Παντελώς παράνομη και καταχρηστική επέμβαση στη σύμβαση προμήθειας ηλεκτρικής ενέργειας συνιστά η μονομερής τροποποίηση σταθερών τιμολογίων σε κυμαινόμενα (με ρήτρα), στην οποία έχουν προχωρήσει οι περισσότεροι προμηθεύτες ρεύματος, με επιλεκτικές παρερμηνείες προβληματικών σημείων του Κώδικα Προμήθειας Ηλεκτρικής Ενέργειας, καταργώντας στην πράξη την επιλογή του καταναλωτή για αντιστάθμιση του ρίσκου στις τιμές.
Στα ανωτέρω αναφέρεται η καταναλωτική οργάνωση ΕΚΠΟΙΖΩ, ζητώντας μάλιστα από τα υπουργεία ΠΕΝ και Ανάπτυξης και τη ΡΑΕ να αναλάβουν τις ευθύνες τους άμεσα με παρεμβάσεις για την προστασία του καταναλωτή και επιβολή κυρώσεων στους παρανομούντες ώστε να σταματήσουν αυτές οι πρακτικές.
Όπως εξηγεί, στις συμβάσεις προμήθειας με σταθερό τιμολόγιο ο καταναλωτής επιλέγει να μην αναλάβει το ρίσκο της αύξησης του κόστους της ηλεκτρικής ενέργειας, καταβάλλοντας ως αντιστάθμισμα ένα πάγιο και πληρώνοντας με αυξημένες χρεώσεις έναντι των κυμαινόμενων. Ο προμηθευτής, αντίστοιχα, αναλαμβάνει τον κίνδυνο της αύξησης του κόστους προμήθειας, έχοντας όμως στη φαρέτρα του πολλά εργαλεία αντιστάθμισης - που, φυσικά, δεν διαθέτει ο καταναλωτής.
Επομένως, με τη μονομερή αλλαγή της σύμβασης, οι προμηθευτές ανατρέπουν τελείως το θεμέλιο των συμβάσεων σταθερού τιμολογίου, αφού μετατρέποντάς τα σε κυμαινόμενα μετακυλίουν πλήρως τον κίνδυνο στον καταναλωτή.
Εξάλλου, δεν είναι και δυνατόν να επικαλεστούν οι προμηθευτές “σπουδαίο λόγο” μονομερούς τροποποίησης, επισημαίνεται, όταν έχουν τη δυνατότητα να αντισταθμίζουν τις όποιες μεταβολές του κόστους προμήθειας, πολύ δε περισσότερο όταν “οι περισσότερες συμβάσεις συνήφθησαν ενώ η τιμή της ενέργειας είχε ήδη εκτοξευθεί, πριν τον πόλεμο στην Ουκρανία”.
Ο Κώδικας, σημειώνει, δεν δίνει το ελεύθερο στους προμηθευτές να τροποποιούν τόσο σημαντικούς όρους της σύμβασης χωρίς σπουδαίο λόγο και ούτε θα μπορούσε, αφού οι συμβατικοί όροι που προβλέπουν μονομερή τροποποίηση ελέγχονται κατά τη νομοθεσία για την προστασία του καταναλωτή (άρθρο 2 Ν.2251/1994). Αντίθετα, θέτει περιορισμούς στο πώς ασκείται το δικαίωμα μονομερούς τροποποίησης: δηλαδή δεν ρυθμίζει το “γιατί” της τροποποίησης, αλλά το “πώς”.
Θυμίζει, τέλος, ότι έχει ήδη ζητήσει τροποποίηση των διατάξεων, σημειώνοντας ότι υπάρχουν κι άλλες που έρχονται σε ευθεία αντίθεση με το δίκαιο προστασίας του καταναλωτή, ενώ οι διαβουλεύσεις της ΡΑΕ κατέληξαν σε μια χαμηλού επιπέδου προστασίας απόφαση, που τελικά αφορά μόνο την -ανεπαρκή- ενημέρωση του καταναλωτή και όχι την ουσία των δικαιωμάτων του.
