και γενικώς ανάγκες χρηματοδότησης, που θα λήξουν όταν ο ΣΥΡΙΖΑ θα έχει μόλις αναλάβει την κυβερνητική εξουσία.
Δεύτερον, οι επικείμενες σκληρές διαπραγματεύσεις από τη νέα κυβέρνηση με τους πιστωτές, που δεν πρόκειται βέβαια να μας χαριστούν.
Τρίτον, η προβλεπόμενη δυσμενής στάση των αγορών. Η επίθεση έχει αρχίσει.
Έτσι, αυτή η τρίτη διάσταση του ίδιου αγώνα, δηλαδή η ανάληψη των κυβερνητικών ευθυνών, διαμορφώνει νέες πολιτικές ανάγκες.
- Συνέχιση της σκληρής κριτικής στη συγκυβέρνηση επί της ουσίας, απέναντι στον ωμό κυβερνητικό εκβιασμό, κυρίως οικονομικό, ξεπερνώντας τους κομματικά χρωματισμένους καυγάδες στα τηλεοπτικά παράθυρα.
- Άνοιγμα του ΣΥΡΙΖΑ σε όλες τις αντιμνημονιακές δημοκρατικές δυνάμεις. Για παράδειγμα, να εγκαταλειφθεί επιτέλους η κατάχρηση της λέξης «αποστασία», αλλά όχι και η μετρημένη χρήση της. Η αντίδραση του κόμματος σε προτάσεις όπως του ανεξάρτητου βουλευτή Μουτσινά και των «8» ήταν υπερβολικές και άδικες, όπως απέδειξε και το κατοπινό «όχι» τους στο θέμα του Προέδρου.
- Η νέα πολιτική κατάσταση δεν πρέπει να είναι πόλεμος χαρακωμάτων, αλλά πόλεμος κινήσεων με ανάληψη πρωτοβουλιών. Π.χ. σε κάθε πρόταση να υπάρχει θετική αντιπρόταση και όχι εκ προοιμίου απόρριψη.
Η λέξη «συνεννόηση», ιδίως μετεκλογικά, ας μην είναι αρνητικά χρωματισμένη, χωρίς αυτό να σημαίνει εγκατάλειψη βασικών θέσεων. Στο κάτω - κάτω αποτελεί αίτημα των περισσότερων πολιτών.
ΑΝΔΡΕΑΣ ΖΕΜΠΙΛΑΣ
