Του Λευτέρη Καπώνη
Κυρίες και κύριοι, ελάτε στη μαγική χώρα των θαυμάτων. Η Ελλάδα έχει τον μεγαλύτερο ρυθμό ανάπτυξης σε όλο τον κόσμο. Παράγεται σ' αυτήν τη χώρα μέγας πλούτος. Το είπε ο Αντώνιος ο μεγαλοπρεπής. Φαίνεται ότι τα φιλαράκια του, οι κολλητοί του, παράγουν μέγα πλούτο από τις κρατικοποιήσεις και ο Αντώνης επηρεάζεται. Όταν έχεις πέντε κολλητούς που κατά σύμπτωση πλουτίζουν όλοι, νομίζεις ότι πλουτίζουν οι πάντες.
Όμως, κυρίες και κύριοι, συμβαίνουν κι άλλα θαύματα σ' αυτή τη μαγική χώρα. Αυτοί που την κατέστρεψαν θέλουν πραγματικά να τη σώσουν. Κι αυτοί που θέλουν να τη σώσουν στην πραγματικότητα θέλουν να την καταστρέψουν. Η χώρα είναι μαγικός καθρέφτης. Μη βλέπτε ό,τι βλέπετε παρά μόνο ό,τι βλέπει ο Αντώνιος, που βλέπει ό,τι βλέπει ο Σόιμπλε.
Όμως, κυρίες και κύριοι, αυτή η χώρα ζει ένα δράμα. Όλες οι θυσίες που έκανε ο Αντώνιος μπορεί να μην πιάσουν τόπο και να χαθεί η πατρίδα μέσα στον χωροχρόνο του ΣΥΡΙΖΑ και να μετατραπεί σε συμπαντική μαύρη τρύπα, όπου θα χαθούν όλα όσα αγάπησαν ο Αντώνιος και ο Βενιζέλος και κυρίως η μίζα και η μόστρα. Γιατί, τι είναι η πατρίδα μας; Μήπως είν' οι κάμποι, μήπως τα ηλιόλουστα αντισταθμιστικά; Όλα είναι πατρίδα μας, και τα βουλευτιλίκια, αλλά και οι πανέμορφες ΔΕΚΟ που ήταν τα μαγαζάκια μας και διορίζαμε και παίρναμε τίμια ελληνικά πατριωτικά ψηφαλάκια. Τώρα όμως τις αποκρατικοποιούμε κι αυτό ενέχει έναν ηδονικό πόνο. Ηδονικό γιατί, ως γνωστόν, η μίζα έχει μια σεξουαλικότητα και προκαλεί ηδονή. Πόνο, γιατί αποκόπτεσαι από το αντικείμενο που σου προσδίδει την ηδονή της κονόμας. Ενώ, αντιθέτως, οι εξοπλισμοί έχουν τη χάρη της διάρκειας. Είναι σαν μια βαθιά σχέση που αντέχει στον χρόνο.
Κι ενώ παρασύρθηκα από τον μαγικό καθρέφτη του Αντώνιου και του Ευάγγελου και των άλλων σωτήρων της πατρίδας, ανακοινώθηκε η ημερομηνία της πρώτης ψηφοφορίας για την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας και ένιωσα ότι τώρα σφίγγουν τα γάλατα. Διότι, κυρίες και κύριοι, ήρθε η ώρα του μεγάλου ναι και του μεγάλου όχι. Και ο καθένας συνομιλεί με την Ιστορία για την τύχη του ελληνικού λαού. Και η πατρίδα παύει να είναι διαφημιστικό σλόγκαν της κονόμας και γίνεται σάρκα και αίμα και όνειρα του ελληνικού λαού και ο καθένας πρέπει να πάρει το βάρος της απόφασης. Φοβάμαι ότι τα χρόνια της ιδιωτικοποίησης, της αποϊδεολογικοποίησης, η άνοδος της ασημαντότητας και του ευτελούς έχουν στερήσει από πολλούς αντιπροσώπους την έννοια της καθολικότητας και του γενικού συμφέροντος. Φοβάμαι ότι το ύψος που θα σταθούν θα είναι του ατομικού συμφέροντος και της αρπαχτής, γιατί έτσι έχουν μάθει και έτσι έχουν εννοήσει την αποστολή τους σ' αυτόν τον κόσμο.
Ελπίζω ότι θα βρεθούν οι 121 που θα συνομιλήσουν με την Ιστορία αυτού του λαού και θα θελήσουν να είναι κομμάτι της συλλογικής του μνήμης. Αυτά και αρχίζει το τρέξιμο, γιατί, για να γυρίσει ο ήλιος, θέλει δουλειά πολλή.
